Του Ιωάννη Δαμίγου
Όχι ότι δεν το γνώριζα, αλίμονο, πως ο λαός αυτός έχει απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που μπορεί να διατηρούσε. Τώρα απλώς μπήκε και η σφραγίδα στο πιστοποιητικό! Δεν αφήνουν λοιπόν κανένα περιθώριο περί αυτού, αυτά που συμβαίνουν χωρίς να υπάρχει και η παραμικρή αντίδραση από το λαό ή όχλο, χωρίς συγνώμη από τον γράφοντα, για τον τελευταίο χαρακτηρισμό.
Μόνο ο όχλος θα δεχόταν αδιαμαρτύρητα τον χλευαστικό, ευθέως νέο όρο του staycation, το να μένεις σπίτι λόγω εμφανούς οικονομικής αδυναμίας και να προσποιείται πως κάνει διακοπές. Ο ευτελής αυτός σαρκασμός της φτώχειας, η παράκαμψη της αδυναμίας τάχα και η ψευδής χρήση της λέξης διακοπές, είναι η αποδοχή της επιβαλλόμενης απάτης. Το ότι δεν περισσεύουν χρήματα, που δεν φτάνουν για τις ανάγκες επιβίωσης, το χαϊδεύουν, το στολίζουν με έναν αδόκιμο όρο, ο οποίος στην συνέχεια και επικήδεια διακωμωδείται, αφαιρώντας την αίσθηση της αντίδρασης και αντίστασης. Γι’ αυτό χρησιμοποίησα νωρίτερα τον χαρακτηρισμό του όχλου! Αλλιώς μια κωμικοτραγική κατάσταση, που περνά τόσο εύκολα, ξεπερνώντας τα όρια του γελοίου.
Ένα άλλο στοιχείο, που προοιωνίζει ταξικά ξεκαθαρίσματα, με τον πιο βίαιο και προκλητικό τρόπο, σε περίοδο χαλαρότητας μάλιστα λόγω διακοπών, είναι η ενέργεια ενός beach bar που αυθαίρετα επιβάλει μετά από κάποια ώρα dress code στους πελάτες του! Δεν θεωρώ τίποτα τυχαίο και άστοχο σε αυτόν τον τόπο και νομίζω πως διαμορφώνονται περίεργες και επικίνδυνες καταστάσεις απομόνωσης του απλού κόσμου ή για να το διατυπώσω ξεκάθαρα, του φτωχού κόσμου.
Τα παραπάνω, έρχονται σε πλήρη αρμονία με αυτό που επικαλέστηκε αυτός ο περίεργος τύπος, ο κυβερνητικός ντελάλης που προσποιείται τον δημοσιογράφο, όταν πρότεινε στους Έλληνες (πρέπει να υπάρχουν ακόμα) να κάνουν χώρο στους τουρίστες, γιατί μαζεύονται πολλοί και δεν χωρούν έτσι στην περίοδο των διακοπών!
Προφανώς και έχουμε εμπρός μας ένα σχέδιο, πλάνο, που θα διευθετήσει και θα ξεχωρίσει ποιος, πότε, που και πως, θα τυγχάνει του προνομίου των διακοπών.
Να θυμίσω σε αυτό το σημείο, το πρόσκαιρο τότε κίνημα της πετσέτας και τις εκτός πραγματικότητας τιμές για τις ξαπλώστρες πάνω στο κύμα, στην μέση και στα άκρα της εγκατάστασή των! Και όλα αυτά χωρίς έλεγχο, αυθαίρετα και ληστρικά, καθώς η μαφία δεν έχει αφήσει εκτός ενδιαφέροντος αυτές τις ευκαιρίες. Πάντα βέβαια και με την ανοχή, πέρα όλων των εμπλεκομένων, των ίδιων των πολιτών, που συμπεριφέρονται ως όχλος.
Με σφραγίδα λοιπόν υποταγμένοι, εξευτελισμένοι, χαρακτηρισμένοι ως περιττοί, ενοχλητικοί, παρείσακτοι με βερμούδες και σαγιονάρες και έγκλειστοι ως staycation, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ενόχλησης. Αυτά και άλλα πολλά, για να μην τρέφει κάποιος αυταπάτες για κάτι καλύτερο, την στιγμή που ό,τι συμβαίνει φαίνεται και πως μας αξίζει. Η κοινωνία, ο όχλος θα επιμείνω, σε αυτήν την κατάντια, παραμένει έτοιμος μόνο για νέες και μεγάλες ήττες, με σφραγίδα.