Του Ιωάννη Δαμίγου
Εμφανές εδώ και αρκετό καιρό το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης, αυτό του οικονομικού αποκλεισμού των αδύναμων ομάδων του πληθυσμού της πρωτεύουσας, αλλά και των όμορων δήμων. Η εξαγορά με χαμηλό αντίτιμο ολόκληρων τετραγώνων, μετά την μεθοδευμένα οικονομική απαξίωση, από διάφορα funds και επιτήδειους οικονομικούς κερδοσκοπικούς παράγοντες, προδιαγράφουν ήδη το δυστοπικό παρόν αλλά και μέλλον των γηγενών Αθηναίων.
Η πρόσβαση για τους απλούς πολίτες της πρωτεύουσας, δεν θα απαγορεύεται άμεσα, μα θα επιβάλλεται έμμεσα λόγω οικονομικής αδυναμίας, καθώς το αντίτιμο επίσκεψής της δεν θα είναι δυνατό να καταβληθεί. Ο χώρος θα ανήκει αποκλειστικά στους πλούσιους τουρίστες επισκέπτες, που θα χαίρονται τις διακοπές τους, χωρίς την ενοχλητική παρουσία ιθαγενών, πλην αυτών που θα υπηρετούν τις ανάγκες τους. Ξεκαθαρίζοντας κατ’ αυτούς, την ήρα από το στάρι. Έτσι αιτιολογούνται και οι επίμονες αποτυχημένες απόπειρες ανάλογης διαμόρφωσης χώρου του δημάρχου των Αθηνών, αλλά για άλλους λόγους, αυτούς της πλήρους ανικανότητας λόγο περίσσιας ανοησίας.
Τα ενοίκια πλέον των κατοικιών δεν αντιστοιχούν καν στον μέσο καλό μισθό αμειβόμενου εργαζόμενου, πόσο μάλλον στον χαμηλόμισθο πολίτη που έχει την ατυχία και την ανάγκη πρόσβασης έστω και στην απαξιωμένη επί τούτου συγκοινωνία, εργασίας του. Ακόμα και η σκόπιμη ταλαιπωρία ανθρώπων που κινούνται λόγω δουλειάς ακόμη, στο κέντρο είναι η βίαιη έκφανση αυτού του σχεδίου, σταδιακού αποκλεισμού.
Το άπληστο, που πάντα προσβάλλει με την υπερβολή του τις ανάγκες του απαίδευτου πλήθους, που αγνοεί παντελώς την εφαρμογή αυτών των σκληρών πλάνων, ήδη μεταφέρει την ασφυκτική αυτή οικονομική πίεση, σε εξωτερικούς παράγοντες είτε πολέμου είτε σε έξαρση επιδημίας την αισχροκέρδεια και την αλητεία του εμπορίου, έχοντας πείσει τον αδαή με την επιτυχή κυβερνητική προπαγάνδα.Κατασκευάζουν ήδη μια πρωτεύουσα προς άμεση εμπορική και οικονομική εκμετάλλευση, αποκλείοντας την πρόσβαση και την διαμονή στους μόνιμους και νόμιμους κατοίκους της παντοιοτρόπως.
Προς το παρόν βέβαια πρόκειται για ένα εξωτερικό καλλωπισμό της, όπως πάντα, μια και οι αντίστοιχες υποδομές υστερούν σε υποστήριξη ή είναι εντελώς ανύπαρκτες. Πράγμα όμως που δεν αποτρέπει την συνήθη τακτική αρπαχτής, καθώς τα σχέδιά τους στερούνται μακροπρόθεσμου και σωστού σχεδιασμού προς όφελος της χώρας, αλίμονο.
Όπως έτσι βίαια και χωρίς οργανωμένο σχέδιο προκάλεσαν το “φαινόμενο” της αστυφιλίας, καταδικάζοντας σε μόνιμο μαρασμό την παραγωγή της επαρχίας άρα και όλης της χώρας, λόγω πρόσκαιρων οικονομικών συμφερόντων, έτσι και τώρα απωθούν τον μεγάλο πληθυσμό της πρωτεύουσας όπου και όπως, πάντα χωρίς σχέδιο, αδιαφορούντες. Και δεν είναι τυχαίο πως αυτό το επαναλαμβάνει ο ίδιος πολιτικός χώρος της δεξιάς με ακροδεξιά εφαρμογή πολιτικής σήμερα, όπως και τότε.