Toυ Τέλη Σαμαντά
Υποθέτω πως είναι γνωστό το διάσημο κάποια εποχή στις φοιτητοταβέρνες τραγούδι «Τι τα θέλουμε τα όπλα / τα κανόνια, τα σπαθιά / να τα κάνουμε εργαλεία να δουλεύει η εργατιά / κλπ, κλπ». Λιγότερο γνωστή όμως είναι η βερσιόν του ίδιου τραγουδιού, όπου οι στίχοι μάλλον προς την αντίθετη κατεύθυνση κινούνται:
«Βόλγα κόκκινο ποτάμι / Βόλγα, Βόλγα μαγικέ / Βόλγα ρούσικο ποτάμι / των κοζάκων αδερφέ / Πές μας Βόλγα τι έχεις κρύψει / στα βαθειά σου τα νερά / έχω όλμους, πολυβόλα κι άλλα πυρομαχικά / κλπ, κλπ».
Φαντάζομαι πως η διαφορά είναι σαφής: όταν είμαστε στην απέξω («σε αμυντική κατάσταση του κινήματος», που έλεγαν και οι παλαιότεροι) καλό είναι να παλεύουμε για την ειρήνη και τη νομιμότητα. Απαξ και βρεθούμε στην από μέσα τους δίνουμε και καταλαβαίνουν.
Κάπως έτσι και με τη Δημοκρατία. Α, και με τους εξοπλισμούς, εννοείται.
(Το πρωτότυπο πάντως –πανέμορφο- τραγούδι είναι ρώσικο δημοτικό και αναφέρεται στον Στένκα Ράζιν, τη μυθική μορφή των κοζάκων που επαναστάτησε κατά του τσάρου και των βογιάρων στα μέσα του 17ου αιώνα. Εδώ στην εξαιρετική ερμηνεία της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού).
