Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Ένας άλλος πόλεμος, εξίσου “αιματηρός” βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας, ο οποίος δεν εμφανίζεται καν στα ΜΜΕ και αγνοεί όπως πάντα ο αδαής λαός. Είναι ο κηρυγμένος πόλεμος του αυταρχικού καθεστώτος εναντίον της δικαιοσύνης!
Αποκλεισμένη εκούσια και αυτάρεσκα η πλειονότητά της, εξυπηρετεί τα μάλα την κυβέρνηση, αλλά κα τα δικά της συμφέροντα, που ταυτίζονται στους ίδιους σκοπούς. Άλλωστε τους διακατέχει το ίδιο “πνεύμα” του βαθέως συντηρητισμού. Όπως και το κυβερνητικό συνονθύλευμα, έτσι και τα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκιά της, περνούν την ζωή τους σε έναν άλλο “κόσμο”, σε μια άλλη “διάσταση” αποστειρωμένη, μακριά όσο γίνεται από τον λαό, που διοικούν, την “πλέμπα”!
Γι’ αυτό και οι αποφάσεις της, απέχουν από την απόδοση δικαιοσύνης και έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση από τα συμφέροντα και τις ανάγκες του, αλλοίμονο! Αφού τα αγνοεί ο ίδιος! Από την άλλη πλευρά της δικαιοσύνης, αυτή της πραγματικής, το ελάχιστο τμήμα της παραμένει σε θέσεις μάχης και ύστατης άμυνας, εκτεθειμένο και αναλώσιμο στις καθημερινές θρασείς επιθέσεις του συντηρητισμού. Το υγειές αυτό τμήμα της καταφεύγει στα καταφύγια της δημοκρατίας όταν ηχούν οι σειρήνες του ολοκληρωτισμού. Διωκόμενο και απειλούμενο από τους καθ’ ομολογία κατηγορούμενους (αλλά με διαγραφή χρονικής παρέλευσης και αρχειοθέτησης), με “αποφάσεις” περί σύστασης εγκληματικής συμμορίας!
Καταστρατηγώντας νόμους και αξίες, εισβάλει παράνομα και βίαια σε δημοκρατικά εδάφη, καταστρέφοντας τις εναπομείνασες δομές της. Τελευταία προσφυγή, της με κόπο και κόστος υγειούς δικαιοσύνης, είναι αυτή στην ΕΕ που ευελπιστεί κυρίως στην ανάδειξη και προβολή του προβλήματος, παρά στις αποφάσεις των ιδίων κύκλων συντηρητισμού. Μια ΕΕ που έχει συσταθεί θαρρείς για να αγνοεί με την σειρά της τα τεράστια προβλήματα των λαών και να συνεδριάζει και να συγκαλεί, να συζητά και να μηρυκάζει και τέλος να νίπτει χείρας και πράξεις στον νιπτήρα της εξυπηρέτησης γνωστών συμφερόντων.
Με την υγιή δικαιοσύνη να επιστρέφει στο καταφύγιο, μια και οι σειρήνες θα συνεχίσουν να ηχούν και οι επιθέσεις του καθεστώτος θα γίνονται ακόμα πιο βάρβαρες μέχρι τελικής εξοντώσεως και απαλλαγής. Το έσχατο δικαίωμα και ελπίδα του αδύναμου, η δικαιοσύνη, βρίσκεται στο καταφύγιο.