Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Τα δύο κόμματα που διεκδικούν από τη ΝΔ, τη διακυβέρνηση επιστρέφουν στο 2023. Όταν – λόγω της απλής αναλογικής- μπορούσαν, μαζί, να κλείσουν τον κυβερνητικό κύκλο Μητσοτάκη, αλλά απλώς ανανέωσαν τη θητεία του.
Ο Τσίπρας προτείνοντας υποψήφιους υπουργούς, με ποικίλες επιβαρύνσεις, ακόμη και δικαστικές καταδίκες… Ο Ανδρουλάκης διεκδικώντας την…πρωθυπουργία με το παλαιό “τι Πλαστήρας, τι Παπάγος”.
Σήμερα επαναλαμβάνονται, συγκρουόμενοι μεταξύ τους, για την εκλογική νίκη που, τάχα περιμένει – τον καθένα χωριστά.
Από μακριά δείχνει δευτεροκλασάτη φάρσα εποχής. Από κοντά είναι χειρότερο. Ιδίως όταν στη σκηνή ανεβαίνουν ηθοποιοί που έκαναν χρόνια χωρίς ρόλο.
Η κύρια Άννα Διαμαντοπούλου είδε τελευταία φορά τη Βουλή το μακρινό 2009. Σήμερα έχει ρεκόρ μιντιακής παρουσίας, προσποιουμένη- δίκην τρολαρίσματος του Ανδρουλάκη- ότι ασπάζεται τη θέση “πάμε για πρώτο κόμμα”.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ της εκχώρησε τον “πολιτικό σχεδιασμό”, αδικώντας στελέχη που “τράβηξαν το κουπί στα δύσκολα”, όταν η ίδια απουσίαζε- όπως της είπε ο Γερουλάνος -και της εξασφάλισε αξιοπρεπή “εκλογή” στην Κεντρική Επιτροπή.
Η ίδια ωστόσο πότε τον “καπελώνει”, πότε βρίσκει ότι “υπάρχουν ζητήματα” με την εικόνα του και την άσκηση ηγεσίας και τώρα την “πέφτει” στους δικούς του.
Έβαλε πιπέρι στο στόμα του Τσουκαλά και του Παν. Δουδωνή, επειδή προβάλαν εύλογες ενστάσεις για τα γκάλοπ: “Δεν θα μπούμε σε πόλεμο με τις δημοσκοπικές εταιρείες”. Σαν απόηχος αντιδράσεων γνωστού δημοσκόπου ακούστηκε.
Συμψηφίζει τον συνεδριακό αποκλεισμό συνεργασίας με τη ΝΔ, πλειοδοτώντας -με τουπέ- στον αποκλεισμό συνεργασίας με τον Τσίπρα:
“Επιχειρείται ένα rebranding προφανώς, το οποίο όμως απαιτεί συλλογική αμνησία. Και επειδή ξεκίνησε με τον Όμηρο και την Ιθάκη, εμείς δεν είμαστε Λωτοφάγοι… Κάθε κόμμα θα δώσει πρόγραμμα, πολιτικές, στελέχη, προοπτική, ηθική”…
Ούτε οι άλλοι καταναλώνουν λωτούς. Θυμούνται ότι μετά 2012 – που ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ την άφησαν εκτός Βουλής – επιχείρησε να στήσει αντίπαλο κόμμα: με τον Φλωρίδη, φανατικό Μητσοτακικό σήμερα και τον Ραγκούση που μετακινήθηκε στον ΣΎΡΙΖΑ.
Στράφηκε εναντίον τριών διαφορετικών αρχηγών του ΠΑΣΟΚ και προσέγγισε ποικιλοτρόπως τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Από τον οποίο ζήτησε- και έλαβε μετ’ επαίνων- στήριξη στη δονκιχωτική υποψηφιότητα στον ΟΟΣΑ.
Έφτασε ως την εξύμνηση του πατρός Μητσοτάκη, την υποστήριξη σε συμβολικά πρόσωπα του Νεομητσοτακισμού – όπως οι καθηγητές Πισσαρίδης και Καλύβας -και φωτογραφία αγκαζέ με τον Άδωνι – α λα Λοβέρδο.
Ο ακραίος αντιπρόεδρος της ΝΔ εκτίμησε την αγωνία της μήπως “γεμίσει η Ευρώπη μαυριδερούς” και την ήθελε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Με προσόντα την σημιτική αναβάθμιση από υφυπουργό σε Επίτροπο, επιτελική θέση στην Coca cola και συμμετοχή στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.
Οι Πασόκοι το είδαν αλλιώς και “πάτωσε” παρά την εκτεταμένη καμπάνια της. Έκτοτε τόχει δίπορτο: τη μια μέρα ΠΑΣΟΚ, την άλλη δράσεις ερήμην του ως “πρόεδρος” του ΙΧ “Δικτύου” της – για τα οικονομικά του οποίου δεν έδωσε ποτέ λογαριασμό.
Όσοι δεν είναι Λωτοφάγοι δεν ξεχνούν επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ οδήγησαν στη χώρα σε χρεοκοπία και στον μνημονιακό κύκλο από τον βγήκε με κυβέρνηση Τσίπρα.
΄Οσο για την “ηθική” των κομμάτων στη συλλογική μνήμη υπάρχουν τα 500 εκατομμύρια που χρωστάει το ΠΑΣΟΚ, οι εποχές διαπλοκής και σκανδάλων του, ότι υπουργοί και στελέχη του βρέθηκαν στη φυλακή και ένας -οικείος της- Πρωθυπουργός του, δεν εξήγησε γιατί έστειλε στο κομματικό ταμείο ένα εκατομμύριο μάρκα ο Χριστοφοράκος.
Κακό πράγμα η λωτοφαγία…