Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το ακριβές κείμενο που εγκρίθηκε ομόφωνα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, η ερμηνεία και οι αλχημείες.

«Από το Brexit, Dexit: Εφιαλτικά σενάρια για νίκη της AfD και έξοδο της Γερμανίας από το Ευρώ. Η Άλις Βάιντελ ανοίγει θέμα αποχώρησης από την Ευρωζώνη και τη Σένγκεν, ενώ η AfD καλπάζει στις δημοσκοπήσεις»

Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι 35 λέξεις; Είναι ο «πρωτοσέλιδος» τίτλος στο iEidiseis.gr της Τρίτης 25 Αυγούστου 2026. Περιγράφει το πιο εφιαλτικό όνειρο για την κοινοτική Ευρώπη –στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα έπαψε να είναι ανατολίτικη περιφέρεια.

Αν συνυπολογιστούν το Brexit, το παρ’ ολίγον Grexit, η επικράτηση της ακροδεξιάς στην Ιταλία, στον κοινοτικό Βορρά και μάλλον στη Γαλλία, ο εφιάλτης πλησιάζει. Με «εθνοκεντρικές» –δηλαδή αντιευρωπαϊκές– ιδέες επιστροφής των αποφάσεων στις πρωτεύουσες των κρατών. Ήτοι: Ευρωπαϊκή Ένωση τέλος.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα ήταν το πρώτο θέμα στη λίστα ενδιαφερόντων ενός κόμματος του οποίου στο παρελθόν δύο πρωθυπουργοί άσκησαν τέσσερις φορές την ευρωπαϊκή προεδρία, ο σημερινός αρχηγός υπήρξε ευρωβουλευτής και στέλεχος που διεκδίκησε την ηγεσία, μέλος της Κομισιόν.

Αντί γι’ αυτό, συζητούν αν ένα άρθρο που έγραψε ο δήμαρχος Αθηναίων ωθεί το ΠΑΣΟΚ προς το «κόμμα Τσίπρα», το εύρος εκπροσώπησης του οποίου στην επόμενη Βουλή είναι άγνωστο.

Ή αν ένα περιθωριακό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εκπροσωπεί την Άννα Διαμαντοπούλου, όταν ζητάει αναίρεση της συνεδρίασης επιλογής για αποκλεισμό της συνεργασίας με τη ΝΔ. Θα μείνουν με την απορία, αφού δεν ζει η Βάσω Παπανδρέου, που είχε απομακρύνει από το γραφείο της το εν λόγω στέλεχος.

Η ανακυκλούμενη εσωστρεφής μπαρουφολογία απλώς αποδεικνύει ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν ξέρουν τι θέλουν.

Ασχολούνται με τα ασήμαντα και τα απροσδιόριστα που τους απονομιμοποιούν ως πολιτικό φορέα με προοπτική. Αντί να εστιάζουν στα κρίσιμα και συγκεκριμένα ως ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη εναλλαγής στη διακυβέρνηση – που δεν τελειώνει στα εθνικά όρια.

Πρυτανεύουν προσωπικές επιδιώξεις που καλλιεργούνται σε μικρόκοσμους. Και επειδή το κενό εμπιστοσύνης μεταξύ τους διευρύνεται, ουδείς στην «ηγετική ομάδα» έχει το προσωπικό θάρρος και την πολιτική εντιμότητα να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων: ο περίφημος στόχος «πρώτο κόμμα με μία ψήφο διαφορά» είναι ανέφικτος.

Αντί να συνειδητοποιήσουν ότι η εκλογική στρατηγική τους πρέπει να επανακαθοριστεί, συμπεριφέρονται ως πιόνια των μιντιακών και οικονομικών κέντρων που ωθούν το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση, ίσως και παρακάτω. Επενδύοντας τα συμφέροντά τους σε έναν νέο διπολισμό Μητσοτάκη – Τσίπρα.

Σε αυτό το θολό τοπίο προέχει να διαμορφώσει ο Ανδρουλάκης «καθαρές σχέσεις για καθαρές θέσεις», αντί να αναζητούν με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν, μετεκλογικά.

Για να μην λουστεί τη «χοντράδα» του συμβούλου της, Λούσκου για τις συνεργασίες, η Άννα Διαμαντοπούλου δήλωσε πως «είναι γνωστό» (!) «κανείς δεν μιλά εξ ονόματός της» και επικαλείται απόφαση του συνεδρίου: «Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει μια καθαρή απόφαση: αυτόνομη πορεία». Και εξηγεί: «Ούτε με τον Μητσοτάκη ούτε με τον Τσίπρα, γιατί βαρύνονται και οι δύο με ασυγχώρητες εκτροπές που έπληξαν το δημοκρατικό κεκτημένο της χώρας…».

Μόνο που τέτοια απόφαση δεν υπήρξε ποτέ. Το ακριβές κείμενο που εγκρίθηκε ομόφωνα στο συνέδριο είναι το εξής: «Πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει σε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία σε οποιοδήποτε κυβερνητικό ρόλο». Δεν κάνει καμία αναφορά σε άλλο κόμμα.

Πώς ακριβώς ερμηνεύεται η συνέχεια της απόφασης «δεσμευόμαστε για διακυβέρνηση με προοδευτικό και κοινωνικό πρόσημο», το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Τα υπόλοιπα είναι αλχημείες.

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR