Του Ιωάννη Δαμίγου
Ούτε αυτή η ίδια η ευτέλεια της πολιτικής, ακόμα και η παρηκμασμένη κοινωνία, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ανάγκη κομμάτων, να διεκδικήσουν την όποια απόπειρα κυβερνητικής διαχείρισης μιας ολοσχερώς κατεστραμμένης χώρας. Για ποιον λόγο άραγε, όλα αυτά τα ήδη αποτυχημένα κόμματα, αλλά και νέα αναγγελλόμενα, ζητούν την ψήφο μας;
Όποιο ή ό, τι συνασπισμένο κόμμα, ακόμα και ειδικού σκοπού, αναλάβει την διακυβέρνηση αυτής της υπερχρεωμένης χώρας, λαμβάνοντας υπόψη μόνο και μόνο το χρέος ύψους 770, 4 δις, χώρια το κρυφό, των μεταξύ εταιρειών που υπολογίζεται άνω των 16 δις με μέτρηση του ’25, έχει αποτύχει πριν καν αναλάβει! Πόσο μάλλον, αν υπολογιστεί πως όλα τα τιμαλφή έχουν πωληθεί, άλλα έχουν ενοικιαστεί και κάποια λίγα υπόλοιπα εκδίδονται, όπως τα 22 περιφερειακά σημαντικότατα νησιωτικά αεροδρόμια και τόσα άλλα. Θαλάσσια οικόπεδα, λιμάνια, περιφερόμενα Patriot και χρεωμένες φρεγάτες σε αποστολές εξυπηρέτησης τρίτων …Μια δήθεν χώρα, χωρίς υποτυπώδη επάρκεια σίτισης, ενέργειας και τόσων άλλων πρωτευόντων κοινωνικών αναγκών, ποιος εχέφρων νους θα αναλάμβανε την υπεύθυνη διακυβέρνηση, μιας καταδικασμένης σε ανοχή και υπακοή άλλων εξουσιαστών ορέξεις; Γνωστό πως όταν χρωστάς, και μάλιστα τέτοια ανεξόφλητα τεράστια ποσά φύσει κθέσει, δεν κυβερνάς παρά εκτελείς διαταγές περαιτέρω εξυπηρέτησης κάθε είδους. Με όλα τα παραπάνω, αλλά και τα πλείστα όσα έξτρα σωρεύονται, λόγω πολέμων, ποια είδους διακυβέρνηση έχουν τάχα υπόψη τους να εφαρμόσουν; Σαν να μην έφτανε, που μας κατάφεραν σε αυτή την κατάντια προπολεμικά ήδη, άρχισαν τα “μανιφέστα” τους, ως να μην έχει συμβεί τίποτα, και να ξεκινούν από την αρχή με τα ίδια προτάγματα. Λοιπόν, για δυο μόνο αιτίες επιδιώκουν την εκλογή των: Η πρώτη είναι η ανάληψη μιας θέσης, καθαρά για λόγους ψυχικών απωθημένων ηγετικής προβολής και η δεύτερη για οικονομικές απολαβές. Άλλως, θα έπρεπε ο όποιος, η όποια και οι όποιοι, να δηλώσουν από πριν, πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση παροχών, αλλά αντίθετα η ανάγκη απαιτεί προσφορά και μάλιστα αρκετή! Εννοείται φυσικά, πως ισχύουν οι άνισες εφαρμογές του ξέφρενου καπιταλιστικού συστήματος, και όχι μια επαναστατική κυβέρνηση από το πουθενά, που θα εφάρμοζε επιτυχώς την δική της πολιτική. Κοντολογίς, οι υποψήφιοι και υποψήφιες, θα έχουν διακοσμητικό ρόλο, με την δυνατότητα σε ψευδή υποστηρικτικό λόγο, από το σύστημα των ΜΜΕ, που θα ετοιμάζει ψυχολογικά την νέα φουρνιά κοψοχέρηδων. Όταν όλα τα παραπάνω, διυλιστούν στην κρησάρα, αυτό που θα απομείνει είναι η απεχθής δυστυχώς αλήθεια! Το άκρον άωτον της αθλιότητας, η παρουσίαση πρωτογενούς … πλεονάσματος του κρατικού προϋπολογισμού, για το πρώτο τρίμηνο του ’26, ύψους 4,369 δισ.!
Θα συνεχιστεί η από δεξιά έως ακροδεξιά διακυβέρνηση σε αυτόν τον τόπο, με την εκάστοτε φορεμένη προβιά ανάλογη των περιστάσεων, με την συστημική αντιπολίτευση, πλην του ενός γνωστού, να σφετερίζεται λογής έννοιες και προσωνύμια, για να δικαιολογεί την ύπαρξή της. Άλλωστε, η προβληματικά επιδεινούμενη , κοινωνία όντας ανίκανη, δεν θα προβάλει την παραμικρή αντίσταση. Όσο για τους επίδοξους αλαζόνες σωτήρες, θα θυμηθώ τον Γαλλορουμάνο είρωνα φιλόσοφο, γνωστό για τον ακραίο απαισιόδοξο στοχασμό του, τον μηδενισμό και τον καυστικό, αφοριστικό λόγο του. Emile M. Cioran που είπε: “Για να είναι κάποιος από στόφα ηγέτη, είναι απαραίτητο να έχει κάποια μορφή νοητικής διαταραχής”. Δεν μπορώ να αποφύγω και του ιδίου, το: “Όποιος μιλάει εξ ονόματος άλλων είναι πάντα απατεώνας”.