Του Ιωάννη Δαμίγου
Γιατί για μια φορά, όταν κάποιος/α αποχωρεί από ετούτο τον μάταιο κόσμο και έχει και μερικά σοβαρά αρνητικά ή έστω σκοτεινά σημεία στην ζωή του, αυτά αποκρύβονται; Γιατί πρέπει και επιβάλλεται, η εμφάνιση μόνο των περγαμηνών και όχι τα λάθη στα οποία ως άνθρωπος έχει μοιραία υποπέσει; Μα είναι αφύσικο να υπερισχύει μια άγια και ψευδής εικόνα, από την πραγματική που στο τέλος τέλος αρμόζει σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά κατά την διάρκεια της ζωής του.
Η κριτική σε μια προσωπικότητα, που έπαιξε κάποιον ρόλο με την δημόσια παρουσία του στα κοινά, και που πρόσφατα έφυγε από την ζωή ή όπως λαϊκά λέγεται “δεν κρύωσε ακόμα το αίμα του”, είναι κατ’ εμέ και δικαίωμα αλλά και ανάγκη για κάποια υποτυπώδη έστω αναφορά αλήθειας, ακόμα πραγματικότητας. Σαν αντιστάθμισμα έστω, έναντι όσων γράφονται υπέρ της Γλύκατζη Αρβελέρ, ελαφρά τη καρδία, εξυπηρετώντας την άμεμπτη εικόνα του κατεστημένου. Παρακάτω λοιπόν, πολύ συγκεκριμένα γεγονότα, τόσο πραγματικά, όσο και αυτά που παράκαμψε επιτήδεια, ως ενός βαθμού. Αλλιώς, όσα δεν διέψευσε, αλλά δικαιολόγησε ανεπιτυχώς, παρακάμπτοντας. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, παρά το αριστερό πολιτικό της παρελθόν (μέλος της ΕΠΟΝ στην Κατοχή), συνεργάστηκε επαγγελματικά με τη βασίλισσα Φρειδερίκη αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Θέση Γραμματέως: Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, η Φρειδερίκη ζήτησε την «καλύτερη φοιτήτρια» για να στελεχώσει το ίδρυμά της. Παρά τις πολιτικές διαφωνίες, η Αρβελέρ προσλήφθηκε ως γραμματέας του ιδρύματος που ήταν υπεύθυνο για τις Παιδουπόλεις (τα «Σπίτια του Παιδιού»).
Ρόλος στις Παιδουπόλεις: Η Αρβελέρ εργάστηκε για την οργάνωση αυτών των δομών, οι οποίες φιλοξενούσαν παιδιά ορφανά ή παιδιά ανταρτών κατά τη διάρκεια και μετά τον Εμφύλιο.
Η στάση της για τις υιοθεσίες: Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις της, η Αρβελέρ έχει αναφερθεί στη Φρειδερίκη ως μια προσωπικότητα με έντονη αλλά αμφιλεγόμενη δράση. Ενώ η επίσημη αποστολή των Παιδουπόλεων ήταν η προστασία και η εθνική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, η περίοδος αυτή συνδέθηκε ιστορικά με καταγγελίες για παράνομες υιοθεσίες παιδιών στις ΗΠΑ. Η ίδια η Αρβελέρ έχει δηλώσει σε συνέντευξή της στον Άρη Πορτοσάλτε (podcast) ότι η δουλειά της αφορούσε την οργάνωση και όχι τις παρασκηνιακές αποφάσεις για τις υιοθεσίες, αν και αναγνωρίζει τον ρόλο των Άγγλων και του παλατιού στα γεγονότα της εποχής.
Δεν θα αμφισβητήσω και πώς μπορώ άλλωστε, δεν έχω αυτές τις ικανότητες, την επιστημοσύνη της κατά τα άλλα. Όπως δεν θα μπορέσω να δικαιολογήσω, ούτε στο ελάχιστο, αυτών των δεινών τα οποία κατάφερε κατά παιδιών και των οικογενειών των. Δεν χωρά το “εγώ έκανα μόνο την δουλειά μου”, σε μια επιστήμονα! Μα ούτε η απόσταση του χρόνου των γεγονότων επιφέρει λήθη. Αν η πραγματικότητα ή η προσέγγισή της δεν επιχειρήθηκε ως άμεση παραδοχή συγνώμης, τότε υπήρξε πρόβλημα έλλειψης θάρρους και έλλειμμα προσωπικότητας. Τελεία.