Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Αυτοκριτική απέναντι στη Δημοκρατική παράταξη που τον εμπιστεύθηκε σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις ο Τσίπρας ποτέ δεν έκανε.
Αν ρωτήσει κάποιος στον αστερισμό των Συριζαίων ποιος από τον -όχι και πολύ μεγάλο – κύκλο των προσώπων που περιβάλουν διαχρονικά τον Αλέξη Τσίπρα, διαθέτει πέντε γραμμάρια πολιτικό μυαλό οι περισσότεροι θα αναφέρουν τον Θανάση Καρτερό.
Ίσως επειδή εκτός από κεντρικό στέλεχος στον κλειστό κόσμο του ΚΚΕ, υπήρξε και επιτελικός στον ανοιχτό κόσμο των ΜΜΕ, διαβάζει χωρίς να διαβάζει καλύτερα τις εξελίξεις.
Παρ’ ότι κρυμμένα στο ύφος της δημιουργικής αφασίας και της προσωπικής ευχέρειας να συνδυάζει το χιούμορ με την πολιτική ανάλυση και τη βιτριολική κριτική, επιβιώνουν στοιχεία της πρότερης κοσμοθεωρίας του.
Δεν ξέρουμε ποιες συμβουλές δίνει στον Τσίπρα. Αλλά η δημόσια υποστήριξη που του προσφέρει, δια των κειμένων του, – παλαιότερα από την Αυγή και τώρα από την ΕφΣυν – είναι η πιο συγκροτημένη ώθηση στον πρώην πρωθυπουργό, με τη ροπή στην ξένοιαστη αυτοκαταστροφή.
Ωστόσο είναι μάλλον άστοχη η τελευταία απόπειρα Καρτερού να δείξει ότι, αν μη τι άλλο, στην «Ιθάκη» του ο Τσίπρας έκανε ειλικρινή και παραγωγική αυτοκριτική. Ενώ, οι παλιοί εσωκομματικοί του αντίπαλοι, έχουν αλλεργία στο είδος.
Για τον ΣΎΡΙΖΑ μπορεί να έχει δίκιο. Ας τα βρουν μεταξύ τους, τώρα που έχουν μείνει μόνοι και κατακερματισμένοι.
Αλλά αυτοκριτική απέναντι στη Δημοκρατική παράταξη που τον εμπιστεύθηκε σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις ο Τσίπρας ποτέ δεν έκανε – και κυρίως όχι όταν είχε αξία.
Ασπάζεται ακόμη το ανιστόρητο σόφισμα του 2015 για «πρώτη φορά Αριστερά».Αλλά ούτε πρώτη, ούτε δεύτερη υπήρξε.
Απλώς οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ απελπισμένοι από τις μετά-παπανδρεικές ηγεσίες του, στις κάλπες κατέληξαν σε ό,τι πιο κοντινό υπηρχε σε συμβολισμούς. Αυτό αφορούσε προσωπικά τον Τσίπρα και ούτε κατά διάνοια τον ΣΥΡΙΖΑ.
Απόδειξη πως δεν μπήκαν στο κόμμα, ούτε το στήριξαν στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στις κοινωνικές οργανώσεις και στη νεολαία έμενε ουραγός.
Αυτούς τους ψηφοφόρους, που τον έκαναν Πρωθυπουργό, ο Τσίπρας τους απογοήτευσε. Δεν αναγνώρισε ποτέ τα βασικά λάθη απέναντι τους και δεν κινήθηκε προς την πολιτική κατεύθυνση που τους κάλυπτε – όταν είχε νόημα να το κάνει.
Δεν έκανε πότε αυτοκριτική για την ανάρμοστη σύμπραξη με τον Καμμένο. Για την οποία είχε προϋπάρξει συνεννόηση και η ανοιχτή γραμμή μεταξύ τους συνεχίζεται- ακόμη και δια της «Ιθάκης». Ποτέ δεν εξήγησε γιατί ο «Πάνος», παραμένει ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του.
Δεν απολογήθηκε γιατί στο ευρωπαϊκό πεδίο, όταν ήταν στα πάνω του, προτιμούσε τα γκρουπούσκουλα της «Ευρωπαϊκής Αριστεράς» στο Ευρωκοινοβούλιο- με τελειωμένους και αντιευρωπαίους ανάμεσα τους.
Δεν δέχθηκε ποτέ τις προτάσεις των Ευρωσοσιαλιστών να ενταχθεί στις γραμμές τους.
Τέλος ο επίδοξος επικεφαλής… κεντροαριστερού κόμματος δεν εξήγησε στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους που τον στήριξαν το 2015, γιατί το 2019 πήγε στις Ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές εκλογές με ψηφοδέλτια που τους παράκαμπτε. Και μετά την ήττα το επανέλαβε στις βουλευτικές.
Γιατί το 2023, παρά την ευκαιρία που του έδωσαν το 2019 οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση που θα είχε στον πυρήνα της αυτούς με τους οποίους είχε ήδη ηττηθεί.
Αφελώς. Ποιος θα τον ψήφιζε πάλι για Πρωθυπουργό, για να ξανακάνει υπουργούς στελέχη του σαν τους Πολάκη, Σκουρλέτη, Παππά, Δούρου, Τζανακόπουλο, Φίλη κλπ;
Μια χαρά είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ οι άνθρωποι. Αλλά δεν υπήρξαν ποτέ αποδεκτοί στην βάση της Κεντροαριστεράς που κρατούσε τα κλειδιά των εκλογών.
Κοντολογίς ο Τσίπρας έκανε αυτοκριτική – όταν και όπως την έκανε- απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά όχι εκεί που πραγματικά όφειλε.
Προφανώς γιατί δεν ασπάζεται ότι οι επιλογές του έβλαψαν τη Δημοκρατική Παράταξη όσο και το ΚΚΕ το 1945: την πήγαν είκοσι χρόνια πίσω και έδωσαν το προβάδισμα στον Νεομητσοτακισμό…
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
