Γράφει ο Γιάννης Γουσιόπουλος
Διαβάζω τα ονόματα των Τομεαρχών της ΕΛ.Α.Σ, δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα άλλωστε πλην ελαχίστων μου είναι άγνωστα – καλό αυτό, με ενδιαφέρει η διάρθρωση του θεσμού, για έναν λόγο, ίσως μόνον δικό μου.
“Τομέας Αγροτικής Ανάπτυξης”, είναι αυτονόητη η ύπαρξή του, όπως των τομέων της “Οικονομίας”, της “Παιδείας”, της “Υγείας” των “Εξωτερικών”. Μεταξύ των υπολοίπων, της “Κλιματικής Αλλαγής” και της ‘Ψηφιακής Πολιτικής”, που η εξέλιξη των αναγκών επέβαλε.
Ποιού τομέα είναι αισθητή η απουσία του; Είναι του “Τομέα Περιφερειακής Πολιτικής”!
Ο Τομέας “Περιφερειακής Πολιτικής” ή “Περιφερειακής Ανάπτυξης” ή “Διοικητικής Αποκέντρωσης” που θα έχει ως στόχο την άρση των τεραστίων ανισοτήτων μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας.
Ο Αλέξης Τσίπρας με αυτή την παράλειψη δεν έκανε τη διαφορά που ήθελε όπως την έκανε με την επιλογή «άγνωστων» ονομάτων που θα δουλέψουν μαζί του. Όπως έκανε τη διαφορά με την επιλογή του Θωμά Μόσχου ως Τομεάρχη “Αγροτικής Ανάπτυξης” που ζει και εργάζεται στην Καστοριά.
Ο Ανδρέας της Αλλαγής που θέλει ο Αλέξης να μοιάσει, έκανε τη διαφορά βάζοντας την περιφέρεια ως κορώνα στην κεφαλή του. Πήγε εκεί την τριτοβάθμια Υγεία, άπλωσε την Πανεπιστημιακή – Τεχνολογική Εκπαίδευση, άλλαξε την όψη της με τη συμπλήρωση των υποδομών.
Ο Αλέξης δεν ξέρει την επαρχία, στους Αμπελοκήπους μεγάλωσε, τον Παναθηναϊκό υποστήριξε, ζει στην Κυψέλη, δεν την έμαθε ως πρωθυπουργός με τα πέρα – δώθε Αθήνα – Βρυξέλες στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων.
Το κονκλάβιο γύρω του, τί έκανε για να την μάθει; Λες και κανείς από αυτούς δεν έχει την παραμικρή σχέση με την περιφέρεια. Φυσικά για την επιλογή των προσώπων και των πολιτικών φέρει ο ίδιος την ευθύνη. Δεν τίθεται θέμα γεωγραφικής εκπροσώπησης, οι λόγοι της παράλειψης είναι βαθιά πολιτικοί.
Όφειλε να γνωρίζει πως η περιφέρεια στην εποχή του “επιτελικού” κράτους βγάζει τον μεταθανάτιο βρόγχο, πλην της Μυκόνου, της Σαντορίνης και κάποιων ακόμα νησιών που ως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης αποτελούν τον φερετζέ του οικονομικού “θαύματος” των “αρίστων”.
Στην έρμη περιφέρεια συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Η άγρια φύση επελαύνει στους μικρούς οικισμούς, οι τοπικοί φορείς αδυνατούν να αποκρούσουν την επέλαση, οι κάτοικοι νιώθουν ανασφαλείς στον τόπο τους και στο κέντρο περί άλλων τυρβάζουν.
Η “face to face” συνύπαρξη των κατοίκων με την, κατά τα άλλα συμπαθή καφέ αρκούδα, αποκτά μάλλον ηθογραφική διάσταση, παρά εκλαμβάνεται από το κέντρο ως αναγκαιότητα λήψης των μέτρων.
Η εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους σε μία επισιτιστική κρίση. Δεν συγκινεί το κέντρο που το ίδιο θα πληγεί περισσότερο. Στερεί τη χώρα από τον σημαντικότερο τομέα οικονομικής ανάπτυξης μαζί με εκείνον του τουρισμού.
Η αξιοποίηση των αναπτυξιακών πόρων της περιφέρειας δεν περιλαμβάνεται στις προτεραιότητες μιας κυβερνητικής θητείας από την ΕΛ.Α.Σ.
Διαβάζω: “Τομέας Στεγαστικής Πολιτικής”. Σχολιάζω: Σχήμα οξύμωρο! Στην Αθήνα το ύψος των ενοικίων είναι ίσο με τον βασικό μισθό, στις κωμοπόλεις τα σπίτια διατίθενται προς ενοικίαση σχεδόν δωρεάν, στους μικρούς οικισμούς αφέθηκαν στη φθορά του χρόνου λόγω έλλειψης ενοικιαστών.
Η “σκιώδης” κυβέρνηση Τσίπρα αυτοπεριορίζεται να κυβερνήσει την “περιφέρεια” Αττικοβοιωτίας αφήνοντας απ΄ έξω την υπόλοιπη Ελλάδα. Η παράλειψη του Τομέα Περιφερειακής Πολιτικής αυτό δείχνει. Άριστα να αποδώσουν οι Τομεάρχες, εν απουσία κεντρικής γραμμής για την περιφέρεια και φιλοσοφίας αποκέντρωσης, το εγχείρημα θα πάει στράφι. Οι ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών τάξεων υπάρχουν και μεταξύ των περιοχών.
Η παράλειψη του Αλέξη παραπέμπει στην αδράνειά του κατά τις τετραετίες της αντιπολίτευσης μετά την εγρήγορση, την αποφασιστικότητα και τις επιδόσεις της περιόδου διακυβέρνησης από αυτόν στον κυκεώνα των μνημονίων.