Του Ιωάννη Δαμίγου
Πολλές οι φορές, που οι αγρότες ξεκινώντας με καταλήψεις δρόμων και μπλόκα σε διάφορους κόμβους και άλλες τόσες, που υπαναχώρησαν ατάκτως. Σύμπτωση, που αυτές οι κινητοποιήσεις συμβαίνουν λίγο προ των Χριστουγέννων ή λίγο πριν από το Πάσχα. Όπως επίσης σύμπτωση αποτελεί και το σύνθημα “Δεν υποχωρούμε, αν δεν δικαιωθούμε” προφανώς, μια και που ποτέ αυτό δεν ίσχυσε.
Θυμήθηκα εδώ τον παλιό μύθο, αυτόν του βοσκού και του λύκου, που ως γνωστόν ο ψεύτης βοσκός επικαλείτο την εμφάνιση του λύκου, για να γελάσει έπειτα με τους χωριανούς, που έτρεξαν προς βοήθειά του κλπ κλπ. Έτσι και οι αγρότες, ξεκινούν θορυβωδώς πάντα των αγώνα τους, κατεβάζουν τρακτέρ στους δρόμους ή μάλλον τα παρατάσσουν στην άκρη του δρόμου, εμπλέκονται σε επεισόδια με τις αστυνομικές δυνάμεις, τροφή για τα κανάλια και εκεί που με ντουντούκες και έντονη διάθεση για δράση, σε πείθουν πως κάτι πολύ σοβαρότερο συμβαίνει αυτήν την φορά, αίφνης ξεφουσκώνει η αγωνιστικότητα και γυρνούν όλοι ήσυχα και ωραία στα σπίτια τους. Τέλος, μένουν τα μεγάλα λόγια, τα μεγάλα συνθήματα, τα κορναρίσματα και τα χυμένα γάλατα έξω από τα μανταλωμένα υπουργεία. Όρεξη να υπάρχει, του χρόνου πάλι. Να επικαλεστώ εδώ, κάποια στατιστικά στοιχεία των τελευταίων εκλογών, τα οποία κατέγραψαν τις ψήφους των αγροτών και σε ποια κόμματα μοιράστηκαν σε ποσοστά. Το 8% δόθηκε στην Ελληνική Λύση, επίσης το 8% και στο ΚΚΕ, το 10% πέρασε στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, ΤΟ 13% πήγε στο ΠΑΣΟΚ ενώ το 48% των ψήφων χαρίστηκε στην ΝΔ! Και θέτω το ερώτημα του μύθου: Ποιος ο βοσκός, ποιος ο λύκος και ποιοι οι χωριανοί; Εν κατακλείδι, ποιος ο μύθος και ποια η πραγματικότητα;
Ξεθώριασαν και οι αγώνες, ξέμειναν μεμονωμένοι, σχεδόν έμοιασαν επετειακοί, ακόμα και τα συνθήματα συνωμοτούν ειρωνικά σε βάρος των, ίδια με το “μπήκαν λύκοι στο μαντρί” χωρικοί. Όταν ευτελίζεις το τελευταίο που έχει απομείνει ως όπλο, τον αγώνα, την απεργία, τότε εκούσια ακούσια, δεν γνωρίζω, παίρνεις μέρος ή ρόλο στο μεγάλο και ίδιο παιχνίδι τους για ενήλικες. Άβουλο πιόνι, έτοιμο για θυσία σε στημένη παρτίδα σκάκι, στην πάντα καλά σχεδιασμένη από εγχειρίδιο επίθεση του παίκτη. Το όποιο δίκιο, αλίμονο υπάρχει, χάνεται υπέρ πίστεως και πα(ρ)τ(ρ)ίδας, με μια κίνηση, πάντα την λάθος. Ευτυχώς όμως, μας μένει μια Φύσσα, μια Καρυστιανού, που αν και μόνες, δείχνουν έναν τρόπο αγώνα, αποφασιστικό όμως.