
Του Γ. Λακόπουλου

Η πλάκα είναι ότι βρέθηκαν νοήμονες άνθρωποι που ψήφισαν αυτό το κόμμα το οποίο ούτε στο όνομά του δεν μπορεί να καταλήξει. Τώρα ένας – ένας κλείνουν το μάτι ότι δεν θέλουν τη Φώφη.
Ο Ανδρουλάκης δεν την ήθελε από πριν, αλλά δεν τον άφηνε… η ίδια να το πει. Ο Γερουλάνος λέει ότι «εγώ από την αρχή ΠΑΣΟΚ ήμουν», αλλά κανείς δεν του εξηγεί ότι η αρχή ήταν το 1974. Και στα ξεκούδουνα ο Νίκος Παπανδρέου προβάλλει ότι έχει κληρονομικό δικαίωμα για αρχηγός και ο ίδιος.
Α, κάπου στο βάθος υπάρχει και ο Γ. Παπανδρέου που δεν ήταν ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν το ήξερε. Γιατί, παρότι το ΠΑΣΟΚ και αρχηγό το έκανε και πρωθυπουργό τον έκανε, πρώτα το κατεδάφισε δια της κηπουρικής , του ΔΝΤ και της χρεοκοπίας και μετά το διέσπασε σε στυλ τι δουλειά έχω εγώ με το κόμμα του πατέρα μου, θα φτιάξω δικό μου.

Απογοητεύτηκαν όλοι. Ο Μητσοτάκης πήρε μόνο τον Χρυσοχοΐδη και το γκρουπ Βενιζέλου. Ο Τσίπρας δεν έφυγε και τόσο πολύ. Και η Φώφη κάνει τη ζόρικη και τραβάνε όλοι τα μαλλιά τους.
Κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Ο Παπανδρέου Νο 2 θέλει να γίνει και κληρονόμος Νο 2. Ο Γερουλάνος μάλλον την ώρα του περνάει, γιατί είναι έξυπνος άνθρωπος για να νομίζει ότι θα τον πάρουν για σοσιαλιστή και θα τον ψηφίσουν. Ο Ανδρουλάκης θα ρωτήσει και θα μας πει. Τρεις δελφίνοι σε ένα κόμμα που σε λίγο δεν θα υπάρχει είναι πολλοί.
Αν δώσουμε λίγη προσοχή θα διακρίνουμε ότι όλη η φασαρία έχει σπόνσορα: Κυριάκος Μητσοτάκης. Το σχέδιο να διαλύσει τον Τσίπρα με τη Φώφη δεν βγήκε. Και αργά ή γρήγορα θα τον βρει μπροστά του. Χρειάζεται επειγόντως κάτι στο μαλακό υπογάστριο του ΣΥΡΙΖΑ για να μην πάρει ο Τσίπρας όσους δεν μπόρεσε να εξαγοράσει ο ίδιος.
Το απέναντι μαγαζί είναι μεγαλύτερο. Αν τους μαζέψει όλους ο Τσίπρας, τον παίρνει φαλάγγι. Γι’ αυτό πρέπει να κάνει στην άκρη η Φώφη και να αναλάβει άλλος «κόφτης».
Ένας καινούργιος Σταύρος, ανάχωμα στον Τσίπρα. Αυτός είναι ο στόχος. Αλλά οι Συριζαίοι είναι απασχολημένοι να πείσουν ότι είναι Αριστερά και τίποτε άλλο. Αριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας;
