Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν γράφω για να προκαλώ, εκτός αν αυτά τα οποία γράφω ενοχλούν κάποιους. Τα συμπεράσματα που διατυπώνω, δεν διακατέχονται από μια θεωρητική υπόσταση ελαφρά τη καρδία, μα προκύπτουν μέσα από σκέψη και ανάλυση ιστορικών δεδομένων και καταλήξεων, συμπεριφοράς τμημάτων του λαού, της κοινωνίας.
Έχω λοιπόν διατυπώσει κατά το παρελθόν, αλλά και στις μέρες μας, την έλλειψη εμπιστοσύνης μου στο συγκεκριμένο κομμάτι της αγροτιάς, για την χρόνια αναποτελεσματικότητα (για διάφορους όμως λόγους) των κινητοποιήσεών των. Η ανάγκη εκτόνωσης για την μερική συμπαράσταση της κοινωνίας, προκύπτει μέσα από το δικό της αδιέξοδο, παραμένοντας υποστηρικτική αλλά θεατής, κυρίως σκεπτόμενη συναισθηματικά, παρά γνωρίζοντας τα προβλήματά της αγροτικής παραγωγής. Το μήνυμα δήθεν των αγροτών, πως παλεύουν για το συμφέρον των καταναλωτών, ακόμα κι αν αυτό περιέχει σε έναν βαθμό μια αλήθεια, δεν συμβαίνει εκ των πραγμάτων, εκ των πολιτικών καταστάσεων του “νόμου” της αγοράς. Όπως αποδεικνύεται στην πράξη, μεγαλοπαραγωγοί έχουν ανατραφεί επιτήδεια από το σύστημα και αυτοί κατευθύνουν τους υπόλοιπους και μικρούς, στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα των μέτρων των. Η πλειοψηφία των αγροτών, από πάντα υποστήριζε, καθόλου περιέργως, την δεξιά. Γιατί; Το ποσοστό των αγροτών στις τελευταίες εκλογές, ψήφισε με 48% την ΝΔ. Αυτά είναι στοιχεία. Άλλωστε πληθώρα δεξιών αρχηγικών παρουσιών στην τηλεόραση, ομολόγησε περί του αληθούς ανερυθρίαστα. Προσοχή στο σημείο αυτό, αλίμονο δεν είμαι ενάντιος στον αγώνα και στις διεκδικήσεις των αγροτών. Είμαι όμως ενάντιος, σε αυτόν τον αγώνα όταν προσφέρει ψήφους και απαιτεί ανταλλάγματα! Η αλήθεια είναι, πως αποτελούν ένα καλό και ισχυρό ποσοστό ψηφοφόρων, γι’ αυτό και από πάντα υπήρχε και συνεχίζεται αμείωτο, αυτό το αλισβερίσι με τις κυβερνήσεις. Θεωρώ λοιπόν υποκριτικό και εξοργιστικό, να προβάλουν προκλητικά το συμφέρον της κοινωνίας, στοχεύοντας στο θυμικό της. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη της, επαναλαμβάνω, εκμεταλλεύεται αυτός ο παραγωγικός κλάδος, την αρνητική θέση της, στο καθεστώς ασυδοσίας, διασπάθισης δημοσίου χρήματος, σκανδάλων και άλλων παράνομων και παράτυπων ενεργειών, με περίσσιο θράσος. Η ευθύνη των αγροτών είναι μεγάλη, όταν ακούω με δυσκολία τα “ελληνικά” που χειρίζονται οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές των, οι γραμματείς και οι ταμίες των. Που καθόλου δεν διαφέρουν από τόσους άλλους κλάδους, με αποδυναμωμένα συνδικάτα και φερέφωνα εργατοπατέρες. Την ώρα που γράφω το άρθρο, ήδη οι αγρότες της Κρήτης διαφοροποιούνται από τους υπόλοιπους και πάει λέγοντας, που λέει ο λαός.
Αυτά διακρίνω, γι’ αυτά που συμβαίνουν γράφω, έχοντας πάντα το θάρρος της γνώμης μου και τέλος από αυτά κρίνομαι, χωρίς την βάσανο της μίσθωσης. Εκφράζοντας προσωπικές σκέψεις, τεκμηριωμένες όμως, χωρίς να .περιορίζομαι από κομματικές ή υπαλληλικές υποχρεώσεις. Τέλος, δεν έχω κάποιον σκοπό που γράφω, ούτε υπήρξα ή θα υπάρξω ποτέ ταγός. Είναι μια εσωτερική ανάγκη η γραφή μου, ένας εποικοδομητικός τρόπος έκφρασης, που μου προσφέρει την ψευδαίσθηση ίσως της ελευθερίας, τουλάχιστον αυτή του πνεύματος.