Του Χρήστου Λουτράδη
Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία και κυρίως ο τρόπος, ή διαδικασία και η φιλοσοφία δράσης πίσω από την μεσολάβηση Τραμπ για την επίλυση της Ρώσο-Ουκρανικης σύρραξης, θα επιφέρει σεισμικού μεγέθους αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο θα επιλύονται οι συγκρούσεις ανάμεσα στα κράτη για τα επόμενα πολλά χρόνια, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.
Εκ πρώτης όψεως η αλλαγή αυτή στον τρόπο διαχειρισης των συγκρούσεων από την μεγαλύτερη υπερδύναμη μπορεί να ξενίζει κάποιους και κάποιους άλλους να τους ανακουφίζει, υπό την προϋπόθεση ότι η διαμεσολάβηση Τραμπ στεφτεί με επιτυχία.
Το ζήτημα όμως έγκειται στις δομικές αλλαγές που θα προκαλέσει στον τρόπο επίλυσης των διασυνοριακών συγκρούσεων αφενός, και την επιρροή αφετέρου , που θα έχουν θεσμοί και μηχανισμοί που έχουν δομηθεί πάνω σε συγκεκριμένες αρχές και αξίες του διεθνούς δικαίου, όπως η ευρωπαϊκή ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη.
Ειδικά στο πεδίο της Ουκρανίας ο μη ρόλος της Ευρωπαϊκής ένωσης σε συνδυασμό με την εσκεμμένη απαξίωση του από τον Τραμπ και τον Πουτιν , με καύσιμη ύλη τις εσωτερικές διαμάχες και την διαχρονική σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις μέσα στην ίδια την την ένωση, ναρκοθετούν τους πυλώνες της ίδιας της Ένωσης και της ισχύος που θα έχει στις γεωπολιτικές εξελίξεις των επόμενων ετών.
Θα περίμενε κανείς ότι οι υποβόσκουσες αλλά σαφείς αλλαγές στο πεδίο των διεθνών σχέσεων θα ήταν καμπανάκι για τους ιθύνοντες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και δεν θα είχαν παρασυρθεί από την θερινή ραστώνη.
Δυστυχώς όμως, δεν ήθελαν να αλλάξουν το στερεότυπο περί Ελληνικού πολιτικού συστήματος και έπραξαν αυτό που θα έπραττε κάθε στέλεχος της κυβέρνησης που σέβεται τον εαυτό του. Το απόλυτο τίποτα .
H απραξία όμως αυτή των κυβερνώντων δεν αφορά απλά μια μεταρρύθμιση που θα καθυστερήσει, γεγονός που δεν είναι αμελητέας σημασίας αλλά δεν έχει οντολογική διάσταση για την εθνική μας αυθυπαρξία γιατί θα διαμορφώσει την εξωτερική πολιτική της πατρίδας μας και της Κύπρου για τις επόμενες γενιές.
Ειδικά στο ζήτημα του Κυπριακού μια πιθανή κανονικοποίηση του μοντέλου διαπραγμάτευσης που εφαρμόζεται στην Ουκρανία θα αλλάξει την δυναμική αλλά και την ηθική διάσταση της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην Κύπρο και την Τουρκία. Αφού στην ζυγαριά των αποφάσεων η ηθική απαξία της κατοχή εδάφους μιας άλλης χώρας δεν θα έχει βαρύτητα στην λήψη των αποφάσεων. Αλλά και στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών σχέσεων , το κυρίαρχο αφήγημα δεν θα είναι υπέρ μας αφού σε αυτό θα κυριαρχει η απαξίωση των θεσμών , το δίκαιο του ισχυρού.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με την ολοένα και εντονότερη γεωπολιτική αναβάθμιση της Άγκυρας θα οδηγήσουν σε νέα τετελεσμένα στο τρίγωνο Αθήνα-Λευκωσία-Αγκυρα, θέτοντας την γειτονική μας χώρα στο επίκεντρο των εξελίξεων , έχοντας λάβει και το χρίσμα από τους υπόλοιπους γεωπολιτικούς παίκτες ότι πρόκειται για χώρα με σημαντική γεωπολιτική σημασία και επιρροή στην λήψη των αποφάσεων .
Για αυτούς τους λόγους αποτελεί επιτακτική ανάγκη η αναδιαμόρφωση της εθνικής στρατηγικής για την εξωτερική πολιτική με ορίζοντα δεκαετίας και έχοντας στον πυρήνα της δράσης το ποιο θέλουμε να είναι το γεωπολιτικό αποτύπωμα της πατρίδας μας τα τις επόμενες δεκαετίες. Αν κυβέρνηση και πολιτικό σύστημα δεν σοβαρευτούν δεν υπογράφουν μονάχα την πράξη της κοινωνικής τους απαξίωσης αλλά ναρκοθετούν και το ίδιο το μέλλον της πατρίδας μας για τις επόμενα γενιές. Και αυτό είναι ασυγχώρητο.