Του Γ. Λακόπουλου
Την Πέμπτη 8 Μαρτίου- ημέρα της Γυναίκας κατά τα λοιπά- ήταν τραγική μέρα για τη Φώφη Γεννηματά προσωπικά και τον πολιτικό χώρο που ,ακόμη, εκπροσωπεί.
Το προσωπικό ζήτημα δεν ήταν άγνωστο, αλλά για πρώτη φορά το ξεπέρασε δημοσίως με κυνισμό. Για την ακρίβεια βουλευτής των ΑΝΕΛ ανέφερε ρητά στη Βουλή ότι στενό συγγενικό της πρόσωπο αργομισθούσε σε δημόσιο νοσοκομείο. Δεν το υπαινίχθηκε. Το είπε ρητά, με ονόματα.
Δύο ώρες αργότερα η κυρία ανέβηκε στο βήμα, ενημερωμένη προφανώς για όσα την αφορούν. Και δεν είπε λέξη. Σα να ήταν άνευ αξίας, για πολιτικό. Είναι συκοφαντία; Οφειλε να το καταγγείλει. Ειναι αληθεια; Οφειλε να δώσει εξηγήσεις. Αν δεν απαντάει σε κάτι τέτοιο στη Βουλή, σε τι θα απαντήσει; Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να ιδρύσει προσωπικό κόμμα και να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών; Και μετά μιλάει για τα ηθικά πλεονεκτήματα των άλλων.
Το δεύτερο στοιχείο της τραγωδίας προέκυψε εκτός Βουλής και το ανακοίνωσε η ίδια προτού προσέλθει να μιλήσει για την προανακριτική που ζήτησε η ΝΔ για τρεις υπουργούς διεκδικώντας την… ιδεα. Ήταν η απόφασή της να διοργανώσει συνέδριο όχι με τα δυο τρίτα των συνέδρων διορισμένα, όπως σχεδίαζε ως τώρα, αλλά διορίζοντας το …σύνολό τους. Το υπόλοιπο ένα τρίτο που επρόκειτο να εκλεγεί την Κυριακή δεν θα χρειαστεί κάλπες. Όλοι οι υποψήφιοι θα διοριστούν. Ητοι ολοι οι συνεδροι θα είναι διορισμένοι. Τι συνέδριο θα ειανι αυτό; Δεν υπάρχει ιδεολογία, δεν θα υπάρχουν ούτε διαδικασιες. Ιδρυση κόμματος με …με ατομικές προσκλήσεις. Σαν τις βαφτίσεις.
Η ανακοίνωση έγινε με το ύφος της: “Αποφάσισα την συμμετοχή ως Συνέδρων όλων όσων εξέφρασαν την βούληση να στρατευτούν και να παραστούν στο Ιδρυτικό μας Συνέδριο, καταθέτοντας την σχετική υποψηφιότητα”. Έτσι ακριβώς: “αποφάσισε”. Η κατάργηση της δημοκρατικής διαδικασίας βαφτίζεται …. “συμμετοχή όσων στρατεύθηκαν”. Χωρίς καν να αντιλαμβάνεται ότι το το εύρος του συνέδριου θα είναι και το εύρος των μελών του κόμματος της. Θα είναι το κλειστό κλαμπ τη Φώφης.
Δεν έχει σημασία γιατί έγιναν όλα αυτά. Όλοι γνωρίζουν ότι η επιδίωξη είναι να θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχο το σωματείο που ιδρύει, για να διαγράψει το ΠΑΣΟΚ από το χάρτη -με τη συνενοχή των στελεχών του -που το επιτρέπουν ανερυθρίαστα. Όμως όλοι γνωρίζουν ότι η κατάργηση των εκλογών έγινε επειδή δεν θα υπήρχε προσέλευση τώρα που όλοι αντιλήφθηκαν ότι παραπλανήθηκαν στις αρχαιρεσίες που προηγήθηκαν. Υπάρχουν άλλα θέματα, σημαντικότερα.
