Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Έχει τρομάξει το μάτι και ο νους, από την “υπερκατανάλωση” δημοκρατίας στον τόπο μας και στην Ευρώπη μας. Στο Βέλγιο ο υπουργός δικαιοσύνης, προστατευόμενος βρίσκεται σε καταφύγιο! Η Ελληνική δικαιοσύνη μας, παραμένει διασωληνωμένη σε κώμα! Τα λόμπι αλωνίζουν στο ευρωκοινοβούλιο και αλώνουν ευρωβουλευτές και προεδρία, κράτη και υπολήψεις, πολιτεύματα και συνειδήσεις. Ευθέως εξυπηρετούμενοι, εξυπηρετούν εταιρείες και συμφέροντα, σε αντίθεση με την υποχρέωση προστασίας και ευημερίας των λαών των, πράττουν και ενάντια.
Η διαφθορά είναι το κύριο έργο που παράγεται και η αποστολή τους εκεί για έλεγχο, νομοθεσία και προφύλαξη των δημοκρατικών ιδεών, μόνο ως χόμπι σε ελεύθερο χρόνο ενεργεί, αν. Έχοντας προσβάλλει όλες τις αισθήσεις και όλες τις αντιστάσεις κατά κράτος. Ποσά αλλάζουν χέρια, με ανάλογη ψήφο, σε σακούλες, σε βαλίτσες και με κάλυψη προσφοράς σε σοκολατάκια! Ο φόβος κάποιων ομάδων, να εκφράσουν την ελεύθερη άποψή τους, είναι αποτρεπτικός, όταν η υποταγμένη πλειοψηφία δείχνει νύχια, δόντια και αγκάθια. Το αυτονόητο αγνοείται επιδεικτικά, σε σικέ ψηφοφορίες και κατευθυνόμενες αποφάσεις, καθώς οι πιέσεις που ασκούνται και οι ανομολόγητοι εκβιασμοί, συνθλίβουν την όποια αντιτασσόμενη πρόθεση.
Ακόμα και σε δημόσιες συνεντεύξεις τύπου, η πρόεδρος κλείνει τα μικρόφωνα εκτεθειμένη σε δυσάρεστες και άβολες ερωτήσεις ή απλώς δεν απαντά. “Υπερκατανάλωση” δημοκρατίας. Η αναλογία της … δημοκρατικής συμπεριφοράς στην χώρα μας, είναι ίδια και χειρότερη. Εδώ η νομοθεσία εξυπηρετεί συγκεκριμένα ονόματα, συγκεκριμένες εταιρείες και πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Η δικαιοσύνη ακολουθεί κατά πόδας, με την σειρά της, είτε μέσω των αποφάσεών της είτε με την προκλητική αδράνεια και κωλυσιεργία που τόσο αρέσκεται να καταφεύγει. Επεμβαίνει ανερυθρίαστα και απροκάλυπτα, ώστε να εμποδίσει και να αποτρέψει εμφάνιση αποδείξεων.
Η πρόεδρος της … δημοκρατίας μας, υπάρχει, μόνο. Οι απαντήσεις στις συνεντεύξεις τύπου, είναι συνεχείς επιθέσεις λαϊκισμού και στην κορφή κανέλα. Ενώ η διαφθορά είναι εκτός συναγωνισμού, καθώς αποτελεί αδιαμφισβήτητα το εθνικό μας σπορ. Η “υπερκατανάλωση” δημοκρατίας, απειλεί τον πληθωρισμό, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν, την ανάπτυξη, την πρόοδο και αναδεικνύει τα υπερκέρδη, την ιδιωτικοποίηση, την ανεργία, την φτώχια, ενώ ταυτόχρονα παράγει τον φόβο που όλοι γνωρίζουμε που οδηγεί και καταλήγει. Αισχροί και αμετανόητοι υπάνθρωποι όλοι τους, εθισμένοι στην απληστία, εκδικητικά μιάσματα, που μολύνουν την ανθρωπότητα, με την αφοδευμένη ύπαρξή τους, την ακραία.