Του Ιωάννη Δαμίγου
Και μόνο η φωνή ελληνικής αντίδρασης, καταδεικνύει ακόμα και αυτή την ύπαρξη και παρουσία, σε διεθνές πλαίσιο και με κάθε ευκαιρία. Αντίθετα η μονομερής συναίνεση απέναντι στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις της Τουρκίας, η σιωπή, άρα μοιραία και η αποδοχή τετελεσμένων, δυσχεραίνουν την ήδη δυσμενή θέση μας. Η προχειρότητα, η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα της ασθμαίνουσας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής υποκλίσεων, καθιστά ενοχική και ίσως “επιτήδεια” την απουσία παρουσίας (ωσεί παρών), ακόμα και πρότασης.
Η … απομονωμένη Τουρκία, από την Σομαλία έως το Αζερμπαϊτζάν και αλλού, η έξυπνα και με εξωτερική στρατηγική πολιτική “ουδετερότητας” εφαρμογή, γραπώνει και την παραμικρή αφορμή, προκειμένου να την μεταβάλει επίκαιρα σε αποδοτική ευκαιρία εθνικού κέρδους. Κανένα νέο νατοϊκό στρατηγείο ή επίσημη βάση (όπως το σχεδιαζόμενο πολυεθνικό σώμα MNC-TUR στα Άδανα) δεν μπορεί να ιδρυθεί ή να αναθεωρήσει τις επιχειρησιακές του ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την ομόφωνη έγκριση όλων των μελών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Λέτε να μας εκπλήξει θετικά η κυβέρνηση θέτοντας βέτο; Ασφαλώς και όχι, μιας και όλα τα θέματα, έχουν συζητηθεί εκ των προτέρων, άλλως δεν θα πραγματοποιείτο η σύνοδος του ΝΑΤΟ! Άλλωστε οι όποιες και αν διαφωνίες, έχουν διευθετηθεί επιμελώς πίσω από κλειστές πόρτες και μικρόφωνα. Έχουμε αποδεχτεί την παραδοσιακή άρνηση του ΝΑΤΟ να πάρει θέση στις διαφορές μεταξύ των δυο κρατών. Η “ίση απόσταση” της Συμμαχίας, όταν δεν καταγγέλλεται δημόσια και με ένταση από την Ελλάδα, λειτουργεί de facto υπέρ των τουρκικών επιδιώξεων. Αποδεχτήκαμε την Άγκυρα να χαρακτηρίζει οποιαδήποτε νατοϊκή προσέγγιση της Κύπρου “απαράδεκτη”, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση ανατρέπει τις ισορροπίες στο Κυπριακό. Μετέχουμε στην σύνοδο του ΝΑΤΟ της “συμμάχου” χώρας Τουρκία, που κατέχει στρατιωτικά και παράνομα την μισή Κύπρο. Το ζήτημα της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα περάσει στην δικαιοδοσία της Τουρκίας, μέσω των νέων στρατηγείων του ΝΑΤΟ, είναι το οξύμωρο ζήτημα που προσβάλλει παντοιοτρόπως την εθνική μας νοημοσύνη, με ευθύνη όλων των συμμετεχόντων κρατών, μα κυρίως με την παρουσία διορισμένων αξιωματούχων της ΕΕ! Η μη προβολή των εθνικών θεμάτων επιτρέπει στην Άγκυρα να αυτοπαρουσιάζεται ως “πρότυπο συμμάχου” και να διεκδικεί νέα νατοϊκά στρατηγεία στην περιοχή, χωρίς ελληνικό αντίλογο. Έντεχνα η Τουρκία, μεταθέτει τον χρόνο κατάθεσης νόμου της “Γαλάζιας Πατρίδας”, αποφεύγοντας να εξιτάρει, τόσο τους ευρωπαίους όσο και τους Νατοϊκούς συμμάχους της. Όταν το πρόβλημα επιστρέφει “συντοχρόνως” (την πιο ακατάλληλη στιγμή), συνήθως δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να επιλέξουμε τον τρόπο διαχείρισής του.
Η μόνιμη αδυναμία μας, η στείρα πολιτική του κατευνασμού και η επιδίωξη των “ήρεμων νερών”, σε συνδυασμό με τα σωρευμένα λόγω ανικανότητας προβλήματα, μιας χώρας σε πλήρη και ραγδαία παρακμή, προοιωνίζουν αναπόφευκτες ήττες μέσω οδυνηρών υποχωρήσεων και παραχωρήσεων. Το πάντα φρέσκο “καρώτο” της ασφάλειας τάχα, που προσφέρεται από την καθεστηκυία τάξη, ως μοναδική και αναγκαία τροφή σε επικίνδυνους καιρούς, είναι η πρόταση της στασιμότητας αλλά και οπισθοδρόμησης του μη πράττειν, άρα του αποδέχεστε σιωπηλώς.
Παντελής άρνηση του επιχειρείν στην ελευθερία με ρίσκο, και παραμονή στην συνήθεια της βαλτωμένης σιγουριάς του φόβου και του άγχους. Η στροφή δηλαδή εδώ και και καιρό, στην προσπάθεια εξασφάλισης της προσωπικής δήθεν επιβίωσης, που αγνοεί τον βασικό κανόνα της συνύπαρξης, μόνο μέσω της ανάγκης της συλλογικότητας. Αντίθετα η απεγνωσμένη “διαφυγή” στο ρίσκο του τζόγου, δείκτης κοινωνικής παρακμής, τρομάζει την λογική! Το συνολικό ποσό που πόνταραν οι Έλληνες σε τυχερά παιχνίδια, ανήλθε σε ιστορικό υψηλό κοντά στα 47 δισ. ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε σχεδόν 19% του ελληνικού ΑΕΠ! Ενώ η κυβέρνηση παράλληλα, τζογάρει στα σίγουρα προσωπικά κέρδη των ολιγαρχών και της παρέας των, μέσω της ενοχικής, ίσως και επιτήδειας σιωπής, στα εθνικά θέματα. Γιατί υπάρχει εμφανής διαφορά στην έννοια της δικής τους ασφάλειας, από εκείνη της ψευδεπίγραφης κοινωνικής. Αυτός που “κρυφακούει” έχει τις σίγουρες πληροφορίες, ενώ ο άλλος καταφεύγει στην ασφάλεια της μιζέριας! Εν αναμονή των δυσάρεστων, για την εναπομείνασα χώρα – χώρο, εκπλήξεων.