Γράφει Λακόπουλος
Ο Γ. Λακόπουλος γράφει για όσα είπαν το Σαββατοκύριακο ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε στην πρωτεύουσα, στο συνέδριο του κόμματός του. Ο Αλέξης Τσίπρας στην περιφέρεια, σε μία ακόμη παρουσίαση του δικού του κόμματος – επί χάρτου. Που μίλησε ο Φάμελλος δεν έχει σημασία…
Ωστόσο η κινητικότητα στη «Δημοκρατική παράταξη» – αν το πούμε έτσι – εκτός από άσφαιρη ήταν και αντιφατική: και οι δυο πολιτικοί δεν πρόκειται να συνεργαστούν με τη ΝΔ – αλλά ταυτόχρονα και οι δυο δεν δείχνουν διάθεση να συνεργαστούν μεταξύ τους.
Στο μέγαρο Μαξίμου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τρίβει τα χέρια του. Αν στην πολιτική, εκτός από φίλους χρειάζεσαι και έναν εχθρό – όπως έλεγε ο Καναδός πολιτικός Μάρτιν Μαλρόνεϊ – έχει τους καλύτερους.
Αιθεροβάμονες και οι δυο, επιδόθηκαν σε αυτοβαυκαλισμούς. Μηδέν αυτοκριτική και καμία πολιτική πρωτοβουλία μεγάλου βεληνεκούς, ούτε δείγμα νέας πολιτικής ιδέας – κανένα όραμα. Η επικράτησή τους προβάλλεται – με κοινοτυπίες – ως αυτοσκοπός…
Ο επικεφαλής στο ΠΑΣΟΚ είπε στους συνέδρους του: «Να πέσει η Νέα Δημοκρατία, να έρθει η Πολιτική Αλλαγή και να γράψουμε μαζί μια νέα σελίδα. Ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε». Εννοεί να είναι ενωμένοι μεταξύ τους, στο κόμμα τους.
Ο πρώην Πρωθυπουργός δεν διαθέτει κόμμα, αλλά διαβεβαίωσε: «Στις επόμενες εκλογές ο Μητσοτάκης και η ΝΔ θα έχουν αντίπαλο: μια ανασυγκροτημένη προοδευτική παράταξη, μια ισχυρή Αριστερά».
Όταν λέει «ανασυγκρότηση» εννοεί να ενταχθούν στο κόμμα του – όταν το ανακοινώσει – ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και συναφείς δυνάμεις.
Οι αλλαγές που εξασφάλισε ομόφωνα ο Ανδρουλάκης ήταν πόσα μέλη θα έχει η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και πόσες βουλευτικές θητείες τα στελέχη του. Εξαιρώντας φωτογραφικά τον Γ. Παπανδρέου – ενώ κανονικά αυτός και η Διαμαντοπούλου, δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται στο συνέδριο.
Επίσης πέρασε άνετα, πως – κοπιάροντας την πατέντα της Φώφης με το ΚΙΝΑΛ, με την οποία απέκτησε ΑΦΜ παρά τα χρέη τους – θα πάρουν και από τον Άρειο Πάγο δικαίωμα πριμοδότησης εδρών ως ενιαίο κόμμα, αλλά χωρίς να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ τα επιμέρους «κόμματα».
Όταν ο Τσίπρας προβλέπει αντίπαλο του Μητσοτάκη που «θα ενώσει» με «αγωνιστικότητα, νέα πρόσωπα και ιδέες», εννοεί παλιά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργούς του συν κάτι λίγους από το προ σημιτικό ΠΑΣΟΚ – υπό την ηγεσία του. Με την αγωνιστικότητα που έδειξε ο ίδιος μετά τις τελευταίες εκλογές στη Βουλή.
Αυτά όμως και για αμφοτέρους είναι οργανωτικές ρυθμίσεις και ασκήσεις συνδικαλισμού. Κανένας από τους δυο δεν έκανε τη μεγάλη πολιτική κίνηση. Δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία που θα οδηγήσει σε πανδημοκρατικό πολιτικό φορέα με κυβερνώσα δυναμική – ως πραγματικό αντίπαλο της ΝΔ. Κρατάνε τα κόμματά της στα μέτρα της.