Το πρώτο είναι ότι η Γεννηματά ανακοίνωσε ότι συνεννοήθηκε με τους άλλους για το πραξικόπημα. Με ποιους ακριβώς συνεννοήθηκε; Συμφώνησε ο Γ. Παπανδρέου, που κάνει τον φανατικό των δημοκρατικών διαδικασιών; Συγκατατέθηκε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος που δεν βάζει νερό στο κρασί του σε θέματα διαφάνειας; Προσυπογράφει ο Νίκος Ανδρουλάκης που εκπροσωπεί υποτίθεται την επόμενη γενιά; Για τον Σταύρο Θεοδωράκη δεν χρειάζεται ρώτημα- δική του ιδέα ήταν, γιατί δεν έχει δυνάμεις για εκλογή συνέδρων.
Αν συμφωνήσαν μπράβο τους. Ωραία αρχή κάνουν. Ωραίο κόμμα πάνε να φτιάξουν. Και ωραία διαπιστευτήρια έδωσαν στη “ιδρύτρια”. Βουβά πρόσωπα. Μοιραίοι και άβουλοι… Σαν τα παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που παρακολουθούν άφωνοι το ανουσιούργημε της διάλυσης του κόμματος τους. Πού είσαι Ανδρέα να τους δείς…
Το δεύτερο θέμα αφορά την ουσία της λειτουργίας αυτού του χώρου. Στο ΠΑΣΟΚ δεν ίσχυσαν πάντα οι δημοκρατικές διαδικασίες. Οργάνωσε το πρώτο συνέδριο του δέκα χρόνια από τη ίδρυσή του. Αλλά υπήρξε η καταλυτική παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου που σε τελευταία ανάλυση δικαιολόγησε την καταστατική παραβίαση οδηγώντας το Κίνημα στην εξουσία το 1981. Από εκεί και πέρα πάντα τηρούνταν τα προσχήματα στα συνέδρια τουλάχιστον. Πλην της δια βουής εκλογής του ιδρυτή – και τις μεθοδεύσεις των Σημίτη- Γ. Παπανδρέου το 2004. Στα υπόλοιπα στήνονταν κάλπες και εκλέγονταν αρχηγοί με κάποιες εγγυήσεις.
Πρόκειται για δείγμα γραφής του “κόμματος” που προορίζεται να πάρει τη θέση του ΠΑΣΟΚ, αφού δεν υπάρχει κανείς να αντιδράσει. Δεν θα είναι συνέδριο, αλλά τελετή κηδείας του ΠΑΣΟΚ. Για να δημιουργηθεί ένα προσωποπαγές σχήμα μιας κληρονόμου που δεν έκρυψε ως τώρα την έπαρση, τη αλαζονεία και τον αυταρχισμό της. Εξελέγη για να προεδρεύει στο ΠΑΣΟΚ, κατά το Καταστατικό του και κατάργησε τις διαδικασίες, τα όργανα και το κόμμα. Διοικεί με μια κλειστή ομάδα συγγενών και δακτυλοδεικτούμενων προσώπων.
Αυτή είναι το σήμα-κατατεθέν,του νέου κόμματος το οποίο μάλλον αυτοτοποθετείται στο περιθώριο της Ιστορίας προτού καν υπάρξει. Δεν έχει σχέση με την Κεντροαριστερά. Από τις 16 Μαρτίου δεν θα υπάρχει σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλαδα. Ο δρόμος προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μοναδικός σε όσους απέμειναν στον ιδεολογικό χώρο της ιδρυτικής Διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ.
Το μόνο που προκαλεί λύπη είναι πόσο άδικα και πόσο ατουφέκιστα πήγε το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου -και από ποιους διαλύθηκε…Εκεί που κρεμούσαν κάποτε οι καπεταναίοι της πολιτικής τα άρματα κάποιοι “παραγονταραίοι”- που θα έλεγε ο Στεφ. Τζουμάκας– θα κρεμούν τα νταούλια…
