Του Ιωάννη Δαμίγου
Όλοι να προχωρούν, άλλοι γρήγορα, βιαστικά, άλλοι νωχελικά, βολτάροντας , αργόσχολα αλλά αβίαστα, με την σχετική άνεση βαδίσματος. Και εκεί που ακολουθείς αμέριμνος το ρεύμα, να σου η ξαφνική ενόχληση, αυτός ο εφιάλτης, που σίγουρα έχει ξανασυμβεί, ευτυχώς με σπάνια συχνότητα, να σε “κόψει” αιφνίδια το παπούτσι.
Τι φρικτή και επώδυνη κατάσταση, που δεν μπορείς να προσποιηθείς πως δεν σε επηρεάζει και δεν σου αφήνει περιθώριο να κάνεις ένα βήμα, χωρίς να το μετανιώσεις από τον οξύ και διαπεραστικό πόνο, στην φτέρνα ή στον αστράγαλο. Γιατί συμβαίνει αυτό, δεν έχω κάποια μελέτη υπόψη μου και γιατί αιφνιδίως, ευτυχώς στο ένα πόδι πάντα.
Έτσι αισθάνομαι μεταφορικά τελευταίως, να θέλω να βαδίσω λόγου χάρη προς την κάλπη, να ψηφίσω σαν υπεύθυνος πολίτης, όλοι μου το θυμίζουν αυτό και να νοιώθω όπως όταν σε “κόβει” το παπούτσι, να μην μπορώ να κάνω βήμα, να πονώ. Μήπως κάποιο επίθεμα από ένα εφημερεύον φαρμακείο, πρόχειρα καταπραϋντικό για να πράξω το καθήκον μου, να ήταν μια πρόσκαιρη λύση.
Αγαπημένο πρόσωπο.με τάραξε σύγκορμο και με έφερε αντιμέτωπο με το πρόβλημα, λέγοντάς μου πως ίσως είναι ψυχολογική κατάσταση άρνησης. Θέλεις, συνέχισε χαιρέκακα λες, να πας να ψηφίσεις από το συναίσθημα, αλλά η συνείδησή σου σε εμποδίζει, σαν να σε “κόβει” το παπούτσι, εμποδίζοντας το αποτέλεσμα της πράξης του θυμικού σου. Κάτι σαν αυτοάνοσο, ψυχολογική αρνητική δικαιολογία που προβάλει αντίσταση προς υπεράσπιση λογικής. Άλλαξε παπούτσια, πήγαινε και ξυπόλυτος αν χρειαστεί.
Δεν έχει μα και ξεμά, πονάς δεν πονάς θα πας να ψηφίσεις. Ξέχνα θεούσες και σοβαρούς δεξιούς, ξέχνα περαστικούς προοδευτικούς και μετανιωμένους σοσιαλιστές, ξέχνα ό,τι σε ενοχλεί και προσαρμόσου για να επιβιώσεις. Θα μου πεις πάλι και έχεις δίκιο, πως θα έπρεπε, ναι θα έπρεπε όλοι οι νιόφερτοι να μείνουν πίσω, να υποστηρίξουν πρώτα και όχι να βγαίνουν κι από πάνω ως πρωτοστάτες στον αγώνα. Πήραν όμως άδεια, δεν έχουν την ευθύνη επειδή δεν έχουν συνείδηση. Όλα κι όλα.Φαντάσου μόνο, αυτό σου λέω, φαντάσου μόνο.
Ξεκίνα λοιπόν και πήγαινε, κι ας σε κόβει το παπούτσι, κι ας είναι ο πόνος αβάσταχτος κι ας ματώσεις και λίγο. Ξεπέρασέ το, όπως όταν σε “κόβει” το παπούτσι για μια μέρα και μετά από λίγες το έχεις ξεχάσει. Αλίμονο να τα θυμόμαστε όλοι όλα, πως θα δικαιολογούσαμε τα λάθη; Περπάτα και ίσιωσε το βήμα και την ψήφο σου, πριν αρχίσει να μας “κόβει” και η ψυχή.