Αλλαγές 

Του Ιωάννη Δαμίγου

Ιστορική συμφωνία της Αριστεράς στη Γαλλία για “Λαϊκό Μέτωπο”. Σοσιαλιστές, Πράσινοι, Κομμουνιστικό κόμμα και Ανυπόταχτη Γαλλία, κατεβαίνουν  στις βουλευτικές εκλογές με κοινό πρόγραμμα και κοινούς υποψήφιους, απέναντι στην ακροδεξιά της Λεπέν. Έστω και αργά, όπως πάντα είναι τα ανακλαστικά των αριστερών, προσπαθούν για αναγκαίες λύσεις της τελευταίας στιγμής. Καθώς τα ηχηρά από καιρό μηνύματα δεν είχαν ληφθεί σοβαρά υπόψη. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Εδώ όμως, στα εσωτερικά μας τα μονοδιάστατα, αδύναμα φερέφωνα υπάλληλοι ανίκανοι, άχρηστοι, πέρα από την οριοθέτηση των κινήσεών των και την απραξία, από τους εργοδότες ορισμένη. μόνο με την διαχείριση της ήττας και το μάταιο μεταβολής της σε νίκη. καμία άλλη δυνατότητα δεν έχουν. Καταδεικνύοντας έτσι τον αυτοσκοπό τους, που σταματά στην υπεράσπιση της καρέκλας των και των συμφερόντων που εξυπηρετούν, χωρίς την παραμικρή σκέψη και ενδιαφέρον για το συμφέρον της κοινωνίας. Σαν αλαζόνες, ιδιοκτήτες και δικτάτορες στην ατομική προστασία των, κανείς δεν συζητά με τον άλλον, αν κι όλοι τους φαίνεται να έχουν κοινές πολιτικές που υπαγορεύονται από τρίτους. 

Αυτό που θα συμβεί και συμβαίνει ήδη, είναι η αλλαγή προσώπων αρχηγών ώστε να βρεθεί μια κοινή συνισταμένη για συζήτηση αυτού, που από καιρό βαδίζει στην πραγμάτωση ως σχέδιο, το “όλοι μαζί μπορούμε”, που επίκαιρα θα φανεί και ως λύτρωση τάχα. Με τον χρήσιμο μπαμπούλα της ακροδεξιάς, σχεδόν σαν απειλή ακούγεται η σύμπραξη “αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων”, προκειμένου η επιβολή να μην επιδέχεται οποιαδήποτε αντίρρηση. Σχεδιασμένο καλά από το σύστημα.

Άρα οι αλλαγές στην αρχηγία των κομμάτων ή θα προχωρήσουν γρήγορα ή θα δεχθούν να αλλάξουν δήθεν τις απόψεις των, παραμένοντας πρόεδροι με ¨ανοιχτό” μυαλό συνεργασίας από ανάγκη. Και σε αυτό το πρόωρο στάδιο, έχουν φανεί ήδη οι τάσεις συναίνεσης από τον πιο πονηρό. 

Η βίαιη αυτή στροφή προς συνεργασία , θα γίνει αποδεκτή στην κοινωνία αλίμονο, ως λυτρωτική ασφαλώς και επιτακτικός μονόδρομος, χωρίς να προβληματίζει το αιφνιδιαστικό. Είναι η πλέον επίκαιρη στιγμή σύμπραξης, που δεν αφήνει περιθώρια ερωτήσεων και απαντήσεων, παρά μόνο σιωπηρή για να μην σημειώσω πανηγυρική αποδοχή. Όταν οι γραμμές και τα χρώματά των, μετά από στυγνή υπεράσπιση και έντονες αντεγκλήσεις συγκλίνουν αίφνης, διακρίνω πρόβλημα. 

Δεν θα αποφύγω να κλείσω με τον Κύπριο ποιητή Κώστα Μόντη, που μετά από τόσα χρόνια γραμμένο το σοφό επίκαιρο απόφθεγμά του, περιέχει τους φόβους μου “Καλή η λευτεριά, πρώτη η λευτεριά, μα σου ‘χει κάποτε μια σκλαβιά, σου ‘χει μια σκλαβιά”.