Του Ιωάννη Δαμίγου
Η φράση αυτή, αναφέρεται σε ένα από τα πιο διάσημα και διαχρονικά αποσπάσματα του Θουκυδίδη, το οποίο περιγράφει την ηθική και κοινωνική κατάπτωση κατά τη διάρκεια του Κερκυραϊκού Εμφυλίου. Σε ελεύθερη απόδοση, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους, άλλαξαν αυθαίρετα τη συνηθισμένη σημασία των λέξεων. Περιγράφει δε τον φανατισμό του φασισμού, που επιτήδεια και προπαγανδιστικά, επιχειρεί μάταια να παραχαράξει τις έννοιες λέξεων, βρίσκοντας απήχηση στους απαίδευτους και αδαείς.
Αφορμή αυτού του άρθρου, αποτελεί η μέχρι φανατισμού παντοιοτρόπως στήριξη της ΕΕ, στις αντικειμενικά ακροδεξιές ποικίλες εκφάνσεις του κράτους της Ουκρανίας. Γνωστή η ροπή της ΕΕ σε πολεμοχαρή διάθεση, (που εξηγείται όμως, από την υποτέλεια με αντίκρισμα, στο επίκαιρο πολεμικό καρτέλ βιομηχανιών, πιο παλιά φαρμακευτικών και άλλων επικερδών εμπορευμάτων), αναλαμβάνει τάχα τον ρόλο του προστάτη, ερήμην των δεινοπαθούντων λαών της εξαιτίας της πολιτικής σκληρής και συνεχούς λιτότητας. Δημιουργεί αυτοκτονικά έναν φανταστικό εχθρό την Ρωσία, που μέχρι πρότινος εξασφάλιζε την φτηνή ενέργεια, μέσω της οποίας δημιουργήθηκε η ατμομηχανή της Ευρώπης, που αποτελούσε σημείο αναφοράς της ευρωπαϊκής ευημερίας, Γερμανία. Κατασκεύασαν έωλα αφηγήματα, έφτιαξαν οξύμωρα λεκτικά τεχνάσματα, όπως “Δημοκρατία Πολέμου”, σαν δικαιολογία για να δωρίσουν αμύθητα ποσά, κλεμμένα από το υστέρημα των ευρωπαίων, οπλισμό και προσφέροντας κάθε είδους εξυπηρέτηση, σε ένα ακροδεξιό καθεστώς, που η έκταση διαφθοράς του, ίσως ξεπερνά και αυτή την δική μας “επιστημονική”. Η διαστρέβλωση της γλώσσας, είναι το πρώτο βήμα για τη χειραγώγηση των μαζών. Μερικά μόνο δείγματα φασιστικών εκφάνσεων, όπως η επίσημη καθιέρωση συνθημάτων (όπως το «Δόξα στην Ουκρανία») και εμβλημάτων που ιστορικά συνδέονταν με εθνικιστικές Ναζιστικές οργανώσεις του μεσοπολέμου (Εντελβάις). Η ψήφιση αυστηρών νόμων που περιόρισαν τη χρήση της ρωσικής γλώσσας και άλλων μειονοτικών γλωσσών στην εκπαίδευση και τη δημόσια σφαίρα, κάτι που επικρίθηκε αρχικά και από την Επιτροπή της Βενετίας. Η μετονομασία δρόμων και η ανέγερση μνημείων για πρόσωπα που συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του Άξονα, γεγονός που έχει προκαλέσει επανειλημμένα τις διαμαρτυρίες της εβραϊκής κοινότητας και της Πολωνίας. Η δράση ριζοσπαστικών ομάδων (όπως η C14 ή ο Εθνικός Κορμός) που στο παρελθόν είχαν επιτεθεί σε μειονότητες (π.χ. Ρομά) ή ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις, συχνά με περιορισμένη παρέμβαση από τις αρχές ασφαλείας. Οι Δυτικοί αναλυτές (παραχαράκτες γελοιότητας) διακρίνουν τον “επιθετικό/φυλετικό εθνικισμό” (φασισμό) sic, από τον “αμυντικό/αστικό εθνικισμό”, ο οποίος εμφανίζεται ιστορικά σε κάθε κράτος που δέχεται εξωτερική εισβολή και απειλείται με εξαφάνιση. H Ευρωπαϊκή Ένωση και η πλειονότητα των Δυτικών διεθνών παρατηρητών, υποστηρίζουν ότι η πραγματικότητα της Ουκρανίας χαρακτηρίζεται από μια δημοκρατική κοινωνία σε κατάσταση άμυνας, χωρίς εκλογές! Η Ουκρανία σήμερα λειτουργεί υπό καθεστώς “πολεμικής δημοκρατίας”, ιστορικό και νομικό παράδοξο. Δεν πρόκειται για μια ομαλή, πλήρη δημοκρατία, καθώς βασικά δικαιώματα έχουν ανασταλεί. Η νέα ρύθμιση της “δημοκρατικής” ΕΕ προβλέπει ότι δεν θα εγκρίνεται πλέον αυτόματα το καθεστώς προσωρινής προστασίας για νέες αφίξεις ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας (23 έως 60 ετών), οι οποίοι βάσει του νόμου της Ουκρανίας δεν έχουν δικαίωμα να εγκαταλείψουν τη χώρα τους! Η ΕΕ σχεδιάζει ένα πιλοτικό πρόγραμμα (ντροπής), για να παρέχει πρακτική υποστήριξη (εύρεση εργασίας, στέγαση, εκπαίδευση, δήθεν) μόνο σε όσους Ουκρανούς επιθυμούν οικειοθελώς (!) να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση ή να σκοτωθούν στο μέτωπο! Η απόφαση αυτή ελήφθη μετά από σχετικό αίτημα της κυβέρνησης του Κιέβου, προκειμένου να εξισορροπηθεί η ανθρωπιστική υποστήριξη της Ευρώπης με τις αμυντικές ανάγκες της Ουκρανίας, χωρίς όμως να παραβιάζονται τα δικαιώματα όσων έχουν ήδη βρει καταφύγιο στην ΕΕ. “Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει”! Εν ολίγοις, αυτή η παρατήρηση του Θουκυδίδη θεωρείται η πρώτη ιστορική καταγραφή, αυτού που σήμερα ονομάζουμε “πολιτική ορολογία” ή “νεολόγο” (Newspeak), χάριν της οποίας αιτιολογείται η αγαστή συνεργασία της μιας … Δημοκρατίας της ΕΕ, με την άλλη αυτή της Ουκρανίας!
Ξεπεράσαμε ήδη, το επικίνδυνο σημείο καμπής, αυτό που όταν χάνεται το κοινό νόημα των λέξεων, καταρρέει η κοινωνική συνοχή και ο διάλογος. Απόρροια της απώλειας της εμπιστοσύνης, η γενικότερη παρακμή όλων των αξιών και αρχών, που διατηρούσαν ακόμα την υποτυπώδη έστω ύπαρξη της κοινωνίας, όρθια. Με μια σταθερή ροή απαξίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης, που αθόρυβα και ύπουλα, κάποιοι δισεκατομμυριούχοι και απάνθρωποι, αυτόκλητοι λόγω οικονομικής ισχύος σχεδιαστές του μέλλοντος, αρχίζουν να μιλούν για παθητικό και πλέον ασύμφορου κόστους διατήρηση “περισσεύματος” ανθρώπινου δυναμικού. Οι λέξεις θα αλλάξουν και πάλι νόημα. Οι υπόλοιποι υγιώς σκεπτόμενοι ακόμα, είναι τώρα ακριβώς ο καιρός και η στιγμή να βρουν τρόπους και να δράσουν, πριν να είναι αργά. Σύντομα, θα δώσουμε αγώνα για επιβίωση κυριολεκτικά, μια και μας ετοιμάζουν ένα άλλο τρόπο ακόμα πιο έγκλειστο από αυτόν που είδη πειραματίζονται και διάγουμε εν αγνοία μας.