Tου Άγγελου Προβολισιάνου
Τα λόγια του πρωθυπουργού ανοίγουν μία επικίνδυνη κερκόπορτα στον δημόσιο διάλογο, εξομοιώνοντας τις λέξεις με τις σφαίρες.
Όταν η ζωή ενός ανθρώπου κρέμεται από μία κλωστή, το στοιχειώδες είναι ο σεβασμός στον αγώνα αυτού που δοκιμάζεται. Δεν πρόκειται για τυπική νόρμα που επιτάσσουν οι στιγμές, αλλά για υποτυπώδη ανθρωπιά. Αυτόν τον βασικό κανόνα παραβίασε ο πρωθυπουργός την ώρα που ο στενός του συνεργάτης και φίλος, Γιώργος Μυλωνάκης, δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
Θέλοντας να ξεφύγει από το πολιτικό αδιέξοδο που τον οδήγησε η επιθυμία του να ακούει φίλους και εχθρούς, να βάλει πλάτη στον καθετοποιημένο πελατειασμό των παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων και τη διατήρηση στο κυβερνητικό σχήμα ενός προσώπου που ομολόγησε λίγα λεπτά πριν την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή πως έλαβε παρανόμως μισθούς που δεν του αναλογούσαν, ο πρωθυπουργός στοχοποίησε το Documento και απέδωσε ουσιαστικά στην εφημερίδα ευθύνη για την περιπέτεια της υγείας του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ.
Ο ισχυρισμός έπρεπε να πλαισιωθεί με το αφήγημα του πληττόμενου οικογενειάρχη, παρουσιάζοντας ως «πυροβολισμό» τις αποκαλύψεις για το παραδείσιο επιχειρείν και για τις «μπάμπουσκες» απόκρυψης περιουσιακών στοιχείων στις δηλώσεις πόθεν έσχες. Μάλλον, το διεθνές κονσόρτιουμ ερευνητών δημοσιογράφων που ανέδειξε (μετά το Documento) την πρωθυπουργική offshore στα νησιά Κέυμαν μέσω των Paradise Papers, ήταν μέλος κάποιας συνωμοσίας που αποσκοπούσε στην πολιτική ή και φυσική του εξόντωση. Κανένας, πάντως, από τους δεκάδες μεγαλόσχημους ανά τον κόσμο δεν τόλμησε να εξαπολύσει τέτοιες κατηγορίες κατά του κονσόρτιουμ που αποτελείται από δημοσιογράφους των μεγαλύτερων Μέσων παγκοσμίως.
Τα λόγια του πρωθυπουργού ανοίγουν μία επικίνδυνη κερκόπορτα στον δημόσιο διάλογο, εξομοιώνοντας τις λέξεις με τις σφαίρες. Η πολιτική και δημοσιογραφική κριτική πρέπει να εξαλειφθούν γιατί πληγώνουν. Με βάση αυτό το σκεπτικό, ο κ. Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται ακόμα και τον Χρήστο Μπουκώρο ως οιονεί «συνένοχο», καθώς σε τηλεοπτικό κανάλι αλλά και ενώπιον της Εξεταστικής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο κ. Μυλωνάκης να ήταν το πρόσωπο που τον ενημέρωσε για την εμπλοκή του στην πρώτη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Μάλλον, αντίστοιχη είναι η άποψη του και για τον έτερο συνεργάτη του, Γρηγόρη Βάρρα, ο οποίος είναι ο βασικός «κατήγορος» του Μάκη Βορίδη. Για την ιστορία, τον Ιούλιο του 2025, με τη πρώτη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να είναι ήδη στη Βουλή, ο πρώην υπουργός διαγνώστηκε σε προγραμματισμένη προληπτική εξέταση με στένωση αρτηρίας, γεγονός που αντιμετωπίστηκε με αγγειοπλαστική επέμβαση. Άραγε, φταίει ο Βάρρας;
Κι αφού, λοιπόν, η τοξικότητα μπορεί να επιφέρει τέτοιες συνέπειες, γιατί ο κ. Μητσοτάκης δεν ευαισθητοποιήθηκε όταν αποκαλύφθηκε (από το Documento) η παρακολούθηση του τότε γ.γ. της Βουλής, κ. Μυλωνάκη, και της συζύγου του; Υπάρχει κάποια έρευνα που να αποδεικνύει πως η παγίδευση με Predator προσφέρει ανακούφιση ή ευφορία και σίγουρα όχι πίεση και δυσφορία;
Η απόπειρα του κ. Μητσοτάκη να αλλάξει την ατζέντα με ένα κυνικό τέχνασμα αντιπερισπασμού ίσως να μπορούσε να συζητηθεί με σοβαρούς όρους αν ο ίδιος δεν είχε διστάσει να συκοφαντήσει ακόμα και νεκρούς. Διότι αν αγχώθηκε για την υγεία του Αλέξη Τσίπρα όταν παρουσίαζε τον πατέρα του ως χουντικό, τότε σίγουρα είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, αφού κανένας δεν μπόρεσε να αντιληφθεί αυτήν την ενδόμυχη αγωνία. Όταν δε ο Παύλος Πολάκης είχε διακομιστεί εσπευσμένα το 2017 στο νοσοκομείο με αρρυθμίες ήταν ή όχι απόρροια της πολιτικής πίεσης που δεχόταν από όσους διαρρήγνυαν τα ιμάτια τους επειδή κάπνιζε;
Όσα είπε ο πρωθυπουργός ανοίγουν έναν φαύλο κύκλο. Η κριτική βαφτίζεται ως τοξικότητα και λαϊκισμός που βλάπτουν σοβαρά την υγεία, ενώ το απυρόβλητο και η δόμηση ενός καθεστώτος υπεράνω κριτικής λανσάρονται ως δημοκρατική πανάκεια. Αναμφίβολα είναι από τις στιγμές που η πολιτική ωμότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία, διότι δεν διστάζει να ρίξει στην πολιτική αρένα ακόμα και ζητήματα ζωής και θανάτου. Όσον αφορά το Documento, έχουμε ασκήσει δριμεία κριτική στον κ. Μυλωνάκη, αλλά απάνθρωποι, όπως ο φίλος και προϊστάμενος του, δεν υπήρξαμε ποτέ.
ΑΠΟ ΤΟ DOCUMENTO
