Του Κώστα Βαξεβάνη
Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, η τηλεπερσόνα που για μερικά χρόνια έπαιξε τον ρόλο του Προέδρου, επιστρέφει σε άλλο ρόλο που σκηνοθετούν πλέον οι πρώην σύμμαχοι. Του εκβιαζόμενου, που έχει να διαλέξει ανάμεσα σε όσα του υπαγορεύουν και την προσωπική καταστροφή. Καθόλου απίθανο να παίξει και τους δύο ρόλους.
Ο Ζελένσκι βρίσκεται στη δίνη ενός σκανδάλου που σχετίζεται με τον πιο στενό συνεργάτη του, Αντρίι Γερμάκ. Ο Γερμάκ, ακολούθησε στην πολιτική σκηνή τον Ζελένσκι, μεταπηδώντας μαζί του από τα τηλεοπτικά πλατό και έγινε επιτελάρχης του.
Πρόσφατα, η Αρχή Καταπολέμησης της Διαφθοράς, διέταξε έρευνα στο σπίτι του Γερμάκ, ενώ σύμφωνα με διαρροές στον Τύπο, υπάρχουν χιλιάδες ώρες συνακροάσεων από επίσημη έρευνα, που εμπλέκει τον Γερμάκ και τον κυβερνητικό κύκλο του Ζελένσκι σε διαφθορά. Όλοι τους φέρονται να έχουν καταχραστεί και να έχουν ξεπλύνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, από το πυρηνικό πρόγραμμα της Ουκρανίας «Ενεργκοατόμ».
Την περίοδο του «πατριωτικού» πολέμου με τη Ρωσία, η παρέα Ζελένσκι έκανε κομπόδεμα. Οποία πρωτοτυπία! Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι ο πατριωτισμός κατά καιρούς γίνεται το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα. Όταν ο Ζελένσκι θέλησε να κάνει επίδειξη πατριωτισμού, αμφισβητώντας το σχέδιο ειρήνευσης Τραμπ-Πούτιν στην Ουκρανία, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε πως το σκάνδαλο διαφθοράς δυσκολεύει τη θέση του Ζελένσκι και της Ουκρανίας. Ο Τραμπ διευκόλυνε τις εξελίξεις, πραγματοποιώντας έναν εκβιασμό. Ή συμφωνείς, ή τελειώνεις με μοχλό το σκάνδαλο διαφθοράς.
Έχει σημασία να πάμε λίγο προς τα πίσω, όταν ο Ζελένσκι εγκατέλειψε το στούντιο «Κβαρτάλ 95» και έγινε από κωμικός, αρχιστράτηγος ενός πολέμου υψηλού ρίσκου και γεωστρατηγικής σημασίας. Ο θίασος Ζελένσκι (συμπεριλαμβανομένου του Γερμάκ και του πρώην συνέταιρου του Ζελένσκι, Τιμούρ Μίντιτς που φέρεται ως εγκέφαλος του σκανδάλου), ανέλαβε να γράψει το πατριωτικό σενάριο της Ουκρανίας. Ήταν η εποχή που ο ημέτερος Κυριάκος Μητσοτάκης, σε ρόλο λοχία του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάιντεν, δήλωνε πως βρισκόμαστε (ναι η Ελλάδα) σε πόλεμο με την Ρωσία. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο φιλοξένησε έναν Ελληνοουκρανό, μέλος των ναζιστικών πλην όμως «πατριωτικών» ταγμάτων Αζόφ, ως ένδειξη συμπαράστασης στον Ζελένσκι.
Λίγο αργότερα, τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης , δημοσίευσαν καταγγελίες, ότι η Ελλάδα (η κυβέρνησή της δηλαδή), έστελνε φανερά και κρυφά όπλα στην Ουκρανία. Μέρος αυτού του οπλισμού, κατά τις καταγγελίες, χάνονταν και τροφοδοτούσε το λαθρεμπόριο όπλων με τις αντίστοιχες απολαβές για τους επιτήδειους. Ο Μητσοτάκης συνέχιζε να βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, με όρους που μόνο ο ίδιος γνώριζε.
Μπορεί να υποθέσει κανείς, πως αν τα Μέσα Ενημέρωσης μιλούσαν ανοιχτά για τη διαφθορά που συνοδεύει τον πόλεμο στην Ουκρανία, πόσα γνώριζαν οι μυστικές υπηρεσίες και μάλιστα των ΗΠΑ. Ο Τραμπ όχι μόνο γνώριζε την έκταση της διαφθοράς που μετέτρεπε την πολεμική βοήθεια σε κυβερνητικές τραπεζικές καταθέσεις, αλλά την άφηνε να μετατρέπεται σε βόμβα στα πόδια του Ζελένσκι. Κάτι αντίστοιχο προφανώς συνέβαινε με τη Ρωσία και τον Πούτιν. Γνώριζαν και άφηναν να εξελίσσεται αυτό που εμφανίζεται σήμερα ως παγίδα. Η παγίδα κλείνει την κατάλληλη στιγμή και ο Ζελένσκι έχει να διαλέξει αν θα ζήσει τον θάνατό του ή θα συμβιβαστεί με ένα άλλο σενάριο που του παρέχει κάποια εναλλακτική λύση.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που οι εκβιασμοί και η κατασκοπεία, οδηγούν την πολιτική. Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου, είναι γεμάτη από ιστορίες στις οποίες οι πρωταγωνιστές κλήθηκαν να παίξουν τον υπαγορευμένο ρόλο μέσα από σκληρό, προσωπικό εκβιασμό. Το Κυπριακό, είναι ένα από τα πιο κυνικά παραδείγματα. Η υπογραφή των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, συνοδεύεται από παρασκηνιακές κινήσεις εκβιασμών που οδήγησαν στο τελικό αποτέλεσμα.
Η Ρωσία φαίνεται να πετυχαίνει αυτό που ήθελε από το ξεκίνημα του πολέμου. Να αποτρέψει την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και να διατηρήσει τον ζωτικό της χώρο με όλα τα μέσα καθώς και την επιρροή της στη γειτονική και άλλοτε αδελφή χώρα. Χαμένος στην υπόθεση δεν είναι μόνο η Ουκρανία αλλά η Ευρώπη. Γερμανία και Γαλλία, σπρώχνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση στη λογική ενός ιδιότυπου Κενσιανικού μιλιταρισμού, που προσβλέπει σε οικονομική ανάκαμψη της άρχουσας τάξης, δια της πολεμικής βιομηχανίας και τον φόβο του πολέμου. Για την κατασκευή του φόβου (γιατί για κατασκευή πρόκειται), χρησιμοποιείται το προηγούμενο της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πληρώσουν τους εξοπλισμούς και προφανώς θα ξαναζήσουν τη λιτότητα που θα παραχθεί ως φυσικό αποτέλεσμα, στο όνομα της ασφάλειας πάντα. Η Γερμανία επανεξοπλίζεται και είναι ερώτημα ιστορικής σημασίας, το αν θα καταφέρει να αντισταθεί στο γερμανικό σύνδρομο που οδήγησε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Το δεύτερο ερώτημα, που δεν έχει τέτοια ιστορική σημασία αλλά είναι ερώτημα, είναι τι θα συμβεί με τον λοχία Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος εφάπτεται των γεωστρατηγικών εκβιασμών ως συμπολεμιστής του Ζελένσκι.
ΑΠΟ ΤΟ DOCUMENTO