Του Παναγιώτη Α. Τζανετή
Άνοιξαν σήμερα τα σχολεία, έστω λίγα και για λίγο! Κανείς δεν γελάει σήμερα ούτε με την ανέμελη Αλίκη ούτε με τον δουλόφρονα εκπαιδευτικό, που ενσάρκωσε με κλασικό τρόπο ο αξέχαστος Χρήστος Τσαγανέας του … βεβαίως, βεβαίως! Οι πλείστοι, φοβισμένοι περιμένουν να δουν, σε δυο βδομάδες, την πρακτική επίπτωση του ανοίγματος, όχι τόσο επί του εκπαιδευτικού ζητήματος όσο επί της πανδημίας.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των αναπληρωτών που θα επιστρέψουν στα νησιά, που υπήρξαν «παρθένες περιοχές». Φοβισμένοι είναι και οι γονείς των μαθητών. Η επανεμφάνιση του ιού στην Κρήτη, μετά από έναν μήνα, η αναζωπύρωση στην Λάρισα και ο διαρκής φόβος για πιθανή «Σιγκαπούρη» στα προσφυγικά camps, χωρίς tests, τα λένε όλα. Η ομαλή έξοδος από την καραντίνα διακυβεύεται πολλαπλώς, τουλάχιστον χρονικά.
Υπάρχουν ωστόσο και οι «βιαστικές μειοψηφίες». Όσοι κρύφτηκαν, από φόβο κι όχι επειδή πείστηκαν από την Κυβέρνηση, τώρα βγαίνουν με επεισοδιακό τρόπο και πάλι επειδή πήξανε κι όχι για να κάνουνε αντιπολίτευση στην Κυβέρνηση. Κάποιοι άλλοι, τρίζουν τα δόντια και προβοκάρουν εργαζομένους και επιστήμονες, γιατί αυτό έμαθαν να κάνουν καλά και αδημονούν να το ξαναβγάλουν στις οθόνες. Διαβάζουν τις προκαταλήψεις του κοινού (θετικές ή αρνητικές), τις κολακεύουν ασύστολα και τις μετατρέπουν σε νούμερα τηλεθέασης. Γνωρίζουν ωστόσο καλά, ότι ο ιός ενεδρεύει.
Ήρωες οι υγειονομικοί – λουφαδόροι οι εκπαιδευτικοί, ρωτήστε και τις δημοσκοπήσεις! Μην τις ρωτήσετε όμως για τους δημοσιογράφους και τους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς γιατί θα φρίξετε. Γνωστό το κόλπο, απευθύνεται κανείς σε αυτόν που ταυτίζει τον εκπαιδευτικό ως το πεντακοσάρικο της παραπαιδείας και δεν δείχνει το ποιος μετέτρεψε από δεκαετιών το Λύκειο σε ανούσιο εξεταστικό προθάλαμο. Απευθύνεται και στα καφενεία, που δεν έχουν ιδέα πως είναι από μέσα ένα σχολείο. Σπανίως ακούει κανείς δημοσιογραφικές ερωτήσεις του τύπου: «Στην υφιστάμενη αναλογία νιπτήρων-μαθητών, πώς συνδυάζεται το «πλένουμε τα χέρια μας» με το αποφεύγουμε το συγχρωτισμό;» όπως εκείνη της κας Μ. Καιτανίδη. Οι άλλοι λένε βεβαίως, βεβαίως στην κα Κεραμέως.
Δεν θα μπω στον πειρασμό να κάνω το εύκολο, να σπεκουλάρω περί πιθανού θανάτου, όπως κάνουν ακόμη και συμπολιτευόμενα sites. Εξάλλου έχω επιχειρηματολογήσει υπέρ του αντιθέτου. Κάθε μέτρο με κίνδυνο υποτροπής, σημαίνει νέα κρούσματα, νέες διασωληνώσεις, νέους θανάτους, ακόμη και νέων, ακόμη και παιδιών. Λίγων ή ελάχιστων ζωών, μακάρι, αλλά σίγουρα κάποιων. Η πολιτική ηγεσία, δικαίως ή αδίκως, κρύβεται κατά την στιγμή τέτοιων αποφάσεων πίσω από το «‘Oτι πουν οι ειδικοί».
ΑΠΟ ΤΟ TVXS