Του Ιωάννη Δαμίγου
Άκουσα και είδα τις θέσεις των υποψηφίων για την προεδρία του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, χωρίς να με εκπλήξει κάποιος ιδιαίτερα, ξεχωρίζοντας τον λόγο, μόνο, του κ. Τσακαλώτου σαν πιο ειλικρινή και μεστό. Σημείωσα και την παρουσία του κ. Τζουμάκα, που έλαβε επίσης τιμητικά σχόλια, για αυτονόητα θέματα που έβαλε, για φαντάσου. Τα απλά, προφανώς σπανίζουν και αναγνωρίζονται ως σπουδαία, πάλι καλά. Για τους υπόλοιπους, το μόνο που θα προσθέσω είναι πως επαναλήφθηκαν κουραστικά, αμετανόητοι, σαν να μην υπήρξαν παρόντες και συμμετέχοντες στην καταστροφή, χωρίς μια έστω και αόριστη αναφορά στα τραγικά λάθη που τόσο ακριβά στοίχισαν και στοίχειωσαν το κόμμα. Να μιλούν για κυβερνησιμότητα, μπροστά στον γκρεμό! Όσο για τον κ. Κασσελάκη, no comment.
Είχα και έχω κάποιες απαιτήσεις και δη από τον κ. Τσακαλώτο. Πέραν του ορθού λόγου του ή μάλλον της ορθής σκέψης του, μια και τα ελληνικά του, πράγμα που δεν με ενοχλεί έχουν ένα μικρό πρόβλημα, είχα και διατηρώ την απαίτηση να αναφερθεί και στα δικά του λάθη. Αναγκασμένος ή χωρίς άλλα περιθώρια, χωρίς αυτό να αποτελεί δικαιολογία, θα με ικανοποιούσε μια παραδοχή συνυπευθυνότητας. Καθώς “έβαψε” τα χέρια του με οικονομικό … αίμα πολιτών. Μια ειλικρινή συγνώμη εκ μέρους του , χωρίς άλλες εξηγήσεις την αισθανόμουν αναγκαία. Έτσι, για την ηθική και μόνο διαφορά της αριστεράς, θα αρκούσε.
Θέλω να με πείσει πως τουλάχιστον οι χειροπόδαρα δεμένες λειτουργίες των οργάνων του κόμματος θα ελευθερωθούν. Θέλω και απαιτώ, τα μέλη να έχουν λόγο και όχι να δέχονται άκριτα λόγο, δύσκολα εφαρμόσιμα πράγματα και γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Τα μέλη να καθοδηγούν το κόμμα και όχι το ανάποδο και άλλα και άλλα εν καιρώ. Γράφω έχοντας πικρή προσωπική εμπειρία της δυσλειτουργίας Ο.Μ. και έχοντας υποστεί τραμπουκισμό για απαίτηση παράτυπης εγγραφής πρόσκαιρων μελών, για ψηφοθηρία, με αποτέλεσμα να παραιτηθώ.
Ελπίζω, λοιπόν, στον κ. Τσακαλώτο ίσως γιατί τον θεωρώ τον μόνο ικανό να ηγηθεί ως πρώτος μεταξύ ίσων και να προσπαθήσει να καταφέρει το σώσιμο κι άλλων απωλειών ποσοστών, κατ’ αρχήν. Ελπίζω από ανάγκη, παραδέχομαι, μια και αναφέρεται στην ανάγκη συλλογικής λειτουργίας και στην ταυτότητα επιτέλους και αλίμονο. Επαναλαμβάνομαι και θα επιμείνω στην αναγκαία και άμεση αυτοκριτική, που ανόητα, εγωιστικά και φοβικά έχει αναβληθεί για χρόνια, ως την αλήθεια, που θα ανοίξει την πόρτα στο φως. Είμαι βέβαιος πως από αυτήν θα βοηθηθεί επιπλέον ο κ. Τσακαλώτος. Είχα και έχω κάποιες εύλογες και χρόνιες απαιτήσεις.