Του Ιωάννη Δαμίγου
Αγοραία πολιτική, είναι να υποδύεσαι πειστικά αυτό που δεν είσαι. Να συντηρείς μια εικόνα, που δόλια κατείχες μέχρι πρότινος, με την βοήθεια της προπαγάνδας και του θράσους, με τον φόβο να παραμονεύει μη τυχόν και αποκαλυφθεί η τραγική κατάντια και αλήθεια. Το θέαμα, η εικόνα και η αλλοπρόσαλλη εκφορά, επιεικώς χαρακτηρισμένου ως λόγου ενός αλλόφρονα, ξεπερνά σε φασισμό κατά πολύ ακόμα και τον ίδιο τον Χίτλερ.
Σε μάταιη και απεγνωσμένη προσπάθεια, έχουν βαλθεί οι ΗΠΑ να ανατρέψουν την πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει εδώ και καιρό. Παρουσιάζοντας έτσι, την από πάντα μοχθηρή φύση των, αυτήν που συνθέτει ο από καταβολής αποικιακός τυχοδιωκτισμός των, στην μικρή και απεχθή ιστορία των. Έχουν επιδοθεί σε έναν επίπονο αγώνα ανάσχεσης των κεκτημένων, αλλά και των επαπειλούμενων κινδύνων της Κίνας, που κάτω από την υπερφίαλη άσκηση των δικών επιθετικών πολιτικών, άργησαν να αντιληφθούν επίκαιρα. Εδώ και κάποια χρόνια η Κίνα, εργαζόταν αθόρυβα, έθετε εφικτούς στόχους με στρατηγική, επιτύγχανε οικονομικές διεισδύσεις απανταχού, συν τον πολύ σημαντικό και επιτυχημένο σχέδιο της αγοράς εμπορικών λιμένων (που τόσο έχει ανάγκη ο αμερικανικός μεγάλος στόλος). Οι ουσιαστικές εμπορικές σχέσεις και συνεργασίες, που έχει συνάψει με πολυπληθή κράτη μεγάλων αγορών και κατέχοντας την μεγαλύτερη βιομηχανική, εμπορική, παραγωγική και όχι μόνο, παγκόσμια θέση, δηλώνουν την κυριαρχία της. Αυτές τις κραταιές εμπορικές, οικονομικές και αμφίδρομα κερδοφόρες συμμαχίες, από δύσκολο έως αδύνατον να αναστρέψουν οι ΗΠΑ, καθώς τα μεγάλα αυτά κράτη, δεν διακατέχονται από το στερητικό σύνδρομο, όπως αυτό της Ευρώπης! Οι απονενοημένες προσπάθειές των, στην Βενεζουέλα, στην Κολομβία και όπου αλλού “κτυπούν” τα BRICS η όποιον αμφισβητεί το δολάριο, απαιτούν αντοχές τις οποίες δεν διαθέτουν από καιρό. Τα μέτωπα που άνοιξαν πολλά και ξεπερνούν κατά πολύ τόσο τις ικανότητες, όσο και τις δυνατότητές των. Αν προστεθούν τα “θέματα” Ταϊβάν, Γροιλανδία και το ασταθές ακόμα της Βενεζουέλας, πολλά τα καρπούζια στην μασχάλη! Άλλωστε τα μεγάλα προβλήματα των ΗΠΑ, δεν προέρχονται μόνο από το εξωτερικό των, αλλά υποβόσκουν και γιγαντώνονται πλέον στο εσωτερικό των! Οι … διαβεβαιώσεις που έλαβε ο Τραμπ, πως σταμάτησαν οι εκτελέσεις στο Ιράν και ανέστειλε τάχα την αναγγελλόμενη επίθεση, πλησιάζουν σε γελοιότητα τις χωρίς συνοχή απαντήσεις του Ρούτε για την Γροιλανδία! Το Ιράν αποτελεί τον τελευταίο σύμμαχο της Κίνας και της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή, αλλά και σοβαρό προμηθευτή πετρελαίου. Αν μέχρις ώρας, οι αντιδράσεις των υπήρξαν έως και χλιαρές για την Βενεζουέλα, ειδικά για το Ιράν στενεύουν επικίνδυνα τα περιθώρια και άλλης ήπιας αντιμετώπισης. Με απαγορευτική την χερσαία επίθεση, αυτό που απομένει στις ΗΠΑ, είναι αυτό που έπραξαν και την τελευταία φορά, δηλαδή βομβαρδισμό (έτσι απέφυγαν και τον διασυρμό του Ισραήλ). Επειδή έχουν αλλάξει οι συνθήκες και τα δεδομένα από τότε, το τυχόν τεράστιο ρίσκο που θα αναλάβουν οι ΗΠΑ αυτή την φορά, δεν θα έχει εύκολη διαφυγή. Μάλλον καλύτερα, δεν θα υπάρξει διαφυγή για κανέναν!
Το παραμύθι “λύκε, λύκε, είσαι εδώ;”, θα λάβει ξαφνικά τέλος καθώς θα εμφανιστούν και ο κυνηγός αλλά και η κοκκινοσκουφίτσα με την γιαγιά της. Μα τότε, δεν θα προλάβει κανείς να ρωτήσει για τα μεγάλα αυτιά, για το μεγάλο στόμα και τα μεγάλα δόντια. Με την Ευρώπη, που θα πληρώσει όλη την παραγωγή του έργου, να ψάχνει το δάσος, την καλύβα και το πανέρι με το φαγητό. Ο κακός ο λύκος, δεν μπόρεσε ποτέ να κρυφτεί κάτω από άλλη προβιά και πάντα γίνεται χειρότερος φασίστας, γιατί τον προκαλείς όταν πλανιέσαι πρόβατο σε στάνες, με αργυραμοιβούς βοσκούς.