Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν έχουν αφήσει τίποτα στην τύχη, αλλά εκμεταλλεύονται και το τυχαίο από πάνω. Σκόπιμη η εγκατάλειψη του όχλου στα στοιχεία της βιασμένης φύσης. Ο φόβος και ο τρόμος στο πλησίασμα του θανάτου, υποτάσσουν άμεσα. Παραγγελιά ρε.
Η κάλυψη και προστασία στους ακροδεξιούς “νόμιμους” σερίφηδες επαρχίας και πόλεων, προσφάτως και στην “συμπρωτεύουσα”, ως σύγχρονα τάγματα εθνοφυλακής, υπηρετεί τις επιταγές της ανανεωμένης πρόσφατα ψηφισμένης κυβέρνησης.
Παραγγελιά ρε. Οι νεοταξικές δηλώσεις, ενός με την βία τοποθετημένου γόνου ως υπουργό, αγνοώντας την έννοια της λέξης θρήνος, ως απαίδευτου τουλάχιστον, σε ανταγωνισμό με αυτήν της λαϊκίζουσας αστοιχείωτης, τοποθετημένης ως δημοσιογράφο τάχα, χρησιμοποιούνται ως επίδειξη δύναμης και επιβολής φασιστικής κουλτούρας.
Παραγγελιά ρε. Για τους πολλούς και ανόητους, λειτουργεί το 112 σαν σωτήρια ειδοποίηση κινδύνου, τελευταία κι αυτό λανθασμένα, ανεπίκαιρα και τρομάζοντας, χωρίς να προσφέρει λύση και ασφάλεια στις περισσότερες των περιπτώσεων. Άλλοθι ανεύθυνων.
Παραγγελιά ρε. Στόχος και σκοπός, πέρα από την αισχροκέρδεια και την εκχώρηση υλικής και άυλης δημόσιας περιουσίας σε καιροσκόπους “επενδυτές”,είναι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Από τους επτακόσιους και πλέον δολοφονημένους πρόσφυγες ανοικτά της Πύλου, τους πενήντα εννέα επίσης δολοφονημένους στα τρένα των Τεμπών, τους δεκαοχτώ πυρπολημένους στην Δαδιά και από τους καθημερινά σχεδόν, δολοφονημένους σε δημόσια θέα νεαρούς από επιδρομές ταγμάτων φασιστών, μέχρι την κτηνωδία ναυτικών στον Πειραιά.
Ξεχάστηκαν οι “νοικοκυραίοι” που λιντσάρισαν τον Ζάκ,οι νταβατζήδες που βίαζαν την δωδεκάχρονη, Λιγνάδης και άλλοι πολλοί χριστιανοί. Παραγγελιά ρε. Σκόπιμος ευτελισμός ανθρώπινης ύπαρξης, με εκμεταλλεύσιμους χαμηλόμισθους νέους, εξοντωτικά ωράρια εν μέσω δημόσιων απειλών κολλητών υπουργού … εργασίας, ωιμέ.
Παραγγελιά ρε. Ο απαίδευτος ανακαλύπτει τον κρυμμένο μέχρι πρότινος φασίστα μέσα του και νοιώθει αίφνης δυνατός και δεινός εκδικητής αδύναμων και του αρέσει. Μας έφεραν στο ποθητό σημείο που επιθυμούσαν, συμπεριλαμβανομένης και της αριστεράς είναι η πικρή αλήθεια, αυτό της αδιαφορίας και απαξίωσης της πολιτικής, για να επιβάλουν ελεύθερα το καθεστώς τους. Έτσι πολύ απλά και παραγωγικά γεμίσαμε φασιστοχώρια,, φασιστοφύλακες, και φασιστοκουλτούρα βαρβαρότητας. Και αυτή είναι μόνο η αρχή.
Παραγγελιά ρε.Υ.Γ. Πλημμύρισε και η Αττική, βάρκα ίσως, ελπίδα καμιά.