Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Ο Νίκος Ανδρουλάκης στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχασε την ευκαιρία να αλλάξει πίστα ως πολιτικός.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που «τρέχει» και το συνέδριο της Ν.Δ. που επίκειται με τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά στο γαλάζιο, απλώς αναπαράγουν το πολιτικό πρόβλημα της χώρας: Έχει κυβέρνηση που πρέπει να φύγει και δεν έχει αντιπολίτευση που μπορεί να έλθει.
Αυτά στα συνέδρια δεν προσφέρουν στον δημόσιο βίο. Η διαμόρφωση της πολιτικής δεν κρίνεται από ιδέες που διατυπώνουν ηγέτες με επάρκεια, αλλά από απομιμήσεις τους. Το αποτέλεσμα είναι δραματικό: Οι πολιτικές εξελίξεις κρίνονται από κέντρα εκτός πολιτικής, με μιντιακή και οικονομική ισχύ και όχι από πολιτικούς φορείς, που συγκροτούνται ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού.
Τα συνέδρια δεν αναδεικνύουν την ισχύ των κομμάτων, αλλά αποκαλύπτουν την αδυναμία τους. Επειδή δεν είναι ακριβώς συνέδρια. Σε μια αρένα στήνεται παράσταση με συνέδρους, που δεν είναι σύνεδροι, αλλά χειροκροτητές. Πληθύνονται με άσχετους, που προσκαλούνται για «μπούγιο» στην εναρκτήρια πανηγυρική ομιλία του αρχηγού. Στο τέλος εκφυλίζονται με τις «λίστες» των ομάδων στις ψηφοφορίες για την εκλογή οργάνων, που δεν πρόκειται να έχουν ρόλο στη συνέχεια.
Για να έχει αυτονομία η πολιτική, τα συνέδρια των φορέων της πρέπει να είναι συμπυκνωμένες διαδικασίες των καλύτερων που διαθέτουν, ικανών να την παράξουν με τα υλικά της ιδεολογίας τους. Οι σύνεδροι να αναδεικνύονται με πολιτικά κριτήρια, οι αντιπαραθέσεις να έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο και οι αποφάσεις να είναι πολιτικά ευαγγέλια ως το επόμενο συνέδριο.
Σε όλα τα κόμματα – πλην ΚΚΕ – διολίσθησαν σε πανηγύρια, πεδία οργανωτικής αναμέτρησης μηχανισμών και φλύαρους εντυπωσιασμούς. Διαγωνισμοί εσωτερικής επιρροής, με επικοινωνιακά τερτίπια και εξωτερικές χειραγωγήσεις.
Για να εστιάσουμε στο ΠΑΣΟΚ, σε μισό αιώνα ζωής έκανε πραγματικό συνέδριο μόνο μια φορά: Όταν κρίθηκε η διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Κώστα Σημίτη. Μετά ήλθε ο Γ. Παπανδρέου με το τουρλουμπούκι της «εκλογικής ηγεσίας από τη βάση». Εκ των προτέρων ώστε ο πρόεδρος να είναι… ανώτερος από το συνέδριο. Από τη φύση της, αυτή η ψευδής εκλογή δεν αναδεικνύει στη κορυφή της κομματικής πυραμίδας προσωπικότητες με κύρος, πολιτική ακτινοβολία και λόγο που βαρύνει και εμπνέει.
Στο γήπεδο του Τάε Κβον Ντο, είδαμε κάτι σαν ρωμαίικη παράσταση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης – τυπικό παράδειγμα αρχηγού που αναδείχθηκε από τους μηχανισμούς του κόμματος – έχασε την ευκαιρία να αλλάξει πίστα ως πολιτικός.
Να οργανώσει πραγματικό συνέδριο, με λογικό αριθμό αυθεντικών συνέδρων και αποστολή να διαμορφώσει πολιτικό αποτέλεσμα με ουσία, και όχι να χειροκροτήσει προκάτ επιλογές. Η υπερπαραγωγή «συνέδρων» συμπληρώθηκε με τις τηλεφωνικές προσκλήσεις γνωστών και αγνώστων για να γεμίσει το στάδιο κατά την εκφώνηση μιας αυτάρεσκης ομιλίας – επαναλήψεων, επιθυμιών, και υποσχέσεων.
Τα εθνικά θέματα, η αυτοαπαξίωση της Ευρώπης, το μεταναστευτικό, η διαπλοκή, τα χρέη Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν στο «auto cue» του. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί με φιέστες, με μεγάλα λόγια και πολλά συνθήματα σε ένα διόλου εμπροσθοβαρές ακροατήριο πανηγυριστών.
Πρώτο τραπέζι πίστα ένας πρώην αρχηγός, που οδηγησε τη χώρα στη μνημονιακή μέγγενη, διέλυσε και διέσπασε το κόμμα και έκτοτε…επιβραβεύεται με διορισμό στη Βουλή.
Δίπλα του ένας άλλος πρώην, που οι διάδοχοί του τον αποκλείουν – φοβικά και όχι επειδή συγκυβέρνησε με τη Δεξιά του Σαμαρά – από τη Βουλή, παρά τα αδιαμφισβήτητα προσόντα της δημόσιας παρουσίας του.
Παραδίπλα μία πρώην επίλεκτη του κακόφημου «εκσυγχρονισμού», που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ για 12 χρόνια όταν ηττήθηκε, και επέστρεψε για να το αναλάβει, όταν δεν «αξιοποιήθηκε» από τον Μητσοτάκη – όπως άλλοι «σοσιαλιστές» και μεταξύ τους ένας πρώην γραμματέας!
Σε διακεκριμένες θέσεις, πρώην θαυμαστές της ηγεσίας Τσίπρα και Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική στα χειρότερά της. Μάζευε και ας είναι και ρώγες…
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν αναβάθμισε το προφίλ του με τις επευφημίες στο «συνέδριό του» και το ΠΑΣΟΚ δεν θα κερδίσει κάτι από τις «εργασίες» του. Είναι συνέδριο ρουτίνας και αυτοκαθήλωσης.
AΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