Δεν κάνουν πχ αυτό που έκανε – με τους «παλαιοκομματικούς» – η αντιδεξιά παράταξη το 1961: συγκρότησε την Ένωση Κέντρου και νίκησε την ΕΡΕ. Ή αυτό που έγινε στο Επινέ της Γαλλίας το 1971: οι κατακερματισμένες προοδευτικές δυνάμεις συνασπίσθηκαν με επικεφαλής τον Μιτεράν και κατέκτησαν την Ε’ Γαλλική Δημοκρατία.
Είναι προφανές πως ούτε ο Ανδρουλάκης, ούτε ο Τσίπρας επιθυμούν κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα. Όταν λένε «νίκη των προοδευτικών δυνάμεων» εννοούν να πάρουν την πρωθυπουργία προσωπικά οι ίδιοι. Ενδεχόμενο συνένωσης των κόμματων τους με άλλον υποψήφιό Πρωθυπουργό δεν το συζητούνε. Το είδαμε και το 2023... Και οι δυο θεωρούν αυτονόητο ότι η «λύση» στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας ταυτίζεται με τις επιδιώξεις τους.
Ο Τσίπρας επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ: «Μικροκομματικοί υπολογισμοί, μεγαλόστομες και εκτός πραγματικότητας διακηρύξεις νίκης – κάνουν ολόκληρα συνέδρια για να δουν αν θα συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη».
Έριξε και κάτι ψιλές στις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ – που προκλήθηκαν επί των ημερών του: «Ανέφικτες προτάσεις συγκολλήσεων… Αποχωρήσεις, μετακινήσεις με τη βουλευτική έδρα υπό μάλης, αντιφατικές δηλώσεις, εξουθένωση αξιακή και ιδεολογική, με χαρακτήρα πολιτικού εκφυλισμού».
Ο Ανδρουλάκης το πήρε αλλιώς: Ταύτισε τα όρια του ΠΑΣΟΚ – του 12% – με τα όρια της Δημοκρατικής Παράταξης και διακήρυξε ότι «είναι εδώ» – χωρίς καν νύξεις για άλλους σχηματισμούς. Επ’ αυτών θα επιδιώξει να επικρατήσει επί της ΝΔ.
Ωστόσο την ίδια μέρα οι δυο πολιτικοί θα μπορούσαν οδηγήσουν όσους τους ακολουθούν σε σύγκλιση. Για να διαμορφωθεί κίνημα ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων που κατέγραψαν οι τελευταίες εκλογές. Αλλά έδειξαν ότι πρακτικά επιδιώκουν την παγίωση του – όπως καταγράφουν και οι δημοσκόποι.
Δεν θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης. Απλώς επικαλούνται την αντιλαϊκή και αντιθεσμική του, για να εδραιωθούν στο δικό του φέουδο ο καθένας. Ακόμη και αν για κάποιο λόγο φύγει ο σημερινός Πρωθυπουργός από την ηγεσία της ΝΔ να το διατηρήσουν. Με τη διακυβέρνηση στα χέρια της Δεξιάς.
Ο Τσίπρας θέλει να είναι το απόλυτο αφεντικό σε ένα κόμμα που θα ιδρύσει με τα υλικά του παλαιού, πλην εξαιρέσεων. Ενδεχομένως δεν θα είναι καν κόμμα: μια λέσχη συζητήσεων με συντονιστή το «Ινστιτούτο» του και Κοινοβουλευτική Ομάδα που θα αναφέρεται προσωπικά στον ίδιο.
Ο Ανδρουλάκης στο συνέδριο έδειξε προβάλλοντας ως στόχο του να νικήσει τον Μητσοτάκη στις εκλογές, αλλά θέλει απλώς να παραμείνει κυρίαρχος στο ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές. Λέει «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ» και ως ήλιο βλέπει τον… εαυτό του.
Από όσα είπαν το Σαββατοκύριακο Τσίπρας και Ανδρουλάκης, προκύπτει ότι είναι οι δυο όψεις του ιδίους νομίσματος: η προφανής αδυναμία της Δημοκρατικής παράταξης να επιστρέψει στην κυβέρνηση. Έχει τις φωτογραφίες τους και το κοινό σύνθημα τους: «η νίκη επί του Μητσοτάκη είμαι εγώ». Αλλιώς ας πάει και το παλιάμπελο
Αν μη τι άλλο, δεν δείχνουν να μελέτησαν τη Ιστορία: η μεταπολεμική Δεξιά έχασε την εξουσία μόνο τρεις φορές: το 1964, το 1981 και το 2015, όταν η Κεντροαριστερα και η Αριστερά ψήφισαν στην ίδια κάλπη… Τι δεν καταλαβαίνουν..;
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
