Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
“Αθώες στο χώρο της πολιτικής είναι μόνο οι πέτρες”. Παράφραση του Ρέιμοντ Τσάντλερ στο επίμετρο του βιβλίου ” Ποιος σκότωσε τον Πρωθυπουργό”- εκδόσεις Καστανιώτη- από τον καθηγητή Γιάννη Πανούση, ενθουσιώδες μέλος της “Επιτροπής Διεύρυνσης” του ΠΑΣΟΚ σήμερα.
Προσέξτε τις ακόλουθες 34 λέξεις: “Το 2019 ο ελληνικός λαός ψήφισε τον κ. Μητσοτάκη, γιατί δεσμεύτηκε ότι θα αντιμετωπίσει τη θεσμική παρακμή που δημιούργησαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Και αντί να την αντιμετωπίσει, έκανε τα ίδια και χειρότερα…”. Βάζει στην ίδια κατηγορία τον πρώην Πρωθυπουργό με τον σημερινό.
Αυτή η απλοϊκή, πλην κουτοπόνηρη, προσέγγιση με την υπογραφή του Νίκου Ανδρουλάκη. υποδηλώνει ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός υπερψηφίσθηκε πριν από εφτά χρόνια, για να αντιμετωπίσει τη “θεσμική παρακμή”, του Τσίπρα – και συνεπώς καλώς ψηφίσθηκε.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να εντάξει στα συμφραζόμενα της συγκυρίας -στην οποία κυριαρχεί η συγκάλυψη των θεσμικών εκτροπών της διακυβέρνησης Μητσοτάκη- τον…Τσίπρα, με μια δόση Καμμένο για να το κάνει “πιασάρικο”.
Αποδίδει στον πρώην Πρωθυπουργό… “θεσμική παρακμή” για την οποία όμως δεν μας διαφωτίζει: ποια ακριβώς ήταν, πώς διατυπώθηκε και ποια σχέση έχει με τις τρέχουσες εξελίξεις;
Τυχαίο; “Δεν νομίζω Τάκη” που έλεγε μια διαφήμιση. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στα λόγια είναι αντιμητσοτακικός, αλλά στην πράξη του προσφέρει υποστήριξη, ποικιλοτρόπως. Ακόμη και με τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι ενδέχεται να τον νικήσει στις εκλογές… Εδώ κάτι συμβαίνει…
Ο Μητσοτάκης έδειξε από την αρχή της θητείας του ότι θα γίνει ένας κακός Πρωθυπουργός. Παρότι παρέλαβε διαχειρίσιμη οικονομία- άλλωστε δεν διανοήθηκε να μιλήσει για “καμένη γη”, γεμάτο κρατικό ταμείο και ως το τέλος του 2019 κυβερνούσε, υλοποιώντας απλώς τον προϋπολογισμό του Τσακαλώτου.
Χωρίς τους μνημονιακούς καταναγκασμούς και τη διπλωματική αιμορραγία του Μακεδονικού, ενώ η επέλαση του Covid του εξασφάλισε κοινωνική ακινησία και κοινοτικούς πόρους, χωρίς περιορισμούς στη διάθεσή τους.
Ωστόσο ο απολογισμός του πριν τις εκλογές του 2023 δικαίωσε τον χαρακτηρισμό του “χειρότερου πρωθυπουργού της Μεταπολίτευσης”.
Σ’ αυτές τις εκλογές προσήλθε έχοντας σε βάρος του, την τραγωδία των Τεμπών, τις αποτυχίες της ΙΧ εξωτερικής πολιτικής του, τα εξελισσόμενα -ή εκκολαπτόμενα -σκάνδαλα διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, με κομματισμό, κακοδιοίκηση, την ακροδεξιά πρώτο τραπέζι πίστα στο κόμμα και τις κυβερνήσεις του. Και κορωνίδα το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Δεδομένης της απλής αναλογικής, η ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη -, παραδοσιακά πλειοψηφική στην ελληνική κοινωνία και αθροιστικά επικρατέστερη στις εκλογές-, ήταν έτοιμη να του δείξει την έξοδο και να είχε κλείσει ο κύκλος του Νεομητσοτακισμού με τη λιγότερη δυνατή ζημιά για τη χώρα.
Αλλά στην κρίσιμη στιγμή εμφανίσθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης και του έδωσε το φιλί της ζωής κηρύσσοντας… διμέτωπο! Πρακτικά στράφηκε εναντίον του Τσίπρα που ευλόγως διακινούσε την επιστροφή του στην πρωθυπουργία, με το 32% των προηγούμενων εκλογών.
Το ΠΑΣΟΚ είχε μονοψήφια ποσοστά από το 2015- και υπό τον Ανδρουλάκη αργότερα- κατέληξε τρίτο στις εκλογές και τις ευρωεκλογές που ακολούθησαν. Αλλά εκείνη τη στιγμή μπορούσε να βάλει όρους στον Τσίπρα- π.χ. να του ζητήσει να αποκλείσει τα «βαρίδια» του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση-και τα πράγματα να εξελιχθούν αλλιώς…
Η ευκαιρία να απομακρυνθεί το “σύστημα Μητσοτάκη” χάθηκε- επειδή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιδίωξε το αντίθετο. Παρότι υπήρξε θύμα του: δεν τον παρακολουθούσε το παρακράτος, όπως λέει, αλλά το κράτος- δια της ΕΥΠ. Και μένει πάντα η απορία γιατί στο προεκλογικό debate του 2023 άφησε τον Μητσοτάκη να φύγει “ατουφέκιστος”.
