Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Βαγγέλης Βενιζέλος: Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς σε δίλημμα

Του Γ. Λακόπουλου

 Πριν από καιρό ο Βαγγέλης Βενιζέλος κατέστησε γνωστό δημοσίως ότι αν επιστρέψει ο Γ. Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ  ο ίδιος θα αποχωρήσει. Οι λόγοι ήταν προφανείς.

Η επιστροφή του -ευεργετηθέντος- κληρονόμου που διέσπασε το ΠΑΣΟΚ και κατ’ ουσίαν στέρησε από τον Βενιζέλο την ευκαιρία της τρίτης θέσης στην οποία θα θεμελίωνε τη συνέχεια του, ήταν πράξη πολιτικής ανηθικότητας. Από την πλευρά τη Φώφης Γεννηματά εννοείται.

Άλλωστε σε μια συνεδρίαση την είχε καταγγείλει κατά πρόσωπο ότι «θέλει να φέρει πίσω τον Παπανδρέου» εμπλέκοντας και  τον Λιβάνη – και εμμέσως κατ’ αυτόν τον τρόπο τον Κ. Λαλιώτη.

Στην ουσία δικαιώνεται. Για να μην θεωρηθεί τουφεκιά στον αέρα λέγοντας ότι υπάρχει ασυμβίβαστο στην παρουσία του με τον Παπανδρέου στο ίδιο κόμμα, είχε συμπληρώσει ότι αν εγκαταλείψει την πολιτική έχει ως προσωπική διέξοδο την επιστροφή στο Πανεπιστήμιο. Άλλωστε κάθε φορά που ήθελε να καρφώσει τους «κληρονόμους» έλεγε: «Eγώ δεν ήμουν ανεπάγγελτος».

Την ίδια περίοδο είχαν πληθύνει οι πληροφορίες ότι στο παρασκήνιο ετοιμάζει εντατικά την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, έχοντας φτάσει ως το σημείο, πέραν τις λίστας των στελεχών που τον ακολουθούσαν, να εξασφαλίσει και μιντιακή υποστήριξη.

Oι συχνές ομιλίες του με τον Όμιλο που  ίδρυσε και μια κοινή εμφάνισή του με την Άννα Διαμαντοπούλου ενίσχυσαν αυτές τις πληροφορίες.  Αλλά συνέχεια δεν υπήρξε, πέρα από τα σποραδικά επεισόδια στις σχέσεις του με τη Γεννηματά, τα οποία ο ίδιος περιόρισε αποφεύγοντας να παρίσταται στον ίδιο χώρο μαζί της. Συνεχίσθηκε πάντως η ανταλλαγή δηλώσεων με νύξεις.

Ό,τι και αν είχε κατά νου ο πρώην αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά τελούσε υπό την αναστολή του ενδεχόμενου να υπάρξει εκλογή αρχηγού από τη βάση για το νέο σχήμα που μηχανεύεται η  Φώτη Γεννηματά. Η αυταρέσκεια που τον διακρίνει αλλά και το γεγονός ότι υπήρξε ο πρώτος που εισηγήθηκε την συγκρότηση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, μετά το ΠΑΣΟΚ και το επιχείρησε με την «Ελιά», τον έβαζε μπροστά στον πειρασμό να διεκδικήσει την ηγεσία, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Ενδεχομένως αυτό τον οδήγησε και στην ανταλλαγή φιλοφρονήσεων με την Άννα.

Για τον  Βενιζέλο η απίστευτη εξέλιξη που πήραν τα πράγματα με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη μετατρέπει τον πειρασμό σε έντονο προσωπικό δίλημμα με ενδοκομματικές, γενικότερα πολιτικές αλλά και ιστορικές διατάξεις. Προφανώς αντιλαμβάνεται ότι στη «συμμαχία των κληρονόμων»  δημιουργήθηκε μια συμφωνία κάτω από το τραπέζι: η Γεννηματά πρόεδρος στο νέο σχήμα και ο Παπανδρέου πρόεδρος την Σοσιαλιστική Διεθνή -με πρόταση και λεφτά του ΠΑΣΟΚ το οποίο ο ίδιος κατέλειπε στον Βενιζέλο χρεωκοπημένο και στις πόρτες των ανακριτών.

Αντιλαμβάνεται επίσης ότι η συγκεκριμένη συμμαχία έχει και μια πλευρά που στρέφεται εναντίον του. Η απόφαση να μην υπάρχει εκλογή από τη βάση, αλλά να παραμείνει πρόεδρος τη Φώφη, από τη μια  του αποκλείει κάθε ενδεχόμενο να διεκδικήσει την ηγεσία και από την άλλη τον ωθεί προς την έξοδο.

Το δίλημμά του πλέον είναι σαφές: θα αποχωρήσει ή θα συγκρουστεί;  Να λουφάξει κι άλλο δεν έχει νόημα. Και αν αποχωρήσει θα ξαναπιάσει την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία ή  θα μείνει στο τερέν με άλλο σχήμα; Αν συγκρουστεί ως που θα το πάει;

Λέγεται ότι με τα  χρόνια ο Βενιζέλος ωρίμασε, έμαθε καλά το ΠΑΣΟΚ που δεν γνώριζε καθώς απουσίαζε στις ιδρυτικές περιόδους του, και κυρίως συνειδητοποίησε ότι το 2009 δεν τον νίκησε ο Παπανδρέου, αλλά ο εαυτός του. Ο ίδιος επέτρεψε στο έδαφος κάτω από τα πόδια του να υποστεί καθίζηση που τον παρέσυρε.

