Του Γιώργου Λακόπουλου
Πριν από 30 χρόνια περίπου σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας αποκαλύφθηκε το εξής απίστευτο: ένα άτομο με προβλήματα ψυχικής διαταραχής παρίστανε τον γιατρό επί τρία χρόνια ,χωρίς κανείς να τον αντιλαμβάνεται. Όταν τον ανακάλυψαν προέβαλε σοβαρές αντιρρήσεις στην απομάκρυνσή του με το επιχείρημα ότι αφού κατάφερε για τόσο διάστημα να λειτουργεί σαν γιατρός δεν μπορεί παρά να είναι γιατρός.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει αυτές τις μέρες στη Βουλη των Ελλήνων Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πήρε προεδρία της Βουλής με ψήφους ρεκόρ. Πολλοί από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης την ψήφισαν γιατί θεωρούσαν ότι απαλλάσσουν την κυβέρνηση από την παρουσία της. Ο θρίαμβος της εκλογής την έβλαψε ως προσωπικότητα. Αλλά έβλαψε πρωτίστως το Κοινοβούλιο. Από την επομένη η κυρία «την είδε» αυτοκράτειρα.
Ο βίος και η πολιτεία της Ζωής ως Προέδρου της Βουλής αποδιάρθρωσε το πολίτευμα και την κοινοβουλευτική διαδικασία. Όριζε με αυτοπεποίθηση τον εαυτό της πρόεδρο επιτροπών – ακόμη και ΙΧ- και έβγαζε πορίσματα κατά βούληση. Π.χ. η Επιτροπή «Αληθείας» για το χρέος διέσυρε τη χώρα και προκάλεσε πολιτικά προβλήματα στην κυβέρνηση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παγιδεύτηκαν σ’ αυτή την υπόθεση και πλήρωσαν το τίμημα.
Ο Πρόεδρος βρέθηκε στα έδρανα της επιτροπής και αναγκάστηκε να πάρει το λόγο για να σώσει ο,τιδήποτε, αν σώζεται. Ο Πρωθυπουργός βρέθηκε -κάνοντας την θεσμική ανάγκη φιλοτιμία- να ακούει τη Ζωή να λέει ότι εκείνοι με τους οποίους διαπραγματευόταν ένα νέο δάνειο, κακώς το 2010 και το 2012 έπεισαν τα κοινοβούλιά τους να δανείσουν την Ελλάδα: μια επιτροπή που συγκρότησε η πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής απεφάνθη ότι τα δάνεια είναι παράνομα και για λόγους… αξιοπρέπειας των Ελλήνων δεν θα πληρωθούν. Και μετά συζητάμε γιατί τους ζητούσαν στην Ευρώπη ιλιγγιώδεις εγγυήσεις από τον Τσίπρα.
Ου μπλέξεις. Η αίθουσα την Ολομέλειας μετατράπηκε σε σκηνικό για τα μεγαλομανιακά σόου της προέδρου. Απαντούσε σε κάθε ομιλητή, αντιδικούσε με τους αρχηγούς τον κομμάτων, και έδινε ανά πάσα στιγμή παραστάσεις αλαζονείας και φευγάτης συμπεριφοράς. Καμιά φορά τη βοηθούσαν και οι φίλοι της. Ο Παν. Καμμένος παρέταξε άγημα στο Πεντάγωνο και την υποδέχθηκε ως Αρχηγό Κράτους . Πολύ θέλει ο άνθρωπος;
Από κοντά και η αλαφροϊσκιωτη Ραχήλ Μακρή με την οποία συναντήθηκαν όχι στα γουναράδικα, αλλά στα κάγκελα της ΕΡΤ. Και αργότερα μεγαλούργησαν στην ανάκριση του Ταγματάρχη καταπατώντας κάθε δικαίωμα του πολίτη. Ακόμη και το να μην θυμάται «που ήταν το βράδυ που έπεσε το μαύρο».
Όταν εντός του Κοινοβουλίου δεν έβρισκε αφορμή να εκφραστεί, έβγαινε στο δρόμο και έκανε μαθήματα αστυνόμευσης στους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ. Ένας Θεός ξέρει που θα έφτανε αν ο ακέραιος Γιάννης Πανούσης δεν σήκωσε το γάντι και δε την έβαζε στη θέση της.
Κανείς δεν μπορεί να μπει στο μυαλό της Ζωής και να διαβάσει πως βλέπει τον εαυτό της και το ρόλο της στην Ιστορία- κατά πάσα πιθανότητα θεωρεί ότι …συνομιλεί μαζί της. Δικαίωμά της. Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία είναι. Παλιότερα αρκούσε να ανεβείς στο τραπέζι ενός καφενείου… Ακόμη και αν πρόκειται να διακηρύξεις τα κοινοβουλευτικά δικαιώματα της Χρυσής Αυγής.
Το θέμα είναι ότι η Κωνσταντοπούλου έχει κάνει κατάληψη πλέον στο αξίωμα. Από τη στιγμή που ταμπουρώθηκε και δεν φιλοτιμείται να παραιτηθεί αφού δεν τη θέλουν εκείνοι που την εξέλεξαν ,με πρώτο το κόμμα της, μεταβάλλεται σε πρόβλημα για το πολίτευμα.
Η επιχείρηση αντιμετώπισή της είναι κάτι σαν το «ημέρωμα της Στρίγκλας» και πρέπει να τη βγάλει πέρα μόνος του ο Πρωθυπουργός, όπως εύστοχα του υπέδειξε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Αυτός γέννησε το «τέρας». Αυτός πρέπει να το αντιμετωπίσει. Αυτός έβγαλε το τζίνι από το μπουκάλι ,αυτός πρέπει να το ξαναβάλει για να επιστρέψει η κοινοβουλευτική ομαλότητα..
Σε άλλη περίοδο δεν θα ήταν δύσκολο. Τώρα δεν είναι εύκολο. Η Ζωή θα πέσει επί των επάλξεων της αυτο-θεοποίησής της… Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει άλλη επιλογή. Μέχρι τώρα με την Κωνσταντοπούλου στην έδρα δεν μπορούσε να λειτουργήσει η Βουλή. Τώρα δεν μπορεί ξαναλειτουργήσει και η κυβέρνηση.