Αντίστοιχη είναι μέχρι σήμερα η συμπεριφορά του στο σκάνδαλο που αφορά προσωπικά τον Πρωθυπουργό. Οι χειρισμοί του μετά τις εκλογές κάθε άλλο παρά τον φέρνουν σε δύσκολη θέση.
Στις υποκλοπές, αντί να κάνει μηνύσεις έκανε «μηνυτήριες αναφορές». Τώρα μεταφέρει την αναμέτρηση στα πεδία που ο Μητσοτάκης έχει αριθμητικό πλεονέκτημα. Για να μπορεί να ισχυρίζεται στον ευρωπαϊκό χώρο, οπου πιέζεται – να ισχυρίζεται ότι “έκρινε η Δικαιοσύνη στον ανώτατο βαθμό” και σε λίγο “αποφάσισε η Βουλή των Ελλήνων”.
Ενώ η κυβέρνηση νομοθέτησε να μην μπορεί να ενημερωθεί για τους λόγους της παρακολούθησής του- και δεν εφάρμοζε την αντίστοιχη δικαστική απόφαση- και γι’ αυτό την κατήγγειλε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – δεν έχει καμία δυσκολία για κατ’ ιδίαν συζητήσεις με τον Μητσοτάκη. Χωρίς την προϋπόθεση της ενημέρωσής του.
Εύλογα μπορεί να εικάσει κανείς πως ούτε τον ρώτησε κατ’ ιδίαν: “Βρε χριστιανέ μου γιατί με παρακολουθούσες, ένας απλώς ευρωβουλευτής ήμουν”…
Μάλιστα όταν την πρώτη φορά πήγε πρόθυμα στο Μέγαρο Μαξίμου εκατέρωθεν υπήρξε ενημέρωση για τα «παραγωγικά» 80 λεπτά της συνομιλίας τους. Τη δεύτερη ζήτησε να τον ενημερώσει, προσωπικά, για το… Ιράν. Πολύ μεγάλη άνεση απέναντι σε παιχνίδι με… κοριούς.
Πέραν των υποκλοπών, στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο, οπότε ο Μητσοτάκης βρέθηκε στη θέση να απειλείται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του, είχε τη συνδρομή του Ανδρουλάκη με δυο με δυο τρόπους:
-Ο ένας ήταν ότι ψήφιζε κρίσιμες νομοθετικές ρυθμίσεις, ορισμένες από τις οποία μάλιστα θα μπορούσαν να κρίνουν την τύχη της κυβέρνησης.
Πιο χαρακτηριστική ήταν ο νόμος για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, όταν το ΠΑΣΟΚ κάλυψε την κοινοβουλευτική τρύπα που είχε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, λόγω της άρνησης μεγάλης μερίδας των δικών του βουλευτών. Χέρι- χέρι με τον Κασσελάκη τον βεβαίωσε ότι μπορούσε να κοιμάται ήσυχος.
Στην εξωτερική πολιτική δεν πίεσε ποτέ -ούτε όταν έγινε,, στα χαρτιά, αρχηγός της μείζονας αντιπολίτευσης. Και στην οικονομία τον… ακολουθεί , επευφημούμενος από μιντιακά και οικονομικά κέντρα.
Ακόμη και στα εργασιακά έχει συμπλεύσει μαζί του , ενώ στη ΓΣΕΕ βοούν και οι τοίχοι για την από κοινού στήριξη του Παναγόπουλου για να μείνει στην ηγεσία. Κατά τα λοιπά τον διέγραψε….
Θα είναι αγενής ο Μητσοτάκης, αν δεν τον… ξανακαλέσει τον Ανδρουλάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Αν μη τι άλλο, για να τον ευχαριστήσει επειδή στέλνει τη μπάλα στα γήπεδα που τον διευκολύνουν. Ακόμη και αναδρομικά.
Στο Μέγαρο Μαξίμου, αν κριθεί από την ευχέρεια του πρωθυπουργικού πορτ παρόλ να σχολιάζει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δεν δείχνουν και πολύ ανήσυχοι… Πού θα έβρισκαν καλύτερο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτευσης; Με Νο 2 δίπλα του τη Διαμαντοπούλου- την οποία έχουν πάντα σε εκτίμηση.
Ο κομματικός σωλήνας του ΠΑΣΟΚ που ανέδειξε τον Ανδρουλάκη δεν είχε σχέση με τη “παρακμή” του Τσίπρα. ΄Εκανε τη δουλειά του με τη δική του παρακμή – από τον Σημίτη, ως τη μνημονιακή περίοδο και την τρέχουσα εξυπηρέτηση του Μητσοτάκη. Που δείχνει με κάθε τρόπο ότι τον προτιμάει για αντίπαλό του….
