Του Διογένη Λόππα
Η υπερπροβολή της επόμενης προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με όρους σύγχρονου πολιτικού μάρκετινγκ, μπορεί να προκαλεί κάποιας μορφής αισιοδοξία σε όσους επιμένουν να βλέπουν το ποτήρι της εξαέρωσης μισογεμάτο, από την άλλη όμως προκαλεί σοβαρούς προβληματισμούς, τόσο για το πραγματικό περιεχόμενο της λαμπερής συσκευασίας, όσο και για το αν η ενστικτώδης κίνηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πιαστεί από τη σανίδα μιας εύπεπτης υποψηφιότητας είναι αρκετή για να βάλει φρένο στον κατήφορο.
Όσο η παγωμένη Έφη αγωνιά να προσποιηθεί ότι χαμογελάει στην κάμερα, όσο επιστρατεύει τις εφεδρείες της υπουργικής της εμπειρίας ώστε να ισορροπήσει με κόπο ανάμεσα στα χαλάσματα των τάσεων που καιροσκοπικά τη στηρίζουν, τόσο οι προοδευτικοί πολίτες προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν με τι πραγματικά χαρακτήρα έχουν να κάνουν και ποια πολιτικά χαρακτηριστικά θα προκύψουν μετά την εκλογή της, ιδιαίτερα όταν θα έρθει αντιμέτωπη με την πρώτη μπαλωθιά του αψύ Σφακιανού ή με κάποιον κλασσικό αριστερό γόρδιο δεσμό, όπως μια τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο.
Οι πρώτες εντυπώσεις που κατάφερα να αποκομίσω, μέσα από τη θολούρα των πολιτικών της τοποθετήσεων και την πρεμούρα να αποφύγει κάθε ξεκάθαρη τοποθέτηση που μοιραία θα δυσαρεστούσε μέρος των τάσεων που συντάσσονται με την υποψηφιότητά της, είναι η προσήλωσή της με όποιο κόστος στην ενότητα του κόμματος, όπως και μια διάθεση αυτοκριτικής και μια επιθυμία επανεκκίνησης.
Αυτό που δε φαίνεται στον ορίζοντα είναι η επιτέλους ξεκάθαρη χωρίς αστερίσκους και φραξιακές παραφωνίες τοποθέτηση του κόμματος σε πιεστικά κοινωνικά προβλήματα (π.χ. μεταναστευτικό, ακρίβεια, στέγη, παραγωγική κατεύθυνση). Δε φαίνεται πιθανό ούτε το αυτονόητο, δηλαδή η κατεδάφιση της κομματικής παράγκας και η ίδρυση νέου, σύγχρονου προοδευτικού κινήματος με αναφορές σε πολιτικές θέσεις του 2023, τερματίζοντας την ανακαίνιση του κτηρίου της δεκαετίας του 1950 με τις αφίσες του Πολυτεχνείου.
Αυτό που είναι απορίας άξιον με όλους τους υποψήφιους αντικαταστάτες του κ. Τσίπρα είναι η σπουδή τους να καταλάβουν το θώκο. Συγγνώμη αν γίνομαι δυσάρεστος, αλλά η ίδια η λογική θέλει τον εκλεγμένο πρόεδρο αφενός να κάθεται επί ηλεκτρικής καρέκλας και αφετέρου να χρεώνεται ακόρεστα το σύνολο των λαθών οκτώ ολόκληρων χρόνων. Και είναι πολλά και τα χρόνια και τα λάθη. Φαίνεται ότι βλέπουν το πρωθυπουργήσιμο τυράκι, αλλά δε βλέπουν τη φάκα, η οποία έχει πλέον λάβει μορφή ελέφαντα στο δωμάτιο.
Αν τώρα εξετάσουμε τις υποσυνείδητες προθέσεις του κάθε υποψηφίου, μπορούμε εύλογα να υποψιαστούμε για τον καθένα τα εξής:
Ο κ. Τζουμάκας, καθόλα σεβαστό πρόσωπο στον προοδευτικό χώρο, υποβάλλει εαυτόν σε μια ηρωική έξοδο. Γνωρίζει καλά ότι χωρίς τη στιβαρή ηγεσία και την έμπνευση του κ. Τσίπρα οι μέρες του στο κόμμα είναι μετρημένες, αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι τάσεις τον περιμένουν στη γωνία για να τον κατασπαράξουν ως Παλαιοπασόκο που μολύνει την αγνότητα της αριστερής διανόησης. Επιπλέον, στα 77 του, δεν έχει μπροστά του αυτό που θα αποκαλούσαμε λαμπρό μέλλον.
Με την κίνηση αυτή επιθυμεί να καταγράψει δυνάμεις, ελπίζοντας σε μια ανοιχτή διαδικασία (δύσκολο) που θα μπορούσε να προσελκύσει στις κάλπες ανθρώπους του κανονικού ΠΑΣΟΚ, αφού είναι ο μοναδικός σοσιαλιστής υποψήφιος. Αν πάει καλά, αφενός θα επιβληθεί στις τάσεις με τους αριθμούς του και αφετέρου θα αποκτήσει πρόσβαση στα όργανα, αν υποθέσουμε ότι αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ των σπηλαίων θα επιτρέψει δημοκρατική εκλογή οργάνων και δεν θα υποκύψει στο γονιδιακό σταλινισμό του, όπως την προηγούμενη φορά. Αν όχι, τουλάχιστον θα έχει πέσει μαχόμενος και όλοι οι παλιοί γνωρίζουμε ότι ο Στέφανος είναι Μαχητής.
Ο κ. Παππάς έχει κάθε λόγο να νιώθει άβολα. Κουβαλάει στην πλάτη όχι μόνο μια βαρύτατη καταδίκη με 13 – 0, αλλά και το άγος των ανόητων χειρισμών του στην υπόθεση Μινωή, με την οποία δεν ξέραμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε. Φυσικά, μπορούσε πάντα να υπολογίζει στην παροιμιώδη αφέλεια του κ. Τσίπρα και να παριστάνει το θύμα πολιτικής δίωξης. Γνωρίζει καλά όμως, ότι για τη νέα πρόεδρο θα αποτελεί βαρίδι πρώτου μεγέθους και κόκκινο πανί για τους επιχειρηματίες (ο Θεός να τους κάνει) που φαίνεται ότι έχουν κάνει pact μαζί της.
Και δε νομίζω ότι το παγωμένο βλέμμα της Έφης και ο κυνισμός που αυτή αρέσκεται να αποκαλεί ”τεχνοκρατική μεθοδικότητα”, θα ζεστάνει ελάχιστα την ατμόσφαιρα. Έχει κανένας αμφιβολίες ότι μόλις ζητηθεί το συμπαθές κεφάλι του κ. Παππά στο κυρίως πιάτο της βραδινής ενημέρωσης, θα σκεφτεί δεύτερη φορά πριν το προσφέρει; Συλλογική ευφυΐα…
‘Άρα ο κ. Παππάς έχει μόνο μία επιλογή, να αποσυρθεί στηρίζοντας Έφη, διεκδικώντας παράλληλα τα σχετικά ανταλλάγματα.
Όποιος πιστεύει ότι ο κ. Τσακαλώτος είναι χαχόλος, πλανάται πλάνην οικτράν. Πρόκειται για έναν από τους ευφυέστερους πολιτικούς της μεταπολίτευσης. Θυμηθείτε πώς ροκάνιζε μεθοδικά τον σούπερ σταρ Βαρουφάκη και πόσο υπομονετικά περίμενε να πέσει για να του πάρει τη θέση. Ή πόσο κομψά και διακριτικά έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να συρρικνωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (και ο Τσίπρας), πότε επιστρατεύοντας την ”αστική υπεροχή” του και πότε μιλώντας δημόσια για ”τοπικά νομίσματα”.
Τώρα υπολογίζει ότι η αναπόφευκτη εκλογή Αχτσιόλου (που ο ίδιος θα μπορούσε να της απαγορεύσει ακόμα και την υποψηφιότητα, αν ήθελε) θα ρίξει επάνω της όλο το τσουνάμι της οργής, κάθε πιθανή απόσχιση (κατά προτίμηση των Πασοκογενών) και θα του παραδώσει το κόμμα αγνό και άμεμπτο μετά τις ευρωεκλογές, όσο ο ίδιος έχει ήδη συσπειρώσει γύρω του όλους τους αρχάνθρωπους του Συνασπισμού.
Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε με βάση την απλή λογική, τη δημοσκοπική αριθμητική, αλλά και το γενικότερο καφενειακό ρεύμα, ότι ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι γένους θηλυκού. Η πορεία αυτή όμως, θα είναι εξαρχής ναρκοθετημένη. Πρώτον από τον παραλογισμό των τάσεων, δεύτερον από τα ανεξόφλητα γραμμάτια των επικοινωνιακών χορηγών και τρίτον από έναν ΣΥΡΙΖΑ των σπηλαίων συσπειρωμένο γύρω από το φυσικό ομαδάρχη του, ο οποίος με το δικό του μοναδικό τρόπο θα δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια συγκρότησης του αυτονόητου μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων.
Αυτός ο νέος πολιτικός αυτισμός που δείχνει να ξεπερνά σε μέγεθος τον παλαιό, μετά την αποχώρηση Τσίπρα, έρχεται να προσθέσει ακόμα ένα εμπόδιο ανάμεσα στον καταρρέοντα ΣΥΡΙΖΑ και στους δυνητικούς υποστηρικτές του, που παρακολουθούν τις διεργασίες αυτές, που μοιάζουν με εκκαθάριση εν λειτουργία, με απέχθεια.
Έτσι, ενώ κάποιοι προσεύχονται η βιαστική εκλογή νέας ηγεσίας να περιορίσει τις απώλειες, τελικά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, καθώς αρχίζουν να απομακρύνονται και οι τελευταίοι πιστοί, βλέποντας από τη μία το επικό άδειασμα του φυσικού ηγέτη της κεντροαριστεράς και από την άλλη μια ακόμα προσπάθεια εξισορρόπησης των τάσεων – νάνων, οι οποίες με μερικές εκατοντάδες πραγματικά μέλη, κρατάνε όμηρο μια ολόκληρη χώρα, που πρέπει τώρα να αντιμετωπίζει τη δυστοπία της Φαμίλιας ως κανονικότητα.
Και εκεί που όλοι ανέμεναν ότι ένας μαινόμενος Τσίπρας θα ανέβει στη μπουλντόζα για να κατεδαφίσει το αυθαίρετο, μας προέκυψε η Χιονάτη.
Good luck with that, που θά’ λεγε και ο Euclid.