Του Ιωάννη Δαμίγου
Να είναι η άγνοια, να είναι η αμορφωσιά,να είναι η ανάγκη, να είναι η συνήθεια άραγε; Ή μπορεί να είναι όλα αυτά κι άλλα τόσα άραγε; Όλα πια είναι χαμένα, κλεμμένα, παραδομένα στην λήθη σε αποδοχή άνευ όρων. Καθολική έλλειψη παραμικρού ενδιαφέροντος για κάποια ενέργεια, που να υποδηλώνει όρεξη για συμβολή στην ίδια την ζωή. Εκκωφαντική αδιαφορία για τα πολλά παραγόμενα δεινά λίγων αστείων τύπων, σε βάρος πολλών ανόητων, που ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος.
Αγοραία ψηφοθηρία επάνω στις χαίνουσες πληγές του Παρθενώνα του κόσμου, που πια συνηθίσαμε ή ακόμα χειρότερο, έχουμε πεισθεί οι αδαείς πως κάπως έτσι ήταν από τα πριν. Έχουμε ακούσει κατά καιρούς βέβαια, πως κάποιος Έλγιν έκλεψε κάτι μάρμαρα, που τα μετέφερε στην Αγγλία και μέχρι εκεί. Και οι “εντιμότατοι”, κατ’ επανάληψη, φίλοι μας κλεπταποδόχοι Βρετανοί, ασέλγησαν με την σειρά τους, μετά τον κλέφτη, βάνδαλο, παρακρατώντας και εκθέτοντάς τα στο εμπορικότατο μουσείο τους. Έκτοτε έκλεβαν ό, τι μπορούσαν, ακόμα και την ελευθερία μας, όπως έκαναν πάντα οι “ευγενείς” αποικιοκράτες και σε άλλους λαούς.
Και πάντα εδώ στην χώρα της μιζέριας, παρουσιάζονται καθώς δεν έλειψαν ποτέ, συνεργάσιμοι απατεώνες τυμβωρύχοι, που προσφέρουν έναντι εξυπηρετήσεων, τα “τιμαλφή” σπλάχνα του τόπου. Το χώμα αυτό βλέπεις, παρήγαγε μόνο πολιτισμό κάποτε, μοιραία τελευταία παράγει ρουφιάνους και απατεώνες σε ποικιλία, έως και νόμιμης “εξαγωγής”. Τα “γλυπτά” στην Αγγλία και τα “ωραία” στην ευρωβουλή. Την νεολαία μας όμως παντού προς εύρεση εργασίας με … μισθό!
Εδώ μας κλέβουν ευθέως και καθημερινά οι χυδαίοι λίγδες, τα γλυπτά θα νοιάξουν τον τηλεθεατή του survivor, του DWTS και του j2US; Περισσότερο τον ενδιαφέρει η αποχώριση της τάδε, από τον επαναπατρισμό των κλεμμένων “εξόριστων γλυπτών του Παρθενώνα”. Από την άλλη, τα μικρά θέατρα με τα διαμαντάκια τους και οι μουσικές σκηνές με την υπέροχη μουσική τους, έχουν τον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα νεολαία και είναι ελπιδοφόρο.
Πού μπερδευόμαστε όμως στην πράξη; Τι να’ ναι αυτό που μας βάζει τρικλοποδιά και σωριαζόμαστε κατάχαμα με την μούρη στα σκατά; Δίπλα στο άξιο και το καλό, να σου και το μοδάτο επιβαλλόμενο, σαν να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ή ξεγελάμε τους άλλους, ποιος ξέρει; Να’ ναι πρόσκαιρο να το καταλάβω. Μα παραμένει μόνιμο και προβληματίζομαι.
Αν ό μη γένοιτο και τα πράγματα δεν ξεμπερδέψουν οσονούπω, παραμένοντας στο περίπου με “λίγο απ’ όλα”, τότε θα γνωρίζω σίγουρα, πως μας κοροϊδεύουν και εμείς κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, υποδυόμενοι πως ξεγελάμε τους άλλους. Κοντολογίς, παραίτηση στην αλήθεια και προσαρμογή στην αθλιότητα.