Του Μανώλη Ροζάκη
Μετά τον μεγάλο κατήφορο, έρχεται και η παρακμή. Από τον επαρχιωτισμό τής περιχαράκωσης, σε έναν κόσμο, πλήρως, ανοηματικό.
Απόκοσμο.
Όπως, ακριβώς, συμβαίνει μετά από μία πυρκαϊά, η όποια κατακαίει, για μέρες, παρθένα δάση, ανθρώπους και ζώα πού τα υπερασπίζονται, καθώς και μικρές, λαϊκές περιουσίες.
Απόκοσμη η πραγματική, αλλά και η τηλεοπτική εικόνα. Μία κοινωνία φοβισμένη και αποπροσανατολισμένη.
Απόκοσμη και η κρατική αδράνεια, που σε συνδυασμό με την κριτική σιωπή, αγγίζουν τα όρια τής αδιαφορίας.
Χωρίς συναίσθημα. Χωρίς λογική. Χωρίς εξήγηση.
Μία απόκοσμη κατάσταση.
Όπως, ακριβώς, συμβαίνει σε μία κοινωνία, η οποία έχει υποστεί αντιφατική κατήχηση και στοχευμένη προπαγάνδα, για να αποδεχθεί την ενοχή της, υποστηρίζοντας, τελικά, με φόβο και πάθος, τούς διώκτες της.
Απόκοσμη η τεχνική, αλλά και η εσωτερίκευσή της.
Ένα μείγμα εκρηκτικό, πού δεν (συγ)χωρεί την ίντριγκα και την κουτοπονηριά, σε κανέναν.
Γιατί δεν μπορεί να βολέψει άλλο την ιδιώτευση, δίνοντας ακόμη περισσότερο χώρο στην απάθεια και τον φόβο. Ούτε και την ρευστοποίηση τής ιστορίας, η οποία οδηγεί στην κρίση τής διαδικασίας ταύτισης και στην αδυναμία τής ίδιας τής κοινωνίας να αναπαράγεται συνεκτικά.
Η κατάληξη είναι τραγική, γιατί είναι προδιαγεγραμμένη.
Το περιθώριο καταλαμβάνει και την τελευταία ανάσα, ενός πολιτισμού πού αρνείται πεισματικά να επωμιστεί και να υπερασπιστεί την ανθρώπινη δημιουργία και την ιεροφάνεια.
Αφήνοντας πίσω την επαφή με την φύση και τον σεβασμό στον ανθρώπο. Την αξία τής τέχνης και τής παιδείας. Τις μικρές και μεγάλες στιγμές, καθώς και την σημασία τής ευγένειας, γκρεμίζοντας το τελευταίο κάστρο τού ήθους και τής αρετής.
Η μοίρα αυτή απομακρύνει, τελικά, το παιχνίδι τού λόγου, τού έρωτα και τής φαντασίας.
Το νόημα, δηλαδή, τής ζωής.
Γιατί η κρίση τού νοήματος, θα δώσει την θέση της, μόνον, σε έναν απόκοσμο πολιτισμό.