Του Κώστα Παπαθεοδώρου
Το 2025 αποχωρεί σαν καταιγίδα που δεν δρόσισε. Αφήνει πίσω του σκόνη, θρύψαλα και μια βαριά αίσθηση μετάβασης. Ήταν μια χρονιά βίας και μεγάλων ανατροπών, όχι όμως ριζικών τομών. Η λεγόμενη «νέα τάξη πραγμάτων» επελαύνει, μα μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση ισχύος παρά με γέννηση του καινούργιου. Τίποτε δεν είναι όπως παλιά, αλλά και τίποτε δεν έχει αλλάξει…
Στο παγκόσμιο σκηνικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξαναγράφουν τους όρους του παιχνιδιού, όχι με τη βεβαιότητα της παντοδυναμίας, αλλά με την ανησυχία της φθοράς. Η Ρωσία, πραγματίστρια, συμφωνεί εκεί που την συμφέρει, ενώ η Κίνα εδραιώνει τη θέση της στις αγορές με τη σιωπηλή αυτοπεποίθηση εκείνου που ξέρει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε εξατομικευμένες στρατηγικές, θεσμικές αδράνειες και πολιτικούς δισταγμούς, δίνει μάχες οπισθοφυλακής…
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα ακολουθεί μια ολέθρια, σχεδόν μοιρολατρική τροχιά. Η κυβέρνηση, απομακρυσμένη από την κοινωνία, δείχνει ανίκανη να αντιληφθεί ότι ήδη ανήκει στο χθες. Ο πρωθυπουργός συνομιλεί περισσότερο με την Ιστορία παρά με τους πολίτες, κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό σημάδι για έναν εν ενεργεία ηγέτη.
Στους δρόμους, οι αγρότες επιμένουν. Απορρίπτουν με αξιοπρέπεια την πρόσκληση για έναν προσχηματικό «διάλογο», έναν ψίθυρο πίσω από κλειστές πόρτες. Τι ακριβώς θα μπορούσε να ειπωθεί στο αυτί και δεν αντέχει να λεχθεί δημοσίως; Η πρόσκληση στο Μαξίμου αποκαλύπτεται ως κομμάτι μιας επικοινωνιακής διαχείρισης, την οποία υπηρετούν πρόθυμα τα φερέφωνα, εντός και εκτός Βουλής. Μόνο που αυτή τη φορά άργησαν να καταλάβουν κάτι θεμελιώδες: μαζί με τους αγρότες συμπαρατάσσεται η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας. Όπως ακριβώς συνέβη και στη μεγάλη διαμαρτυρία για το έγκλημα στα Τέμπη.
Με την κοινωνία απέναντι, η κοινοβουλευτική κατάρρευση της κυβέρνησης μοιάζει θέμα χρόνου, όπως και το ενδεχόμενο μιας προεκλογικής αποπομπής. Στο παρασκήνιο, οι δελφίνοι ακονίζουν τα ξίφη τους. Ο Νίκος Δένδιας, σμιλεμένος επί χρόνια από έκκεντρα εξουσίας, εμφανίζεται ως φαβορί, με αντίβαρο τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τον οποίο το Μαξίμου προβάλλει ως εναλλακτική.
Στο ΠΑΣΟΚ, η κατάσταση είναι εκρηκτική. Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται στο στόχαστρο, χρεωμένος με το δημοσκοπικό τέλμα. Οι αριθμοί λειτουργούν ως πολιτικός επιταχυντής: η εκτίναξη της πρόθεσης ψήφου σε σενάριο απουσίας του από την ηγεσία δεν είναι απλώς εντυπωσιακή, είναι αποκαλυπτική. Η κοινωνία φαίνεται να διαχωρίζει το κόμμα από τον τρόπο που αυτό εκπροσωπείται. Οι όποιες εξελίξεις μετατίθενται για τη βραδιά των εκλογών…
Ο Αλέξης Τσίπρας πυκνώνει τις παρεμβάσεις του, αλλά αποφεύγει τις καθαρές θέσεις. Προετοιμάζει, λένε, έναν νέο φορέα που να δείχνει πρόθεση εξόδου από το παλιό. Ίσως το όνομα του κόμματός του να είναι «ΕΞΩΣΤΗΣ»…
Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Βελόπουλος αποδεικνύεται δεξιοτέχνης του αντιπολιτευτικού λαϊκισμού, αποσπώντας κρίσιμες μάζες από τη Νέα Δημοκρατία.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κυριαρχεί επικοινωνιακά, αποδομώντας κυβερνητικούς αντιπάλους αλλά και προκλητικούς ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ με επιθετική ρητορική, ενώ το ΚΚΕ, με πειθαρχία και οργάνωση, μετουσιώνει τις αγροτικές κινητοποιήσεις σε πολιτική πίεση.
Στο βάθος, οι παλιοί πρωταγωνιστές –Καραμανλής, Σαμαράς, Βενιζέλος– κινούνται σε ένα άτυπο πεδίο συνεννόησης. Με κοινό παρονομαστή την απομάκρυνση του σημερινού πρωθυπουργού, ο καθένας προωθεί τη δική του στόχευση…
Και κάπου εδώ, ο Γιώργος Φλωρίδης. Από τις πρώτες εξαγγελίες περί εξυγίανσης του ποδοσφαίρου, στη μακρά δολιχοδρομία προς την αυλή της εξουσίας. Η αγωνιώδης προσπάθεια παραμονής στο υπουργείο Δικαιοσύνης τον οδήγησε σε πολιτικό αυτοεξευτελισμό. Δεν ήταν ψηλότερος απ’ όσο αποδείχθηκε. Απλώς κάποιοι τον είχαν μετρήσει λάθος…
Το 2026 προβάλλει ως χρονιά καμπής. Όχι απαραίτητα λύτρωσης, αλλά αναγκαστικής επιλογής. Η κοινωνία δεν δείχνει διάθεση για άλλες δολιχοδρομίες. Ή θα εκφραστεί πολιτικά με νέους όρους ή θα επιστρέψει πιο οργισμένη. Στην κόψη των καιρών, η Ιστορία δεν περιμένει. Απλώς καταγράφει ποιοι τόλμησαν να σταθούν όρθιοι και ποιοι χάθηκαν προσπαθώντας να κρατηθούν από την καρέκλα τους.