Του Ιωάννη Δαμίγου
Αίφνης αφύπνιση υπερασπιστών, διαφόρων αδιάφορων μέχρι εχθές, μεσημεριανών κουτσομπόληδων και σατυρικών εκβιαστών, με σοβαροφανές ύφος και καταγγελτικό λόγο, από ένοχα προπαγανδιστικά ιδιωτικά κανάλια, σε εμφανή απολογητικό ρόλο κατόπιν ασφυκτικής κριτικής πίεσης και ραπισμάτων εν είδη βροχής, άλλοθι εξ ανάγκης μερικής πρόσκαιρης ένδειξης ¨πλουραλισμού” απόψεων.
Αιδώς υποκριτικοί υπερασπιστές, τιμητές της παραδημοκρατίας, σε ρόλο μετανοημένου Ιούδα, μετά την λαϊκή κατακραυγή που σας πήρε και σας σήκωσε. Τιποτένιοι υπαλληλίσκοι και υπηρέτες του κατεστημένου, ξεφτισμένες παρεούλες της πλάκας και παρουσιαστές του κιτς, μορφάζοντες διασκεδαστές βαρήκοων γηρατειών, σε παρθένα παράσταση αναβάπτισης. Θρασύτατοι κονφερασιέ του life style, φορούν μπλούζες με συνθήματα, επιδεικνύοντας το πένθος τους τάχα.
Χαμαιλέοντες της παραπλάνησης, λαγωνικά λαϊκίστικης μεταμόρφωσης που οσφριζόμενα την απόρριψη, σπεύδουν βραδέως να αλλαξοπιστήσουν. Πανικοβλημένοι από την απροκάλυπτη προσπάθεια παραποίησης της αλήθειας, χωρίς ντροπή δοκίμασαν αποτυχημένα λόγο μητέρας φύσις προδιδομένης, να ξεγελάσουν ερασιτεχνικά φερόμενοι, οι αστείοι. Καθιστώντας ακόμα πιο γελοία την προσπάθεια καταγγελίας. Έκαναν την αρχή της μεταμέλειας, καθώς θα ακολουθήσουν και άλλοι ως ποντικοί που εγκαταλείπουν το τρικυμισμένο σκάφος της πλεονεξίας, με το βρακωμένο λεφούσι αλαζόνων.
Στην Ελλάδα που ούτε να πενθήσει δεν γνωρίζει ως αρμόζει, που η γελοιοποίηση καραδοκεί να προσβάλλει την θλίψη. Η προσβολή και η υποκρισία εκδηλωμένη ως ύβρις ένθεν κακείθεν, προκαλεί την οργή. Μεταμέλεια καμιά, μόνο λογύδρια διαπιστώσεων και ευθύνες που ψάχνουν αποδέκτες.
Αιδώς, πραματευτές της οδύνης, κυνικοί έμποροι του πόνου, αμετανόητοι θηρευτές των τηλεοπτικών μετρήσεων τηλεθέασης, της φρίκης. Στιγματισμένοι προπαγανδιστές της ντροπής. Αιδώς, υπερασπιστές και ευαγγελιστές της υποκουλτούρας.