Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν συγκράτησα τα χρόνια, αυτά που έχω να παρακολουθήσω τηλεόραση, μα πρέπει να βρίσκονται περίπου στα είκοσι, ίσως και παραπάνω. Η τελευταία εικόνα που είχα, πρέπει να ήταν αυτή του βομβαρδισμού της Βαγδάτης, μέσες άκρες. Από τότε, με απωθούσε το ολοκληρωτικό, το ίδιο, το βλακώδες σαν είδηση, μια και διέθετα κάποιες λίγες γνώσεις εμπειρικά, σε συνδυασμό με μια μικρή αίσθηση κριτικής.
Ένα μεγάλο σχολείο, υπήρξε αυτό της εποχής που δυνάστευε στο τηλεοπτικό στερέωμα, ο θεωρητικός της επταετίας Γεωργαλάς. Έκτοτε, οι λογής και πολλοί Γεωργαλάδες, μονοπωλούν στα ΜΜΕ, από τα πρωινάδικα, και επί εικοσιτετράωρου βάσης “καθ’ άπασα την επικράτεια”, την είδηση, τα νοήματα, αλλά και τον τρόπο! Μεθοδεύεται δε, μέσα από το “επιτήδεια” θηλυκό της ενήλικης παιδούλας τάχα, του έγκυρου και έγκαιρου αλίμονο star αρσενικού δημοσιογράφου δήθεν, για να πλαισιωθεί κατά κόρο πλέον και από το “άλλο” εκείνο φύλο “το”. Μέχρι πρότινος, ηχούσε ως αρμόζων χαιρετισμός, “στις φίλες, στους φίλους και στα”. Πέρα όμως από την είδηση, εκείνο που με απωθούσε περισσότερο, ήταν ο τρόπος. Δηλαδή το σηκωμένο φρύδι, το στυλό στα δάχτυλα και η έμφαση συγκεκριμένων λέξεων, που καθοδηγούσαν το αδαές του ενστίκτου, του κακού μαθητή, που έπιανε αδιάβαστο ο δάσκαλος. Τι να κάνει κι ο κακός μαθητής; Έπρεπε ο φουκαράς, αφού πρώτα τον έπεισαν πως δεν γνώριζε, να παπαγαλίσει την διδαχή που τον δασκάλευαν, ώστε την άλλη μέρα στην δουλειά του, να ξέρει την πρέπουσα απάντηση σε τυχόν ερώτηση του αυστηρού εργοδότη του! Με τον οποιοδήποτε δισταγμό, κινδύνευε άμεσα να χάσει το μεροκάματο, και τι θα έλεγε στα πεινασμένα παιδιά του; Έπρεπε να προσποιηθεί τον βλάκα, εξ’ ανάγκης. Μόνο, που η συνήθεια της καθημερινότητας, έγινε τρόπος ζωής του. Ο λόγος; Το πολύτιμο, αλλά ελάχιστο μεροκάματο, που για να το πάρει, έπρεπε να είναι καλά ο εργοδότης, μην ξεπέσουμε στα χειρότερα. Τα χειρότερα, που γυροφέρνουν έξω από το προστατευμένο μαντρί, βόλτες παγανιάς. Το αιώνιο ανασταλτικό πρόβλημα, του φόβου και τρόμου, του μοναχικού και άρα ευάλωτου “εγώ”! Μια και το συλλογικό “εμείς”, είναι πρόστυχο, μιαρό και επικίνδυνο, κάτι σαν αριστερό ή ακόμα χειρότερα, κομμουνιστικό! Βλέπει ο φουκαράς μεροκαματιάρης, ξέρει κι έχει ακούσει, πως εκεί είναι το δίκιο του, μα διάολε αυτό είναι έξω από το μαντρί! Γύρευε τι άγνωστα και αλλόκοτα θα συναντήσεις εκεί έξω. Κι έτσι, ανήμπορος, εγκλωβίζεται στην ασφάλεια της ανέχειας και την σιγουριά της μιζέριας. Κοντολογίς και λαϊκά, αυτό είναι το εγχειρίδιο του καπιταλισμού. Οι απόστολοί του, είναι οι κήρυκες των δελτίων, οι διευθυντές των κυρίαρχων ιστοσελίδων, οι αυτοανακηρυγμένοι αναλυτές, οι στρατηγοί, οι ναύαρχοι, οι πτέραρχοι, οι πρώην λαλίστατοι πρέσβεις και ιστορικοί, σε άγρα ψηφοδελτίων, όπως. Υπάρχει όμως, ο “φτωχός” πλούτος της ενημέρωσης, που εμφανίζεται αίφνης μέσα από το ίδιο το σύστημα. Μια αναλαμπή, ένα ξέφωτο, ίσως ένας αναγκαίος “κράχτης” ποιότητας, εμφανίζεται που και που στον κουρνιαχτό της παραπληροφόρησης.
Σαν σωσίβιο στην τρικυμία του παραλογισμού, συμπληρώνουν τα τεράστια κενά, γνώσης, ιστορίας και εφαρμογή λογικής, όσο είναι δυνατό, ένας Ηλίας Παπαναστασίου, ένας Γιάννης Ιωαννίδης, ένας Σωτήρης Μητραλέξης, ένας Νικόλαος Κοσματόπουλος, ένας Θέμης Τζήμας, ένας Δημήτρης Πατέλης και σίγουρα μου διαφεύγουν και ελάχιστοι άλλοι. Σπουδαίοι και σοβαροί επιστήμονες όλοι τους, που με τον εμπεριστατωμένο και άρτιο λόγο τους, τις τεκμηριώσεις τους, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, σου δείχνουν δρόμους να ψάξεις και να βρεις μόνος σου την άκρη. Σε καλούν να μελετήσεις. Κατέχοντας λίγα φίλτρα κρίσης και λογικής ακούγοντάς τους, σίγουρα σου δημιουργείται η ανάγκη έρευνας. Αγνοώ, αν το σύστημα τους προβάλει σαν άλλοθι ίσως, και δεν με αφορά στο τέλος. Αυτό που προσπαθώ, είναι να πάρω και να κρατήσω το καλύτερο από αυτούς. Ο “φτωχός” πλούτος της ενημέρωσης.