Toυ Γιάννη Πανούση
Μπορείς να φιλιώσεις τον έλατο με το πριόνι,
Τον κέδρο με τον πέλεκυ;
Δεν μπορείς
Δ.Πιστικός,Δελτίο καιρού
Το έχω επισημάνει και στο παρελθόν
Διαπιστώνουμε μία αντιστροφή της γνωστής τακτικής’’Ωσεί παρών’’. Ενώ δηλαδή στο παρελθόν ορισμένοι πολιτικοί ήσαν θεσμικά παρόντες,όμως αρνούνταν [με διάφορα προσχήματα] να σηκώσουν το χέρι [ή το γάντι] σε καίρια ζητήματα τριβής κι αντιπαράθεσης ,σήμερα μοιάζει μερικοί να προτιμάνε το ‘’Ωσεί απών’’. Με την τακτική αυτή θεωρούν ότι τους λύνονται τα χέρια για να κινηθούν παραθεσμικά κι εξωθεσμικά για κάποιον όχι πάντοτε προφανή σκοπό] χωρίς να διαθέτουν τη σχετική αρμοδιότητα ή νομιμοποίηση.
Αυτό το ρόλο νομίζω ότι έχουν αναλάβει ορισμένοι σε όλα τα κόμματα. Να κινούν νήματα χωρίς να φαίνονται και δίχως να μπορεί κάποιος [‘σύντροφος’ ή μη ]να τους κατηγορήσει επίσημα για πράξεις ή παραλείψεις,αφού δεν εμπίπτουν πλέον στην επίσημη κομματική γραμμή.
Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο νομίζω ότι κυκλοφορεί εσχάτως και μέσα στο ΠΑΣΟΚ.
Ο κάθε δελφίνος ή μεγαλοπαράγοντας[sic] έχει διαμορφώσει τον ‘δικό του κόσμο’,δηλαδή ένα πλαίσιο κανόνων λειτουργίας [έξω και πέραν των ισχυόντων] και παίζει κατά βούληση και κατά περίσταση, χωρίς να νοιώθει την ανάγκη να δώσει λόγο πουθενά και σε κανέναν.
Το ΠΑΣΟΚ ,ως αξιωματική Αντιπολίτευση ,ενώ σωστά προβάλλει το αίτημα ‘’όλα στο φως’’,κάνει πως δεν βλέπει τις ‘αποκλίσεις’ των δικών του.
Σε κάθε περίπτωση στο σκοτάδι των δικτύων υπόγειας επιρροής και των μηχανισμών οριζόντιων διασυνδέσεων δεν άνθησε ποτέ η Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά.
Το σκληρό ροκ και οι μετωπικές συγκρούσεις προϋποθέτουν όχι μόνον ευκρινείς στόχους για το μέλλον αλλά και καθαρά χέρια όσων θα κρατάνε το μέλλον, που δεν πρέπει να είναι ούτε οι κερδοσκόποι, ούτε οι καιροσκόποι, ούτε οι οιωνοσκόποι,ούτε οι τοξικοί κυνηγοί κεφαλών,ούτε οι σαματατζήδες των ΜΜΕ.
Αυτή η πολιτική[;] πρακτική/τακτική όχι μόνο συχνά λειτουργεί σαν μπούμερανγκ αλλά μετατρέπει σε λάστιχο την κοινωνική συνείδηση ως προς τη διά-κριση του ορθού/λάθους,δίκαιου/άδικου,υπέρ/κατά του δημοσίου συμφέροντος.
Μερικοί δηλώνουν ανερυθρίαστα’’αυτά έχει η πολιτική’.Αναρωτιέμαι σε ποιά ακριβώς ‘πολιτική’ αναφέρονται:στα ξεκαθαρίσματα [πάλι;] των εκκρεμοτήτων του παρελθόντος;στον συμψηφισμό των παρ-ανομιών των ανομημάτων των δικών μας με τα ανομήματα των δικών σας;τη διαχείριση της κρίσης υπέρ κάποιου κόμματος κι όχι υπέρ της χώρας συνολικά;
Τώρα που το ΠΑΣΟΚ ανακάμπτει στην πολιτική ζωή, μετά από μία μακρά περίοδο [αυτο]τιμωρίας κι [αυτο]κάθαρσης, κι αφού επαγγέλεται τη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά ως μικρή συμβολή στους αναστοχασμούς,θα καταθέσω ορισμένες σκέψεις:
Η πρώτη αναφέρεται στις αξίες και την αξιοκρατία και την παγίδα τού να υποκλίνεται το ΠΑΣΟΚ στις ‘κατασκευασμένες φίρμες’
Η ανάδειξη των τεχνοκρατών σε μαγικό πασπαρτού για την επίλυση ιστορικοδομικών κοινωνικών προβλημάτων όχι μόνο δίνει εξουσία σε άτομα μονόχνωτης φιλοσοφίας, αλλά και προσδίδει στις πολιτικο-ιδεολογικές διεργασίες χαρακτήρα προγνώσιμων – άρα και ελέγξιμων – αυτοματοποιημένων συστημάτων.
Η εμμονή σε «γραμμικές λογικές», σε σύγχρονες αλήθειες και σε «τετράδια απόδοσης» – σε συνδυασμό με μια κυριλέ σοβαροφάνεια – καλλιεργεί μια εφήμερη και επίπλαστη politically correct συμπεριφορά
Δύο άμεσες επιπτώσεις:
Κατά πρώτον, στη συνείδηση του κόσμου θα αντικατασταθούν οι ηγέτες με τους γραφειοκράτες και οι ήρωες με τους (υπο)λογιστές ή τους τραπεζίτες.
Κατά δεύτερον δεν θα ελέγχουμε τη ζωή μας (απλώς θα διαβάζουμε τους «λογαριασμούς» που θα μας στέλνουν οι αρμόδιοι), δε θ’ (αξίζει ν’) αγωνιζόμαστε για τίποτα και για κανέναν (αφού τα κινήματα διεκδίκησης/αλληλεγγύης θα’ χουν ενσωματωθεί στον προϋπολογισμό ως υπόλοιπες δράσεις), σε τελική ανάλυση θ’ απομονωθούμε στο «μικρό κουτάκι» της επιβίωσής μας, περιμένοντας τον Μεγάλο Αδελφό να μας αναγγείλει το θρίαμβο της οικονομίας της αγοράς ή το θάνατό μας. Θα ζούμε μέσω αριθμών, οθόνης, και διαγγελμάτων και όχι μέσα στη μεγάλη βοή των ανθρώπων.
Μέσα όμως στη σκληρή πραγματικότητα των αποπάνω και υπεράνω υπάρχει –δυστυχώς –και η διπροσωπία των πλα’ι’νών[φίλων,συναγωνιστών,συντρόφων]
Η Δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει μόνον από τους άχρωμους πολίτες αλλά κι από τους ‘πολύχρωμους’ πολιτικούς, οι οποίοι δεν έχουν ‘όρια φιλοδοξίας’ και υπηρετούν ιδιοτελώς το όραμα της Ανομίας[sic]
Από την άλλη ανορθολογισμός, κυνισμός, μηδενισμός, μισαλλοδοξία, άρνηση του άλλου (και της άλλης άποψης) συγκρούονται μέσα στην ελληνική κοινωνία και δεν προκαλούνται μόνον από τα Άκρα.
Πολλοί έλληνες έχουν γίνει «ακραίοι» χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει. Αυτός είναι και ο μέγιστος κίνδυνος. Να νομίζουμε ότι «απελευθερώνουμε την κοινωνία δια της νέας σκλαβιάς», των νέων απόλυτων Αληθειών που τις κατέχει και τις ερμηνεύει το ένα και μοναδικό Ιερατείο.Στο σημείο αυτό η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλη.Όχι μόνον οφείλει να αφαιρέσει από το πολιτικό του λεξιλόγιο τον όρο ‘πολιτική/κοινωνική βία’,αλλά πρέπει να πείσει τη νέα κυρίως γενιά για την ανάγκη σεβασμού και υπεράσπισης του δικαιώματος στη διαφωνία με ήπια μέσα.
Τόσο οι ‘ανάλατες’ δυτικές δημοκρατίες [τυπικές, γραφειοκρατικές, αδιάφορες ως προς τις ανισότητες],όσο και οι ευάλωτες [διαφθορά,ανομία,αποκλεισμοί] δεν πείθουν πλέον τους πολίτες για την ύπαρξη και λειτουργία μηχανισμών αποφυγής νέας τραγωδίας [κρίσεων,συγκρούσεων,εμφάνισης ακραίων πολιτικών φαινομένων]. Εδώ όμως πρέπει να φανεί η αξιοπιστία και η δύναμη των ιδεών της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς.
Οι ώριμοι ευρωπαϊστές πολιτικοί του χώρου που δεν φοβούνται τις ελευθερίες οφείλουν να πάρουν αποστάσεις από τους ευήθεις ελληναράδες πολιτικάντες που θαυμάζουν την κακή διαχείριση της Δημοκρατίας. Οι αριστεροί δημοσκόποι και οι δεξιοί δημοκόποι χάσανε το μέτρο του δημοκρατικού παιχνιδιού καθώς οι πολυμήχανοι παγκοσμιοποιημένοι κερδοσκόποι έχουν εισχωρήσει σε όλα τα επιτελεία και αλλοιώνουν ηθικές και παραδόσεις. Γι’αυτό το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εκφράσει πολιτικά ,όχι τον έμφοβο κυρ-Παντελή, αλλά τον προοδευτικό και δημοκράτη πολίτη που ξέρει να συγκρούεται με τα συμφέροντα.
Οι εθνο- λεβέντες που αυτοθαυμάζονται και οι αριστερο-βεντέτες που κινούνται ‘εκτός’[συντάγματος,νόμων,κανόνων,ορίων] συναντιώνται στα επικίνδυνα κι ολισθηρά μονοπάτια του ‘επισιτιστικού’ λα’ι’κισμού
Το ΠΑΣΟΚ έχει έντιμο λόγο ν’αρθρώσει και μεταρρυθμιστικό έργο να κάνει στο κέντρο της πολιτικής και στο επίκεντρο των εξελίξεων χωρίς να χάνει το ’μέτρο της Δημοκρατίας’ ή της εθνικής Ανεξαρτησίας
Το ΠΑΣΟΚ δεν αρνείται τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας αλλά δεν αποδέχεται ρόλο κομπάρσου ή ουράς. Κοιτάζει το μέλλον και διαχειρίζεται τους ανταγωνισμούς με όρους εθνικής στρατηγικής του σήμερα κι όχι με ψευτοαναφορές στο χθες.
Ο πολιτικο-ιδεολογικός αχταρμάς και ο σφετερισμός των αγώνων των ηρώων του παρελθόντος δεν διαμορφώνουν μαχητές/οραματιστές ηγέτες αλλά συνήθως αναπαράγουν μεταλλαγμένους δολιο-δια-φθορείς,θεματοφύλακες όχι των βασικών μας των αρχών αλλά των αναγκαίων για την εξουσία ορισμένων παλιομοδιτών .
Ορισμένοι πολιτικοί χώροι μηρυκάσανε τόσα ψέματα ,που οι οπαδοί τους τα έχουνε καταπιεί σαν[αιώνιες;] αλήθειες ,με συνέπεια να καθίσταται πλέον σχεδόν αδύνατο να μετατρέψουμε το Πολίτευμά μας[και την κοινωνία μας] σε ‘εργαστήρια Δημοκρατίας’.
Πώς θ’αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση ηΣοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά;
Με σχέδιο,με πρόγραμμα,με θεσμούς,με ανθρώπους της προσφοράς [κι όχι της διαφθοράς]
Όσοι ελπίζουν ότι οι κάλπες από μόνες τους θα λύσουν τον κόμπο κάνουν λάθος εκτίμηση.Οι εθνικές εκλογές δεν επιλύουν τέτοιες καταστάσεις.
΄Αρα όσο αργεί ακόμα η αφή της Δημοκρατίας-στην Ελλάδα και στην Ευρώπη-, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εμπεδώσει και να υπερασπιστεί το Πολίτευμα και ν’αγωνιστεί για μία Ευρώπη των δικαιωμάτων και των πολιτισμών της Ειρήνης, χωρίς μισόλογα, δίχως φόβο αλλά με πολύ πάθος.
Ο χρόνος θα δείξει αν κάτι τέτοιο συνιστά μετα-πολιτική ή υπεύθυνη σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερή προοπτική.
Ο πολύ κοντινός χρόνος…
