Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Κατά καιρούς, έχουν ειπωθεί κάποιες πικρές αλήθειες παραδοχής κι άλλες φορές η παρακμή, καταφεύγει σε ύβρεις. Ο Βολταίρος σε επιστολή του προς στην αυτοκράτειρα της Ρωσίας, Αικατερίνη τη Μεγάλη, σημειώνει: “Η άλλη μου θλίψη είναι πως οι Έλληνες είναι ανάξιοι της ελευθερίας, την οποία θα είχαν ξανακερδίσει, αν είχαν το κουράγιο να σας στηρίξουν…”. Έλληνες οπλαρχηγοί ή ο Διονύσιος Βούλγαρης, χρησιμοποίησαν με μορφή προτροπής την φράση: “μη φανείτε ανάξιοι της ελευθερίας σας”. Αυτές είναι οι πικρές αλήθειες …
Σήμερα όμως η ύβρις, η απορρέουσα από την λιμνάζουσα παρακμή, ειπώθηκε στην Βουλή από τον Σπυρίδωνα Γεωργιάδη: “Η συμμαχία με το Ισραήλ, εξασφαλίζει την ελευθερία του ελληνικού κράτους.” Πέραν από το αγοραίο του ύφους της φράσης, που ως τέτοιο δεν χρήζει περεταίρω ανάλυσης, η χρήση της έννοιας “συμμαχία”, παραφράζει σκόπιμα και δόλια, αυτήν της “συνεργασίας”. Πολύ απλά, γιατί δεν υπάρχει υπογραφή “συμμαχίας”! Μεταξύ συμμαχίας και συνεργασίας, υπάρχει ασφαλώς μεγάλη απόκλιση, καθώς πρόκειται για δυο εντελώς διάφορες έννοιες. Από την άλλη, αυτή η πρόταση – θέση, καταδεικνύει πλήρως, τόσο την αδυναμία, όσο και την ανικανότητα της αίσθησης περί αξίας της ελευθερίας. Μια και η εξάρτηση εμπορικής και μάλιστα πολεμικής πελατειακής συνεργασίας , πώλησης οπλικών συστημάτων από το Ισραήλ, με αγοραστή την Ελλάδα, κάτι άλλο είναι από την ελευθερία. Το τελικό συμβατικό κόστος για την αγορά και ανάπτυξη της “Ασπίδας του Αχιλλέα” ανέρχεται στα 3,035 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη συνολική αξία της παραγωγής και εγκατάστασης του συστήματος να αγγίζει έως και τα 3,1 με 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ, δεν συνιστά συνεργασία, αλλά μάλλον αγορά! Μάλιστα, δεν υπάρχουν αποδείξεις αλλά μάλλον ενδείξεις, περί της αποτελεσματικότητας της “Ασπίδας του Αχιλλέα”. Άλλωστε το Ισραηλινό πολυδιαφημισμένο “Iron Dome”, δοκιμάστηκε και απέτυχε παταγωδώς επί του πεδίου, κατά τις επιθέσεις των Ιρανικών πυραύλων. Οι προβαλλόμενες ως δικαιολογίες, για την καταλληλόλητα του αμυντικού συστήματος σε διαφορετικά είδη πυραύλων, ωχριούν εμπρός στο αμύθητο καταβαλλόμενο ποσό κόστους! Το Iron Dome, αναχαιτίζει αποκλειστικά βλήματα μικρού βεληνεκούς, όπως ρουκέτες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ καθώς και drones! Ενώ το David’s Sling (Σφενδόνη του Δαβίδ), είναι σχεδιασμένο για πυραύλους μέσου βεληνεκούς και κατευθυνόμενους πυραύλους Κρουζ! Τώρα, το Arrow 2 και Arrow 3, είναι τα συστήματα που αναλαμβάνουν τη βαριά εργασία αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, ακόμη και εκτός της γήινης ατμόσφαιρας. Και ένας τελευταίος ισχυρισμός: “Κατά τις μαζικές επιθέσεις του Ιράν, η στρατηγική της Τεχεράνης βασίστηκε στον κορεσμό του συστήματος (!), εκτοξεύοντας εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους ταυτόχρονα. Κανένα αμυντικό σύστημα στον κόσμο δεν έχει 100% ποσοστό επιτυχίας”! Τα παραπάνω είναι οι επίσημες θέσεις του Ισραήλ. Το Προνόμιο της χώρας μας αποτελεί, να προσφέρεται συχνά πυκνά σε ειδών πειραματισμούς, είτε οικονομικών, είτε πολιτικών, ακόμα και πολεμικών παιγνίων. Κατέχουμε επάξια, τον τίτλο ειδικευμένου πειραματόζωου δοκιμών και εφαρμογών, πάντα επί πληρωμή! Ο σύγχρονος άνθρωπος, ο βαλλόμενος από συστημικές πληροφορίες, συχνά τρομάζει μπροστά στην απόλυτη ελευθερία και αναζητά την υποταγή. Αν η ελευθερία μπορούσε να καταγραφεί σε ένα “εγχειρίδιο χρήσης”, αυτό θα περιλάμβανε τα εξής βασικά συστατικά: Αυτογνωσία, με αναγνώριση των ορίων, πεποιθήσεων και φόβων. Αποδέσμευση, με απελευθέρωση από το παρελθόν και τις προσδοκίες των άλλων. Ευθύνη, με αποδοχή ότι κάθε επιλογή έχει προσωπικές, αλλά φορές και συλλογικές συνέπειες. Παρόν, με εστίαση στο εδώ και τώρα, μακριά από τις ενοχές του χθες και το άγχος του αύριο. Θάρρος με την δύναμη του “όχι”, σε ό,τι περιορίζει την αυθεντικότητά. Η ανοχή στην αβεβαιότητα περιέχει δόσεις ελευθερίας, χωρίς αναζήτηση ασφάλειας στην παλιά και στείρα συνήθεια, του “πρέπει”. Ουτοπία, η προσδοκία προσφερόμενης και πρόσκαιρης ελευθερίας ή αίσθηση ασφάλειας, από άλλον άνευ όρων. Το αντίτιμο, βαρύ και η εξάρτηση οδηγεί στην σταδιακή κατάληψη ή ακόμα και αφομοίωση, από τον στυγνό “έμπορα” ωφελούμενο. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες οδυνηρές, καθώς η μοιραία ηθική κατάταξη, ακολουθεί την σοφή λαϊκή παροιμία, “Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι”! Ιστορικά, έχουν σημαδευτεί με δυσμενή ανεξίτηλα γράμματα, χώρες με λάθος “παρέες”.
Η κινδυνολογία, ασφαλώς αποφέρει αμύθητα κέρδη στους επιτήδειους σκηνοθέτες. Οξύμωρα θέματα δημιουργούνται και καταπίνονται αμάσητα, όπως πχ το ότι Τουρκία και Ελλάδα, βρίσκονται στην συμμαχία του ΝΑΤΟ (Βλέπε Κύπρος)! Ήδη εκεί, έχουν ξοδευτεί πακτωλοί χρημάτων εδώ και δεκαετίες, χωρίς να δικαιολογούνται επί του πεδίου. Άρα; … Σήμερα, άλλο ένα τεράστιο ποσό για άμυνα, χρεώνεται η πολλαπλώς καταχρεωμένη χώρα μας. Είναι άραγε εχθρός μας η σύμμαχος χώρα στο ΝΑΤΟ Τουρκία ή τον υποδύεται; Από ποιον ή ποιους αλώνεται ευθέως η Ελλάδα, υπό την “αιγίδα” της Ε.Ε, εντός και εκτός συνόρων; Ποιος ο εχθρός τελικά; Απίστευτα ανέγγιχτη, θα ήταν μια σύγχρονη και πλούσια σε όλα τα μεγέθη Ελλάδα, αν τα σπαταλημένα αυτά χρήματα είχαν επενδυθεί στην παιδεία, υγεία και έρευνα. Αδύνατο να υπολογίσουμε τα πιθανά μεγέθη της υγιούς ανάπτυξης, που από μόνα τους θα συνιστούσαν τον αληθινά άτρωτο θόλο προστασίας. Τα υπόλοιπα όλα, αποτελούν αλήθειες και ύβρεις παρακμής.