Του Ιωάννη Δαμίγου
Ο καιρός περνά χωρίς να χαρίζεται και πλησιάζει για μια ακόμη φορά η ημέρα της ψήφου στην κάλπη που θα κρίνει το αύριο των νέων, των παιδιών μας δηλαδή, αλλά και όλων μας . Και πάλι για την περίφημη ποιότητα της ζωής, την χειρότερη, την ίδια κακή ή την ελαφρώς καλύτερη, για να ομιλούμε την αλήθεια. Τόσο δύσκολα τα πράγματα για εμάς, που διεκδικούμε την ελαφρώς καλύτερη, ικανοποιημένοι απόλυτα αν επιτευχθεί αυτή η δυνατότητα, τέτοια και τόση η απογοήτευση. Τόσο χαμηλός ο πήχης της απαίτησης.
Αναμένω, αναμένει, αναμένουν το διαφορετικό, το άλλο, το ρηξικέλευθο και το ελπιδοφόρο, που δεν έχει φανεί και ίσως δεν θα φανεί στο τέλος. Είναι απαίσιο το αίσθημα του ίδιου, του στείρου των περασμένων ετών αποτέλεσμα, πάνω κάτω πανομοιότυπο, με τους ίδιους τρόπους, την ίδια τακτική και πιθανό την αυτή κατάληξη, την χωρίς εκπλήξεις. Να θυμίζει αυτή η ημέρα, αλίμονο, ρουτίνα, σχεδόν καταναγκασμός, αναμένοντας το περίπου και το μέτριο, στην καλύτερη.
Οι μέχρι σήμερα διατυπωμένες προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι κατά τι καλύτερες από αυτές που έχουν διαμορφωθεί κατά την τελευταία δεκαετία. Είναι σαφώς βελτιωμένες, αλλά παραμένουν φτωχές και καχεκτικές, χωρίς να κάνουν την διαφορά, μάλλον με την φιλοσοφία των εκπτώσεων και των προσφορών απούλητων προϊόντων. Αρκούνται στην ελαφρώς καλύτερη ποιότητα, που δεν έλκει, που δεν καλύπτει.
Επειδή ζούμε τόσα χρόνια την χειρότερη ποιότητα ζωής, σώνει και και καλά δεν σημαίνει πως θα αρκεστούμε σαν επαίτες στα ελαφρώς περισσότερα. Το ζητούμενο είναι η καλή ποιότητα ζωής και όχι η απλώς προτεινόμενη από την χειρότερη. Γιατί αυτή η περίεργη “λογική” προτείνεται. Ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης δηλαδή και ποιος το επιλέγει, ποιος το υλοποιεί;
Ακόμη, αναμένω, αναμένει, αναμένουν, τις υλοποιήσιμες και αναλογικές προτάσεις, όχι μόνο αυτών που “χάθηκαν” ή εκλάπησαν, αλλά αυτές που μας αξίζουν και οφείλονται χωρίς την παραμικρή έκπτωση. Αν σε δύσκολους καιρούς εξοικονομήθηκαν 37 δις, ε καιρός είναι να επιστραφούν και με τόκο στους ληστεμένους.
Αναμένω, αναμένει, αναμένουν, τα πρέποντα και όχι τα λιγότερα. Αυτά ακριβώς που δικαιούμαστε. Αυτά που ανήκουν στους νέους, στα παιδιά μας και που στερούν την ποιότητα ζωής τους. Νέες σοβαρές προτάσεις, όσο υπάρχει ακόμα καιρός και εφόσον υπάρχει αυτή η διάθεση απόδοσης δικαίου. Πως ο εκλογικός αγώνας θα γίνει πραγματικά περίπατος. Όλα μα όλα τα άλλα περιττά. Αναμένω, αναμένει, αναμένουν.