Του Διογένη Λόππα
Την ώρα που η ομίχλη του δήθεν πολέμου στον ΣΥΡΙΖΑ (μοιάζει περισσότερο με παρενοχλήσεις οπισθοφυλακών που αποχωρούν) αρχίζει να διαλύεται, χωρίς να διαλυθεί τελικά η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως ήλπιζε η κυβέρνηση, διαφαίνονται ξεκάθαρα οι δύο βασικές λάθος παραδοχές πάνω στις οποίες βασίστηκε το αντικασσελακικό μέτωπο και η μεγαλύτερη προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία.
Η μεγαλύτερη, γιατί το Μαξίμου δεν χρησιμοποίησε μόνο δικές του δυνάμεις, αλλά κατάφερε να κτίσει μια λυκοσυμμαχία που συμπεριέλαβε τους γνωστούς πια collaborators των φραξιών, αλλά και το σύνολο σχεδόν του τύπου, ακόμα και σοβαρούς opinion makers του προοδευτικού χώρου.
Αυτή η σπουδή να εξαφανιστεί από τη δημόσια σφαίρα ένας άφθαρτος νέος πολιτικός, δείχνει από τη μία πλευρά τον πανικό της κυβέρνησης μπροστά σε έναν αντίπαλο που φέρει τα τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά που λατρεύει ο κόσμος στον Μητσοτάκη, χωρίς όμως τα επικοινωνιακά ελαττώματά του και από την άλλη τον τρόμο της επαγγελματικής αριστεράς μπροστά στην κοινωνική λογοδοσία.
Είναι σαφές ότι η άριστη επικοινωνιακή ομάδα του πρωθυπουργού πανικοβλήθηκε μπροστά σε συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά του νέου προέδρου και έκρινε ότι ο νέος αντίπαλος θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί επί ίσοις όροις, όπως παλαιότερα ο Τσίπρας. Για αυτό άλλωστε δεν είδαμε ποτέ κανένα μέτωπο κατά του Ανδρουλάκη.
- Εκτίμησαν εντελώς λανθασμένα ότι ο Κασσελάκης δεν έχει πλειοψηφία στα όργανα του κόμματος, συνεπώς ένα πραξικόπημα, από αυτά που διαχρονικά λατρεύει η δεξιά, θα ήταν εύκολα πραγματοποιήσιμο, με την κατάλληλη υλικοτεχνική υποστήριξη (107)
- Εκτίμησαν εσφαλμένα τη διάσταση του προσώπου, δηλαδή πίστεψαν ότι ο Κασσελάκης κατάφερε με επικοινωνιακά τεχνάσματα να εξαπατήσει 75.000 πολίτες, χωρίς να περάσει καθόλου από το μυαλό τους ότι η προοδευτική πλειοψηφία ψήφισε την ιδέα του Κασσελάκη και όχι την εικόνα του.
Όμως η πραγματικότητα είναι bitch: Όσο και να θέλει κάποιος να της βάλει μέτρα, αυτή επίμονα επιβάλλεται. Και αυτό που όλοι είδαμε καθαρά, πίσω από τις υστερικές κραυγές των μέσων, τα οποία από τη μία ψάχνουν διαρκώς τους προβοκατόρικους τίτλους που θα τους φέρουν τα επιθυμητά κλικ και από την άλλη ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία για να εξυπηρετήσουν και την ατζέντα του Μαξίμου, είναι ότι, ως προς την πρώτη μείζονα παρανόηση, ο νέος πρόεδρος πέρασε εξίσου άνετα και από την κοινοβουλευτική ομάδα και από την πολιτική γραμματεία και από την κεντρική επιτροπή.
Ως προς τη δεύτερη εσφαλμένη παραδοχή, τα πράγματα είναι απλά: Ο Κασσελάκης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος που πρόσφερε στο προοδευτικό κοινό το βασικό τρίπτυχο των ”θέλω” του:
- Άμεση στροφή προς το κέντρο με την άμεση και αδιαπραγμάτευτη δημιουργία των πυλώνων που θα επανασυστήσουν τη μεγάλη, ενιαία προοδευτική παράταξη
- Απόρριψη όλων των βαριδίων, δηλαδή των ιδεοληπτικών φραξιών και των collaborators
- Άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία με την άμεση και αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή της κοινωνίας σε αυτό, είτε με την εκλογή των οργάνων από τη διευρυμένη βάση, είτε και μέσω των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών
Αυτό που δεν κατάλαβαν, ούτε στο Μαξίμου, ούτε στις φράξιες, είναι ότι ο προοδευτικός κόσμος δεν στηρίζει Κασσελάκη επειδή είναι αυτός που είναι, αλλά επειδή λέει αυτά που λέει. Θα δώσω δύο παραδείγματα:
- Αν ο Κασσελάκης συνέχιζε να κωλυσιεργεί σε κάποια από τις τρεις παραπάνω βασικές αρχές, οι πολίτες θα του έδειχναν την έξοδο. Ήταν δε παραπάνω από σαφές, ότι αν τη Δευτέρα γύριζε από την ΚΕ με άδεια χέρια, θα έψαχναν ήδη τον αντικαταστάτη του.
- Αν ο Κασσελάκης αποφάσιζε για κάποιο λόγο να παραιτηθεί, ο αντικαταστάτης του δεν θα ήταν ούτε η Αχτσιόγλου, ούτε ο Τεμπονέρας, ούτε κανένας άλλος μωροφιλόδοξος φραξιακός. Θα ήταν ο επόμενος περαστικός που θα έπειθε ότι μπορεί να εγγυηθεί τα παραπάνω.
Όσο η δυστοπία της διαπλοκής σαρώνει τη χώρα και αυτοαθαυμάζεται χωρίς τσίπα τιμώντας αποτυχημένα τοτέμ της ολικής διαφθοράς, η ανάγκη του μέσου προοδευτικού πολίτη με μνήμες από το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, γίνεται μαμή της ιστορίας. Χωρίς περιόδους χάριτος και διάθεση συμβιβασμών με το παλιό.
Αν κάτι έδειξε η πρόσφατη επεισοδιακή συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πλήρης και μη αναστρέψιμος διαχωρισμός από την μαζική πλειοψηφία, όσων εμμονικών αρνούνται ακόμα να αποδεχθούν το αποτέλεσμα των εκλογών όσο αρνούνται επίσης να εκχωρήσουν τα κομματικά τους οφίτσια στη βούληση της βάσης.
Είναι όσοι θεωρούν φυσιολογικό να παράγουν οι ίδιοι πολιτική όπως αυτοί νομίζουν, χωρίς να ρωτάνε κανέναν, προφανώς επειδή ορίζονται από κάποιου είδους exceptionalism, και όλα τα μέλη της βάσης να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα το κομματικό αυτό αλάθητο και να τρέχουν μετά να ψηφίζουν στην κάλπη συνδυασμούς ήττας. Αυτό δεν είναι κόμμα, αλλά κατηχητικό.
Η μεγαλειώδης γκάφα Τεμπονέρα και η αλα Μαραντζίδη κατρακύλα Αχτσιόγλου
Έγραφα πριν κάποιες μέρες, πόσο βαθιά πολιτικός είναι ο έξωθεν ”ελαφρύς” Κασσελάκης και πόσο βαθιά γελοίοι είναι κάποιο σοβαροφανείς με βαριά πολιτικά ονόματα. Μου ήρθε πάλι στο μυαλό, όταν διάβασα μια καταφανή γελοιότητα, που εκστόμισαν οι φραξιονιστές για να αντιπαρατεθούν στον ελιγμό Κασσελάκη μέσω της απειλής του δημοψηφίσματος.
Λαμβάνοντας υπόψη τη δημόσια παρουσία του Τεμπονέρα, ο οποίος, όταν τον ρωτάνε κάτι, απαντάει σαν να πάτησε κάποιος ένα κουμπί και ξεκίνησε μια κασέτα, νομίζω ότι η πατρότητα της γελοιότητας πρέπει να ανήκει σε αυτόν.
Βγήκαν λοιπόν, μπροστά στο φάσμα μιας οδυνηρής ήττας ενώ καλλιεργούσαν προσδοκίες καθολικής νίκης έως και αποπομπής Κασσελάκη, και δήλωσαν ότι η πρόταση περί δημοψηφίσματος είναι ”προσβλητική, αντικαταστατική και αντιδημοκρατική”.
Προσβλητική στην πραγματικότητα είναι η έως τώρα στάση όλων αυτών των εμμονικών απέναντι στην πλειοψηφία της βάσης και γενικότερα απέναντι στη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του δημοκρατικού χώρου. Η προσφυγή στη βούληση της βάσης μπροστά σε ένα δύσκολο ζήτημα, δεν γίνεται εκ της πραγματικότητας να είναι προσβλητική. Το αντίθετο, είναι κολακευτική. Προς τη βάση, όχι προς τους Ιζνογκούντ.
Ούτε βέβαια μπορεί καθ οποιονδήποτε τρόπο να είναι αντιδημοκρατική. Αντίθετα, είναι ο ορισμός της δημοκρατίας. Επίσης, τα δημοψηφίσματα δεν είναι ποτέ δεσμευτικά, αυτό θα πρέπει να το γνωρίζουν αρκετά καλά στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένας απόλυτα δημοκρατικός τρόπος να μετρηθεί η πολιτική αίσθηση. Διαφορετικό είναι ένα αποτέλεσμα 51 – 49 για τις διαγραφές και εντελώς άλλο πράγμα ένα αποτέλεσμα 80 – 20. Όποιος, σοβαρός κατά τα άλλα, αυτογελοιοποιείται υποστηρίζοντας ότι το απαύγασμα της δημοκρατίας είναι πράξη αντιδημοκρατική, απλά εκφράζει τον τρόμο του μπροστά σε ένα μέλλον που αδυνατεί να διαχειριστεί, γιατί έχει μάθει αλλιώς.
Το ”αντικαταστατική” δεν χρειάζεται σχολιασμό, αφού είναι πούρο fake news, με προφανή σκοπό να παραπλανήσει τους (όποιους) υποστηρικτές των εν λόγω ”τάσεων”.
Και αν ο άπειρος Τεμπονέρας αγωνιά να εμφανιστεί ως όψιμος ομαδάρχης και δήθεν μεγαλοπαράγοντας του κόμματος, ίσως επειδή μέτρησε τον ίσκιο του σε λάθος ώρα, παραμένει μυστήριο η πρεμούρα της έμπειρης Αχτσιόγλου να συνταχθεί άτσαλα με όλο το συρφετό των υβριστών της βάσης, ενώ μέχρι τώρα είχε κρατήσει μια σχετικά αξιοπρεπή στάση, που μέχρι στιγμής την κρατούσε ακόμα συνδεδεμένη με το κοινό αίσθημα.
Παραμένει μυστήριο, ποιός ανίκανος την συμβουλεύει να συνταχθεί με μια ισχνή μειοψηφία, καθολικά ηττημένης στο κόμμα και στην κοινωνία, χωρίς επαρκείς πολιτικές θέσεις, μπροστά σε μια καταιγίδα λυτρωτικών αλλαγών από την πλευρά των προεδρικών. Ή μάλλον δεν αποτελεί και τόσο μεγάλο μυστικό…
Έχω την αίσθηση ότι τα δύο στελέχη έχουν πέσει στην ίδια παγίδα παρανόησης και δεν έχουν καταλάβει ακόμα, ούτε ποιες είναι οι πραγματικές ζυμώσεις στον προοδευτικό χώρο, ούτε πόσο ασήμαντη είναι για το χώρο αυτό η έννοια του προσώπου, μπροστά στην επιθυμία να γίνει επιτέλους η μετεξέλιξη του ΚΚΕ εσωτερικού σε κυβερνώσα, προοδευτική, πατριωτική Αριστερά. Ο Τσίπρας αποδοκιμάστηκε όχι γιατί ήταν ανεπαρκής ή αντιδημοφιλής, κάθε άλλο, αλλά γιατί δεν ήθελε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει στη μετεξέλιξη.
Επένδυσαν υπερβολικά, τόσο οι ίδιοι, όσο και οι σύμμαχοί τους στο Μαξίμου, στην αποδόμηση του προσώπου και στην δολοφονία χαρακτήρα του νέου τους προέδρου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, γιατί ο κόσμος εκεί έξω δε δίνει δεκάρα για το χαρακτήρα ή τις ικανότητες του Κασσελάκη, αλλά θα πουλούσε και την ψυχή του για να δει το χώρο να μετεξελίσσεται. Και φαίνεται ότι ”το παιδί είναι συνεπές”.
Πίστεψαν αφελώς, ότι οι σύντροφοί τους ασπάζονται τις παρανοϊκές τους ιδέες έως θανάτου, σε μια μάχη Θερμοπυλών απέναντι σε κάποια φανταστική εξαγορά του κόμματος από έναν φυτευτό της διαπλοκής, ενώ τελικά στα μάτια των συντρόφων τους και σε κοινή θέα είναι αλήθεια, είναι οι ίδιοι που περιφέρουν τα πολιτικά τους πτώματα στα κανάλια της διαπλοκής σκορπώντας ασυναρτησίες, που τυγχάνει στιγμιαία να πουλάνε λόγω της απρόσμενης υπερπροβολής τους.
Μιλάνε για άνοιγμα προς το κέντρο και την ίδια ώρα περιφέρονται στην αγορά με το αριστερόμετρο στο χέρι και κάνουν υποδείξεις στη βάση, όπως η αστυνομία ηθών του Ιράν μετράει το μάκρος της φούστας των γυναικών.
Πήραν το μήνυμα περί βαριδίων, απευθείας από τη βάση, αλλά δεν κοίταξαν στον καθρέφτη, ούτε άντεξαν να κάνουν την αυτοκριτική που ζητούν από όλους τους άλλους και ιδιαίτερα από τον Τσίπρα που πρέπει μάλιστα και να παρέμβει για να τους σώσει.
Έτσι ανακάλυψαν τώρα ότι τα βαρίδια δεν είναι οι collaborators της Οικογένειας, δεν είναι τα παράλληλα νομίσματα, ούτε οι Κατρούγκαλοι, ούτε αυτοί που πρώτα τα σκάτωσαν και ύστερα στράφηκαν ανοιχτά απέναντι στο κόμμα. Τώρα τα βαρίδια είναι η Τζάκρη, ο Πολάκης, οι Παππάδες, η Αυγέρη, ακόμα και ο δημοφιλής ναύαρχος. Μόλις απαλλαγούν από αυτούς, ο κόσμος θα παρακαλάει τον Τζουμάκα να γυρίσει για να κυβερνήσει.
Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι πρέπει το κόμμα να αποκτήσει βάρος στην κοινωνία, αλλά όταν τους μιλάνε για δημοψήφισμα, το αποκαλούν αντιδημοκρατικό. Όταν κάθε λογικός άνθρωπος προσπαθεί να τους πει ότι σε όλα τα κόμματα του κόσμου η βάση ψηφίζει τα όργανα, τους πιάνει αλλεργία.
Έβγαιναν όλη μέρα στα κανάλια και ζητούσαν να προσέλθουν οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ στις κάλπες, αλλά όταν τελικά αυτοί ήρθαν, δεν τους άρεσε η ετοιμηγορία και τους αποκάλεσαν υποτιμητικά, δίευρους.
Λυπάμαι και μόνο που το σκέφτομαι, αλλά με τέτοιες δημόσιες απόψεις, τέτοιου επιπέδου κρίσεις και τέτοιες συμβουλές από αμφιλεγόμενους επικοινωνιολόγους, όλα αυτά τα κάποτε ελπιδοφόρα στελέχη, όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν εκ των πραγμάτων θέση, αλλά δεν θα τους θέλουν ούτε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Αν κάνουν δικό τους κόμμα, θα έχουν την τύχη του Λαφαζάνη. Αν είναι τυχεροί, ίσως τους δεχτούν στο ΚΚΕ, αλλά εκεί θα δουν τι σημαίνει πραγματικά κομματική πειθαρχία. Σκεφτείτε μόνο τι θα γινόταν αν εμφανιζόταν ο Φίλης ως στέλεχος του ΚΚΕ στο MEGA και αποκαλούσε τον Κουτσούμπα ”φυτευτό”.
Γελάνε και τα πόμολα στην Κουμουνδούρου.
Η συντέλεια που προφήτεψαν οι Αδώνιδες, δεν ήρθε. Ούτε οι τίτλοι τέλους της Πρωθιέρειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ στέκει όρθιος, οι αλλαγές προχωρούν. Το UFO είναι ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πιστός στις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Τα βαρίδια αποχωρούν με πανηγυρισμούς από τη βάση και αισθήματα ανακούφισης αναδύονται από το σύνολο του προοδευτικού χώρου. Ο διάδοχος του κανονικού ΠΑΣΟΚ φαίνεται να βάζει τις βάσεις για την επανασύστασή του.
Σε πείσμα του Σημιτιστάν, ”τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα”.