Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Ο Γιώργος Λακόπουλος σχολιάζει τη χθεσινή ανάδειξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup.
Θα ακούσουμε πολλά αυτές τις μέρες για την εκλογή Έλληνα υπουργού στην προεδρία του Eurogroup. Το συνηθέστερο: «πρόκειται για εθνική, κυβερνητική και προσωπική επιτυχία». Όλα μαζί.
Μπα; Δεν ξέραμε ότι στους κοινοτικούς διαδρόμους η κουβέντα το τελευταίο καιρό ήταν πώς θα προσφέρουν μια επιτυχία στην Ελλάδα – που ως χώρα, από το 2019 σκέφτεται πρώτα αμερικανικά και μετά ευρωπαϊκά.
Όσο για την κυβέρνηση, μέρες το βασάνιζαν πώς θα κάνουν έναν χριστουγεννιάτικο μποναμά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, που τον τραβολογάνε κάθε τόσο τα κοινοτικά όργανα και τον κάνουν χαλκομανία τα διεθνή ΜΜΕ, πλην συγκεκριμένων που στρατολογήθηκαν και πάλι.
Και από τη ΝΔ θα έλεγαν ότι η επιτυχία είναι και «κομματική», αλλά κομπιάζουν γιατί ο Κυριάκος Πιερακάκης δεν ανατράφηκε πολιτικά στο βιότοπο της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ – σαν τον Χατζηδάκη ας πούμε.
Όσοι και αν διεκδικούν μερίδιο από το τρόπαιο του υπουργού Οικονομικών – ο Πρωθυπουργός μάλιστα επιχείρησε να το πιστωθεί ο… ίδιος ως απότοκο της πολιτικής του – η αλήθεια είναι απλή: Πρόκειται για προσωπική επιτυχία.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν απονέμουν αξιώματα σε «σύνολα», αλλά σε πρόσωπα. Εν προκειμένω αναζητούσαν κάποιον με πλήρη γνώση των κανόνων του ευρωπαϊκού παιχνιδιού και υψηλή ικανότητα στις διασταυρούμενες διαπραγματεύσεις εντός της Ευρωζώνης – και στις απαιτήσεις της σχέσης της με τα διεθνή κέντρα πολιτικής και οικονομικής ισχύος.
Τον Πιερρακάκη δεν τον ψήφισαν επειδή είναι Έλληνας, ούτε ως υπουργό του Μητσοτάκη. Δεν θα ψήφιζαν οποιονδήποτε, αρκεί να εμφανιζόταν ενώπιόν τους με αυτά τα στοιχεία.
Τον προτίμησαν γιατί ο ίδιος προσωπικά κουμπώνει με τη δουλειά που αναλαμβάνει: Ισχυρό βιογραφικό και επαρκή παρουσία στους 21 μήνες στο τραπέζι του Eurogroup.
Από δεκαετές το αξίωμα που επωμίσθηκαν ευρωπαϊκές προσωπικότητες σαν τον Γιούνκερ και τον Σόιμπλε, είναι ένα από τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου των Ελλήνων πολιτικών. Ο Σημίτης, ο Γ. Παπανδρέου, ο ίδιος ο Μητσοτάκης και άλλοι είδανε κάποια στιγμή τον εαυτό τους σε «ευρωπαϊκό ρόλο» – και ανάλογα με το μπαλαμούτι που διακινούσε ο επικοινωνιακός μηχανισμός του το… πλησίαζαν.
Πριν από καιρό η μιντιακή κομπανία που υποστηρίζει τον σημερινό Πρωθυπουργό, συνόδευε την ενδεχομένη έξοδο του με κάτι λαμπερό στο κοινοτικό κέντρο. Μπλόφα.
Με διορισμούς Επιτρόπων σαν τον Σχοινά και τον «Τζίτζι» και δηλώσεις υποστήριξης στον ΟΟΣΑ υποψηφίων σαν τη Διαμαντοπούλου, κάθε άλλο παρά μάζευε πόντους για το δικό του ευρωπαϊκό μέλλον.
Στην Ευρωζώνη δεν ηγούνται χώρες, ή κυβερνήσεις, αλλά πρόσωπα. Δεν «ήρθε η σειρά της Ελλάδας» επειδή η κυβέρνηση της έχει εξασφαλίσει «δυναμική ανάπτυξη». Αν μη τι άλλο, οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν πως την αξιολογούν οι εκθέσεις των ευρωπαϊκών οργάνων.
Ο Πιερακάκης δημιούργησε μόνος του τη «σειρά» του. Σε βάθος χρόνου μεγαλύτερο από τη θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών. Από τότε που κατάλαβε ότι ο κύκλος των σχέσεων του στο ΠΑΣΟΚ με «την Άννα», ή τον «Μπένυ» έπρεπε να κλείσει, γιατί τον έσερναν στον μικρόκοσμο των ανταγωνισμών του κομματικού λυκόφωτος.
Τώρα κάνει, δεύτερο, «άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά» της κυβέρνησης. Τι όνειρα άραγε να έβλεπαν ξημερώματα της Πέμπτης ο Μητσοτάκης και οι δελφίνοι του;
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR