Του Ιωάννη Δαμίγου
Η αποξένωση από τον εαυτό μας, πάντα με την συνδρομή της επιτηδευμένης και επιβαλλόμενης αμάθειας, η συνεχής προβολή κενών προτύπων και η επιθετική πολιτική για ανάγκη κατανάλωσης, αλλοίωσε το νόημα της ζωής, σταδιακά παρουσίασε περίσσια ανοχή στην ανομία και οδήγησε μοιραία στην μοναξιά της παρατήρησης, της ατομικής αδυναμίας.
Πρωταρχικός βέβαια και ο ρόλος της απογοήτευσης των μαζών, εξαιτίας ασταθών ταγών, ίσως ανίκανων ή δειλών, που απορροφήθηκαν από το “σύστημα” της σκούπας καθαρισμού, ως σκουπίδια. Συγκεντρωμένοι, όπως αυτό απαιτεί και στοιβαγμένοι σε χώρους, που η αντοχή τους έχει ξεπερασθεί εδώ και κάποιες δεκαετίες, σπαταλούμε τους ανύπαρκτους έτσι κι αλλιώς χρόνους μας, σε ώρες ασφυκτικής ακινησίας μποτιλιαρισμένοι στα ακριβά και πολυτελή οχήματά μας, είτε μεταβαίνοντας προς εργασία, είτε από ανάγκη άλλου είδους μετακίνηση.
Ακόμα και η μουσική ή οι διαφημίσεις, από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, για τον έλεγχο των μαζών, συντελούν στην επιβολή περεταίρω κατανάλωση κακογουστιάς, στο μόνιμα κόκκινο φανάρι των στενωπών και αδιέξοδων κατευθύνσεων, σαν συνήθεια πια. Και την φύση κατηγορούμε, μια και η βροχή, ο αέρας, η ζέστη και το χιόνι, στους ακατάλληλους δομημένα, για αυτά τα απλά από αρχής του κόσμου φαινόμενα, πολυπληθείς χώρους, δυσκολεύουν την ήδη επιβαρυμένη ποιότητα ζωής. Παρακολουθεί με υπερβάλλοντα ζήλο το κοινό, καθημερινά δελτία καιρού, χωρίς καν να ανήκει στην ενδιαφερόμενη κατηγορία αγροτών, απλά για να τρομάζει και να βρίσκεται σε εγρήγορση, για την υποδοχή του απεχθούς ήχου του μηνύματος κρατικής εξιλέωσης, 112. Κι έτσι, στοιβαγμένοι στους δρόμους, στα εμπορικά κέντρα, στα κινητά μας και στην αδύνατη εξόφληση των πάγιων δημοσίων και ιδιωτικών λογαριασμών, ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς, να εορτάσουμε ακόμα μια καταναλωτική χριστιανική εορτή, βοήθειά μας.
Αλλοτριωμένος ο άνθρωπος, οι αρχές, τα ήθη, οι έννοιες και οι σχέσεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες σταθερές, που δεν άλλαξαν ποτέ μα αντίθετα θέριεψαν με το πέρασμα των καιρών, όπως τα αρχέγονα άγρια ένστικτα και η αιώνια αίσθηση της απληστίας, μεταξύ άλλων. Σε ένα σύμπαν, χωρίς εμπρός, πίσω, επάνω, κάτω, χωρίς παρελθόν, παρόν και μέλλον, όπως η Γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο, έτσι θαρρώ πως κι εμείς γυρίζουμε μόνιμα γύρω από τους εαυτούς μας.