Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Δεν σκόπευα να ξαναγράφω σε πρώτο πρόσωπο για τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν ενδιαφέρει κανέναν- ούτε αισθάνομαι ότι έχει κάποια σημασία. Παρακινούμαι από δυο παράγοντες:
Ο πρώτος είναι το υβρεολόγιο εναντίον μου απο κάποια -περιορισμένα- σαπρόφυτα του Διαδικτύου, που εμφανίζονται ως αγανακτισμένοι “Συριζαίοι” εναντίον μου επειδή «άλλαξα».
Δεν αναφέρομαι σε όσους διαφωνούν μαζί μου και το δηλώνουν, ενίοτε επιθετικά. Καλοδεχούμενη η κριτική τους. Μιλάω για όσους καταφεύγουν σε αθλιότητες εναντίον μου, επικαλούμενοι ότι “εξυπηρετώ συμφέροντα”.
Ποτέ δεν τους απαντάω, συχνά δεν παίρνω καν είδηση τι γράφουν γιατι δεν παρακολουθώ διαδικτυακούς σχολιασμούς και όταν το αντιλαμβάνομαι, απλώς τους διαγράφω από τους λογαριασμούς μου.
Τι νόημα έχει άλλωστε να ασχολούμαι με αγνώστους, όταν ολόκληρος Νίκος Μπίστης, ποικιλοτρόπως γνωστός μου, μου καταλόγισε αναδρομικά «τοξική υποστήριξη στον Τσίπρα»; Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία αντίδρασή μου. Ο καθείς και το ήθος του.
Ο δεύτερος λόγος είναι το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο “Documento”, προκειμένου να απαντήσει σε όσους απορούν «τι έχει με τον Τσίπρα» και γιατί ανατράπηκε η προγενέστερη σχέση τους.
Συστήνω την ανάγνωση αυτού του άρθρου-που αναδημοσιεύεται και στο Α.Π.- ως υπόδειγμα δημόσιας τοποθέτησης με τον κανόνα «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Ο Βαξεβάνης και αν έχει ακούσει από “αγανακτισμένους” -ακόμη και την εποχή που τα πήγαινε καλά με τον Τσίπρα.
Στο εξομολογητικό άρθρο του τα λέει όλα για όλους, με ονόματα και διευθύνσεις. Με καθαρές κουβέντες και ανοιχτά χαρτιά. Για την πολυετή περίοδο που ο ίδιος και τα μαχητικά δημοσιογραφικά μέσα ενημέρωσης που διαθέτει στήριξαν τον Τσίπρα και το εγχείρημά του, αλλά και για τους λόγους της κριτικής απόστασης μετά από ένα σημείο.
Δεν υπήρξε απλώς ως εκδότης και δημοσιογράφος συμμέτοχος στην ανοδική πορεία του Τσίπρα: έβαζε το χέρι στην τρύπα και έβγαζε φίδια που αξιοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σύρθηκε σε δίκες και στοχοποιήθηκε από το σύστημα Μητσοτακη-και ακόμη τρέχει στα δικαστήρια, για υποθέσεις που ο Τσίπρας “έκανε λάθος”. Ενίοτε τον στοχοποιούσαν και Συριζαίοι.
Έχει λοιπόν κάθε λόγο να απαντάει σε όσους τον ρωτάνε γιατί επικρίνει τον σημερινό αρχηγό της ΕΛΑΣ. Ιδίως όταν βάλλεται από το περιβάλλον του, ακόμη και με νύξεις για “εξαγορά του από τον Γρηγόρη Δημητριάδη”. Και δεν το λένε μόνο γι’ αυτόν.
Ακόμη και σε ό,τι με αφορά έφτασαν και στα δικά μου αυτιά- οι πληροφορίες του- ότι με συνδέουν με τον Δημητριάδη, τον οποίο ουδέποτε έχω συναντήσει και μόνο επικριτικά έχω γράψει γι’ αυτόν. Βρήκαμε παπά να θάψουμε όποιον δεν πάει με τα νερά μας…
Η προσωπική μου απάντηση είναι λίγο από Σαββόπουλο: “Επίθεση εναντίον μου με μαχαίρι, χτύπαγε τον αέρα, δεν ήμουν εκεί, τον συγχωρώ>
Έχω εξιστορήσει από το Α.Π. πώς εξελίχθηκε η σχέση μου με τον κοντοχωριανό, μου Αλέξη Τσίπρα -που άρχισε όταν ήταν ήδη Πρωθυπουργός, χάρη στον αείμνηστο Βασίλη Μουλόπουλο.
Δεν μετέφερα ποτέ ό,τι είπαμε κατά καιρούς μεταξύ μας για πρόσωπα και πράγματα. Απλώς η κριτική μου, πριν περάσει στην αρθρογραφία μου, είχε διατυπωθεί στον ίδιο, σε συνδυασμό με τις προτάσεις μου.
Ο Τσίπρας δεν ήταν προσωπικός φίλος μου. Είμαι αλλωστε πολύ μεγαλύτερος για να έχουμε κοινά βιώματα. Όταν γεννήθηκε, ήμουν ήδη γραμματέας της τοπικής Νεολαίας συγκεκριμένου κόμματος.
Απλώς υπήρχε άμεση επικοινωνία και ευχέρεια για συζήτηση οποιουδήποτε θέματος. Με ειλικρίνεια από τη πλευρά του, του έλεγα καθαρά τη γνώμη μου και αντέκρουα τη δική του όταν διαφωνούσα. Και είχα την εντύπωση ότι και ο ίδιος μιλάει με ειλικρίνεια στο βαθμό που μπορεί να το κάνει ένας πολιτικός.
Με την ίδια ειλικρίνεια συζητούσα με τον μόνο προσωπικό συνεργάτη του -παλαίμαχο και οξυδερκή δημοσιογράφο- με τον οποίο είχε τακτική επικοινωνία, δίκην μεσολαβητή- και οφείλω να δηλώσω ότι ήταν “ανοιχτός” για όσο διάστημα τα λέγαμε. Μέχρι που όπως τραγουδούσε η Πρωτοψάλτη: “Και μετά η σιωπή και μετά το τέλος… και κανείς, κανενός…”
Αυτό ήταν το εύρος και το βάθος της σχέσης μου με τον Τσίπρα και σ’ αυτό το πλαίσιο υποστήριξα από το Α.Π. αυτό που νόμιζα ότι μπορεί να συμβεί με την επικράτηση του Τσίπρα- όταν οι δημοκρατικοί πολίτες απογοητεύθηκαν από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ:
-Να ανασυστήσει την εγχώρια Κεντροαριστερά, στην οποία έδωσε κυβερνώσα υπόσταση ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανταποκρινόμενος -ο Τσίπρας- στην εκλογική προτίμησή της βάσης της στο πρόσωπό του και όχι στο κόμμα του. Ούτε φυσικά στον κυβερνητικό εταίρο του.
Εκτίμησα τις αρετές του στο δημόσιο χώρο και την ευπρέπεια της παρουσίας του. Αλλά δεν κατάλαβα ποτέ την αναποφασιστικότητα και την αδυναμία για εσωκομματικές αναμετρήσεις. Του αναγνώριζα τη μαχητική στάση στην Ευρώπη, αλλα επέκρινα τις αντιευρωπαϊκές αποκλίσεις.
Ανέδειξα το θετικό πρόσημο της διακυβέρνησής του και το πολιτικό κεφάλαιο που αποκόμισε – έξοδος από το Μνημόνιο, Πρέσπες και ότι δεν ενεπλάκη σε σκάνδαλα. Αλλά δεν κατάλαβα γιατί το σπατάλησε στη συνέχεια– προφανώς επειδή δεν υποψιάσθηκα τη μεταστροφή του -όπως προέκυψε από την ατολμία του να απομακρύνει τα “βαρίδια” του ΣΥΡΙΖΑ και προτιμούσε το ρόλο του μαριονετίστα και όχι τον ηγέτη…..
Όπως δεν κατάλαβα την στρατολόγηση του Βαρουφάκη, την επιφυλακτικότητα απέναντι στον Τσακαλώτο που “φραξιόνιζε”, αλλά ήταν το πληρέστερο στέλεχος στο κόμμα του. Επίσης την ατολμία απέναντι στον Πολάκη και τον Παππά, την “υπόθεση Κασσελάκη”.
Βρήκα ακατανόητες τις επιλογές του το 2019 στις ευρωεκλογές και την αυτοδιοίκηση κυρίως την σπουδή για πρόωρες εκλογές αφήνοντας στον Μητσοτάκη τις επιλογές Επιτρόπου, ηγεσίας της Δικαιοσύνης και διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.
Η “μεγάλη καριέρα” Στουρνάρα είναι “έργο Τσίπρα”. Όπως αποτέλεσμα των επιλογών του, των λαθών και τον παραλείψεων του είναι η γιγάντωση και μακροημέρευση του Μητσοτάκη- απεναντι στον οποίο είχε συντριπτικό πλεονέκτημα σκηνικής παρουσίας-αλλά μετά το 2019 έκανε “μισή” αντιπολίτευση.
Το 2023 του χάρισε ολόκληρη την εκλογική νίκη κατεβάζοντας τη χειρότερη κυβερνώσα ομάδα που θα μπορούσε -με τις φαιδρότητες “θα ξαναρθούμε και θα είναι αλλιώς”. Ως αποτέλεσμα του “σοφίσματος” για “πρώτη φορά Αριστερά” συνδυάσθηκε με την ετερόκλητη σχέση με τον Καμμένο και απομάκρυνε τα πρώτα κύματα δημοκρατικών ψηφοφόρων.
Για να μην μακρηγορώ πολλά φωτίσθηκαν τη συνέχεια- κυρίως με τις απίστευτες συναφείς αναφορές στο βιβλίο του -που βρήκα περιττό και αυτοκαταστροφικό.
Τους παλαιούς καλούς καιρούς εναντιώθηκα στον πόλεμο που δέχονταν από νεομητσοτακικά συστήματα ή από το ΠΑΣΟΚ , όπως και στα εμπόδια που έβαζε το κόμμα του και συγκρούσθηκα με ορισμένους, χωρίς ποτέ να έχουν την κάλυψή του.
Γι’ αυτά δέχθηκα επικρίσεις, ύβρεις και ανοησίες για τις προθέσεις μου, αλλα έκανα αυτό που πίστευα. Δεν μου το ζήτησε κανείς- και πολύ περισσότερο ο Τσίπρας.
Στη θετική και την αρνητική κρίση μου δεν υπάρχει τίποτε προσωπικό. Πολιτική κριτική κάνω… με βάση όσα πιστεύω.
Στην πορεία διαπίστωσα ότι ο Τσίπρας, άλλα δεν ήθελε να κάνει, άλλα δε μπορούσε και άλλα δεν τα αντιλαμβάνονταν καν ως πολιτικό πρόταγμα για τον ίδιο. Πολύ περισσότερο ως εντολή με το 32% του 2019, που του έλυνε τα χέρια για μετεξέλιξη του κόμματός του. Αλλά ας μη λέμε τα ίδια… Σημειώνω ότι με το κόμμα του και τις κυβερνήσεις του, δεν είχα απολύτως καμία σχέση, οποιαδήποτε μορφής.
Απλώς εκχώρησα το επαγγελματικό μου κεφάλαιο στον ίδιο γιατί πίστευα στην υπόθεση που -υποτίθεται- εκπροσωπούσε και το έκανα με κόστος. Έχασα φίλους, συγκρούσθηκα με ανθρώπους και συστήματα, με έκοψαν και τους έκοψα. Επιλογή μου- δεν θεωρώ ότι μου χρωστάει κανείς τίποτε.
Απλώς κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ο Τσίπρας δεν ήταν ο εκκολαπτόμενος φυσικός επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης, η προοπτική της οποίας με ενδιέφερε. Και μετά από μια περίοδο “κριτικής στήριξης” απορρίπτω μεθόδους και επιλογές του – συχνά με μεγάλη έκπληξη.
Ο κύκλος έκλεισε πριν από έναν χρόνο όταν παρουσίασα βιβλίο μου. Έστειλα την πρόσκληση και το βιβλίο, αλλά την ημέρα της παρουσίασης έλειπε στη Κρήτη.
Όταν τις επόμενες μέρες δεν πήρα, ούτε για τους τύπους τις συνηθισμένες ευχές -κατάλαβα ότι ψάχνει είτε για ακολούθους είτε για κορόιδα. Δεν ανήκω σ’ αυτά τα είδη. Και η σχέση μου με τον Τσίπρα έμεινε μετέωρη. Δεν μπορώ να πω ότι δεν λυπάμαι…
Είναι πολύ προσωπικό για να έχει σημασία για οποιοδήποτε άλλον εκτός από εμένα και το εκδότη μου. Το αναφέρω όμως ως προσωπικό περιστατικό που εξηγεί γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι που είχαν βρεθεί κοντά στον πρώην Πρωθυπουργό και τον υποστήριξαν με διάφορους τρόπους, πλέον αδιαφορούν ή και εναντιώνονται.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο που μπορεί να έχει ένα πολιτικό πρόσωπο είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, από ανθρώπους με τους οποίους συνυπήρξε.
Αυτό δεν μπορεί να το θεραπεύσει κανένας επικοινωνιολόγος και δεν χωράει σε καμία συνταγή rebranding.
Στα υπόλοιπα καληνύχτα και καλή τύχη. Από την πλευρά μου συνεχίζω όπως ξέρω…
