Του Ιωάννη Δαμίγου
Πως “τακτοποιείς” ένα ατίθασο πνεύμα, μια αδέσμευτη ιδέα, ποιες τάχα τιμές αποδίδεις στην υπαρκτή καθημερινή αντίσταση κόντρα στην “κανονικότητα”; Η απόσταση, η αποφυγή, από μεριάς κατεστημένου του καθώς πρέπει, αποτελεί την ακούσια – εκούσια απουσία ευθύνης, ευτυχώς. Αλλά και μιας συνολικής ενοχής. Αμόλυντος έζησε, υπέδειξε και αναχώρησε, πλήρης προσφοράς.
Πόσους τόμους “έγραψε” με μια φράση: “Την αλήθεια ρε!” Ποιες μεταφράσεις και πόσες, να εξηγούν αναλυτικά αυτές τις τρεις παγκόσμιες λέξεις; Το ελεύθερος “δαπάνης”, είναι το έργο του. Είναι η απόσταση του λαϊκού δασκάλου, από την στεγανότητα των φιλοσόφων και την αγκιστρωμένη και επιτήδεια προσαρμογή των στοχαστών, στην στείρα ακολουθία των πεπερασμένων νοημάτων και μύθων, αν όχι οπισθοδρόμησης ενδεδειγμένης στασιμότητας. Ο Νίκος Καλογερόπουλος, η “θεωρία μα και πράξη” προσωποποιημένη και σμιλεμένη, με ανθρώπινα λάθη και βιωμένα αισθήματα και συναισθήματα, έξω από κορνίζες και σημειώσεις επεξήγησης, είναι εδώ για μελέτη, πέρα από τον χρόνο. Όσο και αν προσπαθήσει κανείς, να τον κατατάξει σε “είδος” βιτρίνας, καλλιτέχνη, ηθοποιού, σκηνοθέτη, μουσικού, τραγουδοποιού, ποιητή, συγγραφέα και ό,τι άλλο, θα αποτύχει! Καθώς οι σπουδαίοι και μεγάλοι κριτικοί της καθεστηκυίας τάξης, αγνοούν τον πιο σπουδαίο, τον μοναδικό χαρακτηρισμό, του πρώτα ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Όρος που περιέχει αξιοπρέπεια και ήθος, κυρίως. Γιατί τραγούδησε, έγραψε στίχους και υποδύθηκε την αναζήτηση της αλήθειας, ολόκληρος και ολοκληρωτικά. Έκλαιγε γελώντας και γελούσε κλαίγοντας! Από ποιες ατραπούς, για να διυλίσεις και να διυλισθείς, αποκτώντας αυτήν την ικανότητα; Να προβληματίζεις και να δυσκολεύεις, τα δυο αυτά αντίθετα συναισθήματα, διασύροντάς τα ταυτοχρόνως. Αρχαϊστί “κλαυσίγελως” ( από το κλαῦσις (κλάμα) + γέλως (γέλιο). Ελεύθερος δαπάνης (νεοελληνικά).
Αυτό που με σημάδεψε ντροπιαστικά, είναι η τραγικότητα της αδύναμης θέσης μου, όταν άκουσα και είδα το πραγματικό μονόπρακτο του Νίκου Καλογερόπουλου, καθώς αντίκρυζε τον βανδαλισμό του πολυχώρου τέχνης του, το “Τρενοτεχνείο”. Μια μόνιμα εθνική αγοραία συμπεριφορά, ενός όχλου, ενός κράτους, μιας ολιστικής νοοτροπίας και υποκουλτούρας. Κρατώντας το σπασμένο βιολί, επανέλαβε εφιαλτικά αυτή την φορά, όπως μόνο αυτός μπορούσε, την φράση: “Αυτός ο κόσμος, δεν θα αλλάξει ποτέ Κεμάλ”. (Αναζητήστε το video). Και θα ηχεί προκλητικά, μα και χλευαστικά στην αιωνιότητα: “Την αλήθεια ρε!” …