Πέρα από την τραγική προεκλογική περίοδο του 2009  και τη μεταγενέστερη στάση του, το μεγάλο λάθος του Βενιζέλου ήταν η στάση του στις αρχές του 2004 με τη μετάβαση από τον Κ. Σημίτη στον Γ. Παπανδρέου που κρίθηκε σε ένα διαμέρισμα στην οδό Αναγνωστοπούλου,  κατά παραβίαση όχι μόνο του Καταστατικού του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της στοιχειώδους πολιτικής τάξης.

Αν είχε αντιδράσει τότε σθεναρά -έκανε μόνο μια χλιαρή δήλωση και μετά σιώπησε εκτιμώντας ότι ο Παπανδρέου θα παίξει το κληρονομικό χαρτί του και θα χαθεί-  τα πράγματα θα έπαιρναν άλλη μορφή, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ αλλά και για τη χώρα. Θα είχαν άλλη τροπή οι εξελίξεις αν είχε ζητήσει να τηρηθούν οι καταστατικές προβλέψεις. Να συγκληθούν τα  κομματικά όργανα και να γίνουν ψηφοφορίες. Ιδίως αν ήταν και ο ίδιος υποψήφιος. Θα έχανε, αλλά θα είχε διατηρήσει το πολιτικό κεφάλαιο που είχε επενδύσει στον κυρίαρχο ρόλο του στο δημόσιο ένα μεγάλο τμήμα των οπαδών του ΠΑΣΟΚ.  Από εκεί και πέρα ήταν χαμένος από χέρι…

Σήμερα βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα που μπορεί στο τέλος να πάρει και υπαρξιακά χαρακτηριστικά για τον ίδιο. Τώρα τι κάνει; Είναι πρώην πρόεδρος του κόμματος, πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων του, εν ενέργεια βουλευτής. Θα αφήσει τη Φώφη Γεννηματά να διορίσει τον εαυτό επικεφαλής σε ένα σχήμα το οποίο πρώτος αυτός οραματίστηκε και επιχείρησε, υλοποιώντας μια συμφωνία με τον Παπανδρέου που πάσχει ηθικά;

Με άλλα λόγια, θα καταγγείλει αυτή τη συναλλαγή και θα αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ ή θα αξιώσει να εκλεγεί ο επικεφαλής του νέου σχήματος από τη βάση θέτοντας και ο ίδιος υποψηφιότητα;

Το δίλημμα έχει για τον ίδιο δραματικότερες διαστάσεις από ό,τι φαίνεται, αλλά και μεγαλύτερη πολιτική αξία από ό,τι δείχνουν τα μεγέθη του χώρου. Σε κάθε περίπτωση είναι η ευκαιρία που του δίνεται να θεραπεύσει ένα ολέθριο στρατηγικό λάθος που έκανε πριν από 13 χρόνια .

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα κινηθεί, καθώς δεν είναι πολιτικός που έχει επιτελείο ή συμβουλεύεται κανέναν προτού αποφασίσει. Όλα θα γίνουν στο κεφάλι του. Ωστόσο ανοίγει μια ενδιαφέρουσα σελίδα στην πορεία του ΠΑΣΟΚ και του δημοσίου βίου στην οποία καλείται να γράψει τις πρώτες παραγράφους. Θα παραδοθεί άνευ όρων ή θα το παλέψει;

Για τους περισσότερους πολιτικούς παρατηρητές ο Βενιζέλος είναι ο πιο χαρισματικός πολιτικός της γενιάς του και πριν από δυο δεκαετίες η πορεία του προς την κορυφή προ εξοφλούνταν από όλους. Μετά το 1996  κανείς δεν έβλεπε ποιος θα μπορούσε να τον αντιμετωπίσει και  πολύ περισσότερο κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να τον νικήσει ο Γ. Παπανδρέου, ή θα έφτανε να είναι βουλευτής της Γεννηματά.

«Θα είναι τυχερή η Ελλάδα αν την κυβερνήσει ο Βενιζέλος» έλεγε ο μέντορας τους Δημ. Τσάτσος και δεν εννοούσε το είδος της διακυβέρνησης που ανέλαβε στις συνθήκες που δημιούργησε ο …Παπανδρέου και του φόρτωσε.

Ήταν ο ο άνθρωπος που θα γίνονταν βασιλιάς. Πώς και γιατί βρέθηκε στην άκρη είναι γνωστό. Ωστόσο έχει έναν γύρο ακόμη. Σήμερα καλείται διαχειριστεί όχι μόνο την επανεγγραφή του στον πολιτικό χάρτη ως κεντρικός παίκτης, ή τη ρεβάνς απέναντι στους υποδεέστερους, αλλά και να υπερασπιστεί τον Βαγγέλη απέναντι στον Βενιζέλο.  

Όσοι τον ξέρουν λένε ότι αν ο Βενιζέλος καταφέρει να εντάξει τον εαυτό του στον δικό του πολιτικό σχεδιασμό θα χρειαστεί ένα φορτηγό από  όσους τον ωθούν στο περιθώριο για να τον αντιμετωπίσουν. Και το σχέδιο Γεννηματά – Παπανδρέου θα ανατιναχτεί.