Του Ιωάννη Δαμίγου
Η άγνοια, το απαίδευτο και η αποχαύνωση, αποτελούν τον μεγαλύτερο εχθρό της δημοκρατίας. Το έτοιμο και παραγόμενο φόβητρο, στημένο σκιάχτρο, σε σπαρμένο οικόπεδο απαγορευμένων καρπών του κατεστημένου, κρατά μακριά τους πολλούς και αδαείς. Ένα σκιάχτρο απλής νοημοσύνης επιτήδειων “αριστερών” στην δούλεψη του τσιφλικά, που τρομάζει τα πάσης φύσεως άγρια πουλιά, ελεύθερης βοσκής.
Η έξυπνη ανάθεση φύλαξης του γαιοκτήμονα, σε γνώστες δράσης, απαράμιλλής ικανότητας και σπουδής “αριστερής” θεώρησης, είτε με πάγιους σοσιαλιστικούς μηχανισμούς συντήρησης, χρήσιμους ανά πάσα στιγμή στήριξής του, είτε με πρόσκαιρους επαναστάτες τυχοδιώκτες, επίκαιρης στιγμιαίας ρήσης σχισίματος μιας σελίδας, αποδίδει τα μάλα. Ο πάντα ακαμάτης, μα έξυπνος ιδιοκτήτης χωραφιού, κατάφερε να αποτρέψει την έκθεση νομής λαϊκών σπόρων, σε άτακτες επιδρομές πεινασμένων πουλιών. Το καλά εκπαιδευμένο σκιάχτρο, όχι μόνο τρόμαξε τα από φύση ανοργάνωτα πουλιά, μα εγκλώβισε πολλά από αυτά στον ίδιο τους τον φόβο, υπό την ακραιφνή αιγίδα του “τροφού”. Καθώς έχει ποντάρει πολλά στην εμμονή του, πως το σκιάχτρο του, εξακολουθεί να γητεύει τα αδέσποτα σμήνη, κρατώντας τα μακριά από το δικό του σιτοβολώνα. Τα ρημαγμένα και ανεχτικά αυτά πουλάκια άλλο δεν έχουν, από το να ακολουθούν τα υποσχόμενα ψίχουλα του μεταλλαγμένου πια σκιάχτρου, που άλλαξε κουρέλια, άλλαξε την ακραία δήθεν θέση στο χωράφι, μεταφερόμενο στο κεντροδεξιό τομέα, και που στα νώτα του έχει κάτι σαν πινακίδα κυκλοφορίας, μονών ζυγών, πολιτικού μονόδρομου, που το τρίτο φωνήεν είναι το Α (αριστερά). Χρήσιμο για αναγνώριση, στο συνεχές αναβαλλόμενο ραντεβού με την άπιστη ερωμένη, την ιστορία, αποφεύγοντας η άμοιρη μια ακόμα γυναικοκτονία. Μα να ξάφνου, ένας κάποιος ούτε πολιτικός (:), μα ούτε δήμαρχος (;), από το απόκομμα των συστημικών μηχανισμών, που αντιμετωπίζει χρόνια κινητικά προβλήματα, αλλά χρησιμοποιεί περίτεχνα αναπηρικό ηλεκτρικό καροτσάκι παντός καιρού και παρακολουθήσεων, προτείνει συνεργασία σκιάχτρου και ανάπηρου. Άλλωστε, δεν θα είναι δα και η πρώτη φορά που σοσιαλιστές πιθανό να ταιριάξουν με δεξιούς … “αριστερίζοντες”. Οι εκπλήξεις, έχουν τελειώσει σε αυτόν τον τόπο και αποτελούν κανονικότητα. Αποτυχημένοι και μαθουσάλες, διεκδικούν μηδαμινά ποσοστά πλήρωσης ματαιοδοξίας. Με κυρίαρχο πάντα στον όχλο, το συναίσθημα εκδίκησης, του απατημένου ηλίθιου κατ’ εξακολούθηση και της ενθουσιώδους επιπολαιότητας του ευκολόπιστου, να επικρατούν. Μόνο οι νεοσσοί, ως αποδημητικά πουλιά πετούν μακριά, από τον κατεστραμμένο και στείρο τόπο και χώρο πια, έχοντας στην μνήμη τους “μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι” του Ελύτη.
Υπάρχει όμως και μια περίπτωση, που το σκιάχτρο μπορεί να έχει κι άλλη μια άλλη και αναπάντεχη τρομαχτική ιδιότητα, αυτή του να τρομάξει τα υπόλοιπα πετούμενα του ουρανού, και να απομείνει με τα λίγα δικά του στα κλουβιά της απόγνωσης, τα άλαλα πλέον, τα δις και τρις ξεγελασμένα από το ίδιο δοκιμασμένο και φτηνό κανναβούρι. Και τότε, θα σκιαχτεί το σκιάχτρο, θα μείνει κλεισμένο στο ινστιτούτο του, και θα του γράψουν άλλο πρωτότυπο βιβλίο, κάτι για την βαρύτητα της επαναλαμβανόμενης πτώσης ίσως, που θα υπαγορευτεί από το σύστημα. Τέλος, το πολυμερισμένο αυτό “κοινωνικό” συνονθύλευμα, το εκπαιδευμένο πειθήνια σε αδράνεια, δεν δείχνει να τρομάζει, μια και “αριστεροί” με “σοσιαλιστές” το κατάντησαν ακροδεξιό σκιάχτρο, κόντρα στην ίδια του την επιβίωση. “Τα κοιμητήρια της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου άρχισαν να υφαίνουν πίσω τους τη χλαμύδα της αιώνιας νύχτας”, του Λουντέμη.