Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Κατηγορήθηκα για τα άρθρα μου ή τις αναρτήσεις μου, όταν αναφερόμενος στα αγροτικά μπλόκα, τα χαρακτήρισα “εθιμοτυπικά”. Μια και κάθε περίοδο Χριστουγέννων ή Πάσχα, εμφανίζονται τα τρακτέρ των να αποκλείουν εθνικές οδούς, με απηρχαιωμένα συνθήματα όπως “Δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε” και άλλα ενδεικτικά της σίγουρης … αποτυχίας των κινητοποιήσεων.
Αυτοί που με κατηγόρησαν, δεν προβληματίστηκαν για το άστοχο, επιπόλαιο και ερασιτεχνικό, αν όχι πονηρό και επιτήδειο τρόπο, δράσεων, αλλά εύκολα με χαρακτήρισαν διαστρεβλωτή και σκοπούμενο. Πως δεν σέβομαι τους αγώνες των ανθρώπων που αγωνίζονται και δη της υπερήφανης και άξιας αγροτιάς. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου και ο καθείς έλαβε αυτό που του αξίζει, δηλαδή την ευστοχία της όχι τυχαίας πρόβλεψης αποτυχίας, αλλά την μοιραία απογοήτευση των ένθερμων μεν, μα επιπόλαιων υποστηρικτών, που δεν υπολόγισαν βασικές αρχές αγώνα. Τι είδαμε; Φωνή και θόρυβο χωρίς περιεχόμενο. Απουσία συλλογικής αξιολόγησης, ενώσεις, συμμετοχή κοινωνίας, οργανωμένους συνεταιρισμούς, συνθήκες δηλαδή που είχαν οι διαμαρτυρίες Ισπανών, Γάλλων και άλλων ευρωπαίων αγροτών, χώρια την προετοιμασία των από το ’24. Τα ελληνικά αιτήματα αντίθετα, παρουσιάστηκαν αποσπασματικά, χωρίς τεκμηρίωση και ιεράρχηση. Δεν μπορεί πρώτο αίτημα σε έναν τέτοιο αγώνα να είναι η απόσυρση των μηνύσεων κατά των αγροτοσυδικαλιστών! Η δε στρατηγική της λύσης όλων στον δρόμο, ανέφικτη. Οι Γάλλοι είχαν και πρόταση νόμου για το αγροτικό επιχειρείν, με 75 σελίδες, από 29 Αυγούστου του ’24, από την ένωση νέων αγροτών και την εθνική συνομοσπονδία αγροτοσυνδικαλιστικών ενώσεων! Πρώτο αίτημα να διακηρυχτεί η γεωργία σαν κεντρικό ζήτημα της χώρας, για να φτάσουν στην διατροφική κυριαρχία, μετά από 18 μήνες διαπραγματεύσεων! Στην Ισπανία τον Μάϊο του ’24, έχουμε διακήρυξη τριών οργανώσεων, των νέων αγροτών, την συντονιστική επιτροπή οργανώσεων και την αγροτική και κτηνοτροφική ένωση των συνεταιρισμών της Ισπανίας, όπου εξέδωσαν ένα κείμενο και το προώθησαν στην κοινωνία και στα κόμματα, αφού το ονόμασαν “Η γεωργία ως ζήτημα εθνικής πολιτικής”! Στην Γαλλία η πρώτη κινητοποίηση αγροτών έγινε στο Παρίσι την 8/1/25, μία ημέρα πριν την ψήφιση της Mercosur και αφού το έκλεισαν για 3 ημέρες και συνοδεύονταν από πολίτες, όπου έμπαιναν στα supermarkets και έβαζαν στικάκια στα τρόφιμα που περιείχαν επικίνδυνα φυτοφάρμακα! Με συμμετοχή εκατοντάδων Δημάρχων, φοιτητών γεωπονικών σχολών και φορτηγατζήδων, που ονομάστηκε “Αγροτικό μέτωπο”! Με κοινωνική συμμετοχή και αποδοχή της τάξης του 85%! Αντίστοιχα στην Μαδρίτη είχαμε την “τρακτεράδα” , με συμμετοχή καταναλωτών, Green Pease και οργανώσεων κατά της παιδικής εργασίας! Εδώ όμως, εδώ, χαρήκαμε έναν συνδικαλιστή της ΝΔ, να παίρνει το αίμα του πίσω επαναστατώντας στις κάμερες, ενώ την άλλη ημέρα τον είδαμε ως απατεώνα να λαμβάνει κατασχετήριο! Ανεξέλεγκτα, να εισέρχεται στις κινητοποιήσεις κάθε καρυδιάς καρύδι, να στρέφεται το ένα μπλόκο έναντι του άλλου, ενώ το πρώτο κείμενο αιτημάτων των μπλόκων, κυκλοφόρησε την 13/12/25. Ξεκινά δε, με το να σταματήσει η κρατική καταστολή, ο αυταρχισμός και τα αγροτοδικεία, κατώτερες εγγυημένες τιμές και μείωση του κόστους παραγωγής, νέτα σκέτα, σε μια σελίδα. Η δε ευλογιά μπαίνει τελευταίο! Άφησαν απ’ έξω τα ολιγοψώνια και την συγκέντρωση του λιανεμπορίου. Η συγκέντρωση των 10 supermarkets στην Ελλάδα το 2018, κατείχε το 74% της λιανικής. Αυτά λειτουργούν μέσα από συμπράξεις προμήθειας, άλλοι 10 βγαίνουν και οι αγοραστές τους, σαν συμπράξεις αγοραστικές, δηλαδή λίγοι αγοραστές, πολλοί παραγωγοί, που αγοράζουν φθηνά από τον παραγωγό και ο καταναλωτής το πληρώνει ακριβά! Αυτό προκύπτει από την έλλειψη ελέγχου αγοράς κι έτσι χάνονται, τόσο τα δίκαια κέρδη του προμηθευτή, όσο και του καταναλωτή. Παραλείπουν να τα αναλύσουν, να τα καταγράψουν και να έλξουν στον αγώνα τους τον αδαεί καταναλωτή. Γιατί άραγε; Τί πέτυχαν λοιπόν οι αγρότες; Να πληρωθούν οι επιδοτήσεις του ’25, πέτυχαν να κατέβει η κιλοβατώρα στα 8,5 από τα 9,8! Αν αυτός ήταν ο στόχος, τότε ναι, πέτυχαν. Γάλλοι και Ισπανοί σταχυολογώντας ,έθεσαν τα παρακάτω αιτήματα:
Παρατηρητήριο τιμών χωράφι – ράφι, ισχυρός μηχανισμός κατά των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών (υπάρχουν εδώ τύποις, λόγω ΕΕ, αλλά δεν λειτουργούν), όρια στα κέρδη της λιανικής, απαγόρευση εργαστηριακού κρέατος, καθολική πρόσβαση σε ποιοτική τροφή. Πρώτα θέτουν τα κοινωνικά αιτήματα, ώστε να έχουν την κοινωνία πλάι τους και μετά τα κλαδικά! Μακρόπνοο θεσμικό πλαίσιο για την γεωργία, νέους αγρότες να έχουν πρόσβαση σε γη, σε κεφάλαιο, σε εκπαίδευση και διαδοχή, στήριξη της μικρής κλίμακας γεωργών (χωριών),
Από τα παραπάνω, εδώ στον τόπο μας, δεν έγινε καμία συζήτηση κι ούτε θα γίνει ποτέ. Δεν υπάρχουν οι βάσεις, η κουλτούρα, η θέληση και η γνώση. Μα πρώτα απ’ όλα δεν υπάρχει παιδεία, για να οργανωθεί κάτι, δεν ζητήθηκε ποτέ η γνώση συμβούλων, αφού δεν γνωρίζουν τίποτα από στοιχειώδη οργάνωση, απαραίτητη για όποια στρατηγική και στόχο. Κυριαρχεί η απάτη, η ρεμούλα, η αρπαχτή και η υποταγή στους κατά τόπους βουλευτές και Γκρούεζες. Γι’ αυτό κι εγώ χαρακτήρισα τους γεωργούς “εθιμοτυπικούς” επαναστάτες, κάτι σαν εορταστικές ατραξιόν. Του χρόνου πάλι …