Του Γιαννάκη Λ. Ομήρου
36 χώρες, εκ των οποίων η μεγάλη πλειοψηφία μέλη της Ε.Ε, συνυπέγραψαν δήλωση για την σύσταση ειδικού Διεθνούς Δικαστηρίου, με έδρα τη Χάγη, ενώπιον του οποίου να παραπεμφθεί ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν, για την εισβολή στην Ουκρανία. Ορθώς, δεδομένου ότι η Ρωσική εισβολή συνιστά σαφή παραβίαση κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Ανάμεσα στις 36 χώρες περιλαμβάνονται τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα. Και καλώς συνυπέγραψαν, εναρμονιζόμενες με τη διεθνή νομιμότητα.
Το μεγάλο ερώτημα και η ακόμα μεγαλύτερη απορία έγκειται στο γιατί οι δύο χώρες, δεν απαίτησαν την ταυτόχρονη σύσταση ειδικού Δικαστηρίου για να προσαχθεί ενώπιον του ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερτογάν, προκειμένου να κατηγορηθεί για την συνέχιση της στρατιωτικής κατοχής του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας. Και μάλιστα σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, όπως είναι η Κύπρος. Και όχι σε μια Τρίτη χώρα όπως είναι η Ουκρανία. Ανεχόμαστε, υιοθετούμε, συναινούμε και συνυπογράφουμε μια πολιτική «δύο μέτρων και δύο σταθμών» από τη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών μελών της Ε.Ε;
Διότι περί αυτού πρόκειται. Το γεγονός ότι συνυπογράψαμε το αίτημα για να ελεγχθεί ποινικά ο Πούτιν ΧΩΡΙΣ να εγείρουμε ζήτημα παρόμοιας έκνομης συμπεριφοράς της Τουρκίας, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν θεωρούμε ότι η τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή αποτελεί συμπεριφορά που μπορεί να συγκριθεί με τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Και ας μην προβληθεί το επιχείρημα ότι η τουρκική εισβολή έγινε σε χρόνο που η Κύπρος δεν ήταν χώρα μέλος της Ε.Ε.
Η τουρκική εισβολή είναι έγκλημα κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν, δεδομένου ότι συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την κατοχή και τον ακρωτηριασμό μεγάλου μέρους Κυπριακών – Ευρωπαϊκών εδαφών.
Πότε θα το αντιληφθούμε;
H πολιτική των χαμηλών τόνων, της μη παρενόχλησης των Ευρωπαίων εταίρων μας για το Κυπριακό δεν αποδίδει.
Τα καλά λόγια και τα ευχολόγια Ευρωπαίων αξιωματούχων δεν ενοχλούν και δεν εμποδίζουν την Τουρκία στην προπετή και αναιδή συμπεριφορά της. Η οποία συνεχώς οξύνεται και κλιμακώνεται. Με επιμονή σε «λύση δύο κρατών», σε απαίτηση για «κυριαρχική ισότητα» και σε απροκάλυπτες απειλές, όπως η πρόσφατη ότι «το φετινό Πάσχα θα είναι το τελευταίο μας».
Γιατί δεν απαιτούμε από του Ευρωπαίους Εταίρους μας το ελάχιστο. Να τηρήσουν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο. Από το 2005, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στα τελικά του συμπεράσματα ανέθεσε στην Τουρκία τις λεγόμενες «κυπρογενείς» υποχρεώσεις.
1.Να αναγνωρίσει ανεπιφύλακτα την Κυπριακή Δημοκρατία.
2.Να ανοίξει λιμάνια και αεροδρόμια σε Κυπριακά πλοία και αεροπλάνα.
3.Να συνεργαστεί για λύση του Κυπριακού στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των αρχών και των αξιών της Ε.Ε.
Έχουν παρέλθει 21 ολόκληρα χρόνια από τότε. Και η Τουρκία όχι μόνο πεισμώνως αρνείται να εκπληρώσει αυτές τις υποχρεώσεις αλλά αντίθετα τις περιφρονεί και εγείρει συνεχώς νέες αξιώσεις.
Είναι δυνατόν εμείς, αντί να θέτουμε προ των ευθυνών τους τους Εταίρους μας την Ε.Ε., να συναινούμε σε μια υποκριτική πολιτική «δύο μέτρων και δύο σταθμών».
Πρώην Προέδρου Βουλής των Αντιπροσώπων
