Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Απο την Ιστορία ξέρουμε ότι οι τρόικες συνήθως δεν έχουν καλό τέλος- ούτε για τα μέλη τους- όταν πρόκειται για άσκηση εξουσίας, που δεν μπορεί να διεκδικήσει ένας και ανατίθεται σε «Διευθυντήριο».
Απο τις τριανδρίες στην αρχαία Ρώμη ως την πρώιμη Σοβιετική Ένωση με τους Στάλιν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ τη Γαλλική Επανάσταση με Ροβεσπιέρο, Κουτόν, Σαιν Ζυστ.
Στην πολιτική με τον ευφημισμό «συλλογική ηγεσία» -που χρησιμοποιείται , κυρίως απο την Αριστερά-συγκαλύπτονται ασταθείς ισορροπίες και αναβάλλονται αναμετρήσεις.
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ η φυσική εξέλιξη για βιώσιμη εξέλιξη θα ήταν η ανάδειξη του άφθαρτου Κώστα Αρβανίτη στην ηγεσία. Ωστόσο προτίμησαν να διαμοιράσουν τα ιμάτια τους ανάμεσα σε τρία πρόσωπα που ο Τσίπρας θεωρούσε «βαρίδια».
Η τρόικα Ρένας Δούρου- Νίκου Παππά -Παύλου Πολάκη διατηρεί ένα μέρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του 2023 -το άλλο στην Κίνα βρίσκεται και περιμένει πρόσκληση για τα ψηφοδέλτια της ΕΛΑΣ – αλλά έχει και… προίκα:
-Μια ιδιόκτητη πολυκατοικία, μια ιστορική εφημερίδα και έναν ραδιοφωνικό σταθμό με αξιόλογους επαγγελματίες, κρατική επιχορήγηση και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για το «θινκ τανκ» τους.
Απο ό,τι φαίνεται όμως δεν διαθέτει ψηφοφόρους -όσους τουλάχιστον απαιτούνται για να μείνει στη Βουλή- και τη βούληση για καθαρές λύσεις μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα είτε πιο ισχυρό μέλος θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του, είτε οι άλλοι θα συμμαχήσουν εναντίον του.
Στη μεταφορά της «συλλογικότητας» σε ό,τι απέμεινε στο κόμμα της πλατείας Κουμουνδούρου – που εκτός από τον μπουρλοτιέρη Τσίπρα έχασε και το συνοδευτικό «Πολιτική Συμμαχία»- το σύστημα «δυο εναντίον ενός» περιέχεται στο σχήμα που ανέλαβε να διευθύνει ό,τι δεν κατάφερε να διαλύσει ο πρώην επικεφαλής του.
– Η Δούρου εμφανίζεται ήδη ως οιονεί αρχηγός, με τη «νομιμοποίηση» της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Αλλά το πολιτικό της εκτόπισμα μηδενίζεται συνδεόμενο με το Μάτι:
– Αρνούμενη να παραιτηθεί μετά την εκατόμβη, ηττήθηκε στην επαναδιεκδίκηση της Περιφέρειας Αττικής, συμπαρασύροντας τον Τσίπρα στην αψυχολόγητη άμεση προσφυγή σε πρόωρες κάλπες . Έτσι έφτασε στο κυβερνητικό τέλος του εκεί που άρχιζε να παίρνει τα πάνω του.
Για τον Παππά -που είχε διεκδικήσει ανεπιτυχώς τον «όλο ΣΥΡΙΖΑ» και ηττήθηκε από τον Κασσελάκη αλλά και απο τον Τσακαλώτο- παίζεται αν το χειρότερο είναι το 13-0 του Ειδικού Δικαστηρίου -για παράβαση καθήκοντος , στη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών το 2016- ή το σόφισμα ότι η εκλογή του στη Βουλή που ακολούθησε… εξάλειψε την ποινή.
Τελικά μόνος άσπιλος είναι ο Πολάκης: τον βαρύνουν απλώς «αδικήματα του πληκτρολογίου»- με τις ασύδοτες αναρτήσεις του. Ενίοτε τόσο ανερμάτιστες και πεζοδρομιακές, που έχανε το δίκιο του. Εύκολος στόχος για τη ΝΔ που αναγόρευσε τον, «πολακισμό» σε βαρύ αμάρτημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Παρότι παρά λίγο να πάρει την ηγεσία ο διαφαινόμενος παραγκωνισμός του με σύμπραξη των άλλων δυο «εταίρων» σχετίζεται με την μετεκλογική αναμέτρηση μεταξύ τους, για την ηγεσία.
Ωστόσο μόνο ο Πολάκης διαθέτει «φαν κλαμπ» με εύρος-που απέτρεψε τον Τσίπρα να τον απομακρύνει το 2023- διαμορφώνεται μια αντινομία:
Οι δυο συμμαχούν εναντίον του τρίτου, που θα μπορούσε να τους βάλει στη Βουλή, για να τον αποκλείσουν στην εσωκομματική ψηφοφορία για την ηγεσία, όταν θα τη βλέπουν όλοι μαζί, με τα κιάλια.
Μπορεί να το πει και «κατάρα του Τσίπρα».
