Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Η πολυ-προαναγγελμένη λασπομαχία προ ημερησίας διατάξεως (για την Δικαιοσύνη και την Διαφθορά, λέει: ειλικρινά, περισσότερα απ’ οποιονδήποτε επί του θέματος ουσιαστικά ακούστηκαν από… τον Σταύρο Θεοδωράκη!) δεν άφησε πίσω της κάτι που “να γράψει”. Πλην ίσως την προσέλευση Βαγγέλη Βενιζέλου στο “στα τέσσερα” του Πάνου Καμμένου.
Πάντως, από πολιτική ουσία, κακώς τα πρωτοσέλιδα και τα κομματικά ακροατήρια – ιδίως εκείνο της ΝΔ – στάθηκαν στην διεκδίκηση προώρων εκλογών απο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δείτε πότε γίνεται αυτό; Την ώρα ακριβώς που οι βαριές εξελίξεις στο Προσφυγικό διώχνουν από το προσκήνιο ένα ενδεχόμενο εκλογών – εκλογών κατ’ επιλογήν, εννοείται, και κατά σχεδιασμόν: εκλογές σε μια Κυβέρνηση 153 εδρών πάντα μπορούν να προκύψουν από “ατύχημα”, σε σημαντική ψηφοφορία στην Βουλή.
Για αυτόν τον λόγο ουσίας, κι όχι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας “ανεκάλυψε” το παραδοσιακό μοτίβο της εξάντλησης της τετραετίας το όραμα (ή: το φάσμα) των εκλογών πάει πίσω. “Απλώς” ο Κυριάκος τόνωσε το ηθικό στο ΝεοΔημοκρατικό στράτευμα, εν αναμονή και των επερχόμενων γκάλοπ…
Όμως, η προ ημερησίας έδωσε στον ίδιο Πάνο Καμμένο την ευκαιρία – θαρρούμε – να κάνει την καινούργια μεταστροφή του – πού; Μα… στην υπόθεση Μουζάλα/Μακεδονίας! Και, εκεί που η ίδια η Αυγούλα καλούσε τον Αλέξη Τσίπρα να ξεβολευτεί αλλάζοντας κυβερνητικό εταίρο (σαν να είχε λειτουργήσει υποβολέας ο Μάρτιν Σουλτς, με το πέρασμά του από Αθήνα, για επαφές με Αλέξη-Φώφη-Σταύρο), λες και εξαφανίσθηκε δια μαγείας η αιτία/αφορμή μιας αναδιάταξης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Οπότε, τελικώς, η προ ημερησίας λες και λειτούργησε για να “σφίξει” τις κυβερνητικές τάξεις ενόψει των δύσβατων ψηφοφοριών για Ασφαλιστικό, αγροτικό, φορολογικό κοκ….